Η σημερινή εξέλιξη, με τον Τέλη Μυστακίδη να καταθέτει επίσημα τον φάκελο του στην ΕΕΑ για την απόκτηση της ΚΑΕ ΠΑΟΚ, υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να αποτελεί την απαρχή ενός πανηγυρικού κύματος ενθουσιασμού στον κόσμο του Δικεφάλου. Δεν μιλάμε για μια απλή αλλαγή διοίκησης. Μιλάμε για την πιθανή είσοδο ενός επιχειρηματία με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, σοβαρότητα και πραγματικό ειδικό βάρος. Σε έναν οργανισμό ( όπως η ΚΑΕ ΠΑΟΚ ) που κουβαλά δεκαετίες οικονομικών δυσκολιών, συνεχών μεταβατικών διοικήσεων, συρρίκνωσης φιλοδοξιών και διάψευσης προσδοκιών.
Κι όμως, ο ενθουσιασμός δεν είναι εκεί. Δεν βλέπεις πανηγυρισμούς, δεν ακούς ξέσπασμα χαράς. Αντίθετα, επικρατεί μια αμηχανία, μια δυσπιστία, ένα «ναι μεν, αλλά». Και όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο σε όσους βλέπουν την εξέλιξη από απόσταση, για τον παλμό της ασπρόμαυρης κοινωνίας… δεν είναι.
Ο λόγος είναι απλός: ο τρόπος. Η είσοδος του Τέλη Μυστακίδη στα κοινά του ΠΑΟΚ, δεν έγινε με τον τρόπο που θα ενέπνεε αμέσως εμπιστοσύνη. Υπήρξε βιασύνη, έλλειψη επικοινωνιακής στρατηγικής και κυρίως απουσία προσωπικής παρουσίας. Ο ίδιος ο άνθρωπος που ετοιμάζεται να αλλάξει τη μοίρα της ΚΑΕ, δεν έχει μιλήσει ποτέ δημόσια. Δεν έχει εκφράσει το όραμά του, δεν έχει περιγράψει τους στόχους του, δεν έχει εξηγήσει πώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο του στον ΠΑΟΚ. Αντί γι’ αυτό, όλοι μιλούν αντί για εκείνον. Εκπρόσωποι, παράγοντες, πρώην παράγοντες, επιτροπές, κύκλοι και… «κύκλοι των κύκλων». Το αποτέλεσμα; Φθορά, σκιές, ερωτηματικά.
Οι χειρισμοί του ΑΣ ΠΑΟΚ δεν βοήθησαν. Σε κάθε ανάλογη πρωτοβουλία των τελευταίων μηνών, δημιουργήθηκαν περισσότερες εντυπώσεις παρά ουσία. Είδαμε δηλώσεις χωρίς περιεχόμενο, διαρροές που έμοιαζαν με προσωπικές εκτιμήσεις, μικροπολιτική και ακατανόητο επικοινωνιακό χειρισμό που περισσότερο θόλωνε παρά ξεκαθάριζε το τοπίο. Ο κόσμος κουράστηκε. Και ο κουρασμένος κόσμος δεν ενθουσιάζεται εύκολα, ακόμη κι όταν μπροστά του βρίσκεται μια πραγματική ευκαιρία.
Σήμερα, όμως, φτάνουμε στην τελική ευθεία. Η ΕΕΑ θα συνεδριάσει τις επόμενες ημέρες και αναμένεται να δώσει το «πράσινο φως», η ΚΑΕ ΠΑΟΚ αλλάζει πραγματικά σελίδα. Από τα οικονομικά θαύματα επιβίωσης, περνάμε στη συζήτηση για σχέδιο, ανάπτυξη, ανταγωνισμό , ακόμα και όραμα. Κι αυτό είναι το σημείο μηδέν. Η στιγμή που ο Τέλης Μυστακίδης πρέπει ο ίδιος να μιλήσει.
Να παρουσιαστεί, να εξηγήσει, να πείσει. Να πει ποιος είναι ο στόχος του ΠΑΟΚ στο μπάσκετ. Ποιο είναι το πλάνο του για τις υποδομές, για τις εγκαταστάσεις, για την ομάδα, για τη θέση του συλλόγου στο επαγγελματικό μπάσκετ των επόμενων 10-15 χρόνων. Να μιλήσει για προτεραιότητες. Για ρεαλισμό, αλλά και φιλοδοξία. Να αποσαφηνίσει τι έχει γίνει αυτούς τους μήνες στο παρασκήνιο, αλλά κυρίως, τι πρόκειται να γίνει από εδώ και πέρα.
Γιατί η σιωπή του μέχρι σήμερα ήταν θεμιτή , ίσως και στρατηγική. Από εδώ και πέρα, όμως, η σιωπή δεν βοηθά. Δεν βοηθά τον ίδιο και κυρίως δεν βοηθά τον ΠΑΟΚ. Εάν θέλει να κερδίσει τον κόσμο, δεν φτάνει να επενδύσει οικονομικά. Πρέπει να επενδύσει σε σχέση, σε εμπιστοσύνη, σε διάλογο. Γιατί ο κόσμος του ΠΑΟΚ έχει πληγωθεί πολλές φορές. Δεν αρκείται πλέον σε «ονόματα». Θέλει καθαρό λόγο. Θέλει ξεκάθαρο σχέδιο. Θέλει δέσμευση.
Το νέο κεφάλαιο της ΚΑΕ ΠΑΟΚ μπορεί να γραφτεί. Αλλά για να το πιστέψει ο κόσμος, πρέπει πρώτα να το ακούσει από εκείνον που το υπογράφει.
Κι αυτή τη φορά, πρέπει να μιλήσει ο ίδιος.
