Το ταξίδι της επιστροφής από τον Βόλο δεν ήταν απλώς μια διαδρομή χιλιομέτρων. Ήταν μια διαδρομή σκέψεων, απογοήτευσης και εσωτερικής σύγκρουσης. Από αυτές που δεν τελειώνουν όταν φτάνεις στον προορισμό σου, αλλά σε ακολουθούν. Σε βαραίνουν. Σε κρατούν ξύπνιο.
Ο ΠΑΟΚ δεν έχασε απλώς ένα παιχνίδι. Έδειξε (για ακόμη μία φορά τους τελευταίους μήνες ) μια εικόνα που δεν συνάδει ούτε με την ποιότητα του ρόστερ, ούτε με το μέγεθος του συλλόγου, ούτε με τις απαιτήσεις του κόσμου του. Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο.
Η απογοήτευση δεν προκύπτει μόνο από το αποτέλεσμα. Προκύπτει από την αίσθηση ότι η ομάδα έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Ότι δεν υπάρχει καθαρό πλάνο. Ότι το γήπεδο δεν δίνει απαντήσεις, αλλά γεννά περισσότερα ερωτήματα.
Κάπου εδώ, όμως, πρέπει να μπει μια διαχωριστική γραμμή.
Η κριτική είναι απαραίτητη. Είναι υγιής. Είναι αναγκαία για να πάει ο ΠΑΟΚ μπροστά. Αλλά η τοξικότητα δεν είναι κριτική. Οι κραυγές δεν είναι ανάλυση. Και οι αφορισμοί δεν χτίζουν την επόμενη μέρα.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι έγινε στον Βόλο. Το είδαμε. Το ζήσαμε. Το νιώσαμε. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει από εδώ και πέρα.
Και εκεί δεν χωρούν μισές λύσεις.
Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται καθαρές αποφάσεις. Σε όλα τα επίπεδα. Από τον σχεδιασμό μέχρι τη νοοτροπία. Από την ευθύνη των παικτών μέχρι την κατεύθυνση της τεχνικής ηγεσίας. Δεν είναι θέμα προσώπων μόνο. Είναι θέμα συνολικής επανεκκίνησης.
Το καλοκαίρι που έρχεται δεν είναι ένα ακόμη μεταβατικό καλοκαίρι. Είναι καλοκαίρι αποφάσεων. Από αυτά που καθορίζουν αν θα συνεχίσεις να γυρίζεις γύρω από τα ίδια προβλήματα ή αν θα τα λύσεις.
Και ναι, αλλαγές επιβάλλονται. Όχι για να ικανοποιηθεί η οργή της στιγμής. Αλλά για να αποκατασταθεί η ισορροπία που έχει χαθεί.
Μέχρι τότε, όμως, υπάρχει ένα τελευταίο κομμάτι της σεζόν. Και εκεί χρειάζεται κάτι που ίσως ακούγεται απλό, αλλά είναι πιο δύσκολο από ποτέ: ψυχραιμία.
Όχι σιωπή. Όχι ανοχή. Αλλά ψυχραιμία.
Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη από περισσότερο θόρυβο. Έχει ανάγκη από καθαρές κουβέντες, καθαρές σκέψεις και κυρίως καθαρές αποφάσεις.
Το βάρος αυτής της περιόδου δεν σηκώνεται με συνθήματα. Σηκώνεται με ευθύνη.
Και αυτή τη στιγμή, η ευθύνη ανήκει σε όλους.
