Ο Αλέσιο Λίσι επέλεξε να πορευτεί, σε πρώτη φάση, πάνω στη βάση του 4-2-3-1 που είχε καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια στον ΠΑΟΚ επί Ραζβάν Λουτσέσκου, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την αγωνιστική ταυτότητα και τους αυτοματισμούς που έχουν χτιστεί μέσα από τη μακροχρόνια χρήση του συγκεκριμένου συστήματος.
Ωστόσο, η επιλογή του ίδιου σχηματισμού δεν σημαίνει και συνέχεια της ίδιας αγωνιστικής λογικής. Αντίθετα, οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν μια ξεκάθαρη διαφοροποίηση στη φιλοσοφία. Σε αντίθεση με το πιο δομημένο build-up από την άμυνα που χαρακτήριζε τον ΠΑΟΚ τα προηγούμενα χρόνια, ο νέος προπονητής δείχνει να προτιμά πιο άμεση μετάβαση στο επιθετικό τρίτο, με λιγότερη έμφαση στην υπομονετική κυκλοφορία από πίσω και περισσότερη κάθετη προσέγγιση.
Στο ίδιο πλαίσιο, διαφοροποίηση υπάρχει και στον τρόπο λειτουργίας χωρίς τη μπάλα. Η προσέγγιση του Λίσι δίνει βάρος σε υψηλής έντασης πίεση, συνεχόμενα τρεξίματα και έντονη επιθετικότητα στην ανάκτηση, με στόχο την άμεση αποδιοργάνωση του αντιπάλου. Ο ρυθμός του παιχνιδιού ανεβαίνει αισθητά, με λιγότερες κοντινές, ελεγχόμενες πάσες και περισσότερη προσπάθεια για γρήγορη πρόοδο στο γήπεδο.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η αλλαγή στο αμυντικό κομμάτι. Από τις πιο οργανωμένες ζώνες άμυνας που χρησιμοποιούσε ο ΠΑΟΚ τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχει μια σαφής στροφή σε πιο επιθετικές αμυντικές συμπεριφορές, με μεγαλύτερη έμφαση στο man-to-man και στην προσωπική ευθύνη των παικτών στις μονομαχίες.
Συνολικά, ο Λίσι δεν επιχειρεί να αποδομήσει το υπάρχον αγωνιστικό υπόβαθρο, αλλά να το επαναπροσδιορίσει μέσα από πιο έντονη φυσική και τακτική επιθετικότητα. Το 4-2-3-1 παραμένει η δομή, όμως η ποδοσφαιρική του ερμηνεία μετατοπίζεται σε ένα πιο άμεσο, υψηλής έντασης και λιγότερο υπομονετικό μοντέλο παιχνιδιού.
