Αν κάποιος μας έλεγε πριν μερικά χρόνια ότι οι τελικοί της Basket League θα κατέληγαν να ανταγωνίζονται – και να ξεπερνούν – το ελληνικό ποδόσφαιρο σε τοξικότητα, πιθανώς θα γελούσαμε. Και όμως, το “κατόρθωμα” επετεύχθη. Οι τελικοί Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός του 2025 δεν ήταν ούτε διαφήμιση για το άθλημα, ούτε γιορτή του ελληνικού μπάσκετ. Ήταν μια θλιβερή υπενθύμιση του πού μπορεί να φτάσει ο αθλητισμός όταν οι θεσμοί καταρρέουν και η λογική δίνει τη θέση της στο συμφέρον, το μίσος και την ατιμωρησία.
Η εικόνα των διοικήσεων των δύο “αιωνίων” ήταν για άλλη μια φορά θλιβερή. Δηλώσεις με στόχο τη διχόνοια, επίθεση σε θεσμούς, καλλιέργεια κλίματος “πολέμου”. Ούτε μία λέξη για την αξία του αντιπάλου, ούτε μία προσπάθεια εκτόνωσης της έντασης. Η επιδίωξη δεν ήταν η νίκη στο παρκέ, αλλά η επικράτηση στο παρασκήνιο και το αφήγημα.
Αθλητές που σε άλλες χώρες θα αποτελούσαν πρότυπα, εδώ παρασύρονται στον στρόβιλο της τοξικότητας. Αντιαθλητικά χτυπήματα, προκλητικές χειρονομίες, λογομαχίες και ειρωνείες — όχι σπάνια κατόπιν υποδείξεων από τους πάγκους. Και όλα αυτά χωρίς καμία σοβαρή συνέπεια, αφού η πειθαρχική δικαιοσύνη παραμένει επιλεκτικά αδρανής.
Η διαιτησία στους τελικούς δεν προκαλούσε απλώς απορίες. Σε κάποιες περιπτώσεις προκάλεσε οργή. Από αποφάσεις που αλλοίωσαν τη ροή των αγώνων μέχρι πλήρη αδυναμία ελέγχου του παιχνιδιού, η εικόνα ήταν θλιβερή. Ανίκανη ή ελεγχόμενη; Ό,τι κι αν ισχύει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: απώλεια αξιοπιστίας και καχυποψία παντού.
Καπνογόνα, ύβρεις, τραμπουκισμοί, απειλές. Όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Η έννοια της “υποστήριξης” έχει αντικατασταθεί από την ανάγκη να “σβήσει ο άλλος”. Και όταν η ΕΟΚ, ο ΕΣΑΚΕ και η Πολιτεία αδυνατούν να επιβάλουν στοιχειώδεις κανόνες, το χάος γίνεται κανονικότητα.
Οι αποφάσεις των αθλητικών δικαστικών οργάνων αποδείχτηκαν — για άλλη μια φορά — ανεπαρκείς, αργοπορημένες και χωρίς ουσιαστική πυγμή. Όταν τιμωρίες πέφτουν σαν χάδι ή δεν εφαρμόζονται καν, τότε η ανομία επιβραβεύεται. Ούτε αποτροπή, ούτε εξυγίανση. Μόνο κουκούλωμα.
Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση. Το προϊόν απαξιώνεται, το κοινό διχάζεται, και οι λίγοι υγιώς σκεπτόμενοι απομακρύνονται. Το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό – είναι δομικό, θεσμικό, και βαθιά πολιτισμικό. Ή αλλάζουμε όλο το σύστημα — από την κορυφή μέχρι τη βάση — ή το πετάμε στα σκουπίδια όπως είναι.
Γιατί το να παρακολουθείς τελικούς και να αισθάνεσαι ντροπή αντί για περηφάνια, δεν είναι απλώς απογοητευτικό. Είναι επικίνδυνο.
