Ο ΠΑΟΚ σε ένα περιβάλλον που δεν ήταν ιδανικό, με αδυναμίες και αστάθειες, δεν είδε τον Ραζβάν Λουτσέσκου να “χάνεται” μέσα σε αυτό. Αντίθετα, εκείνος βρήκε λύσεις, διαμόρφωσε ομάδα, κράτησε ισορροπίες και έφερε αποτελέσματα, χτίζοντας την πιο επιτυχημένη περίοδο της πρόσφατης ιστορίας του συλλόγου.
Και τώρα, τη στιγμή που ο οργανισμός επιχειρεί να διορθώσει αυτό το περιβάλλον, να το κάνει πιο λειτουργικό και πιο σταθερό, η επιλογή είναι η απομάκρυνση του ίδιου ανθρώπου που είχε αποδείξει ότι μπορούσε να το διαχειριστεί και να το “μεταφράζει” σε επιτυχίες.
Με απλά λόγια. Σε ένα δύσκολο πλαίσιο, ο Λουτσέσκου έβρισκε λύσεις και τώρα που το πλαίσιο επιχειρείται να γίνει καλύτερο, εκείνος δεν συνεχίζει.
Αυτό ακριβώς δημιουργεί το ερώτημα που συνοδεύει την απόφαση. Γιατί συνήθως η λογική λέει ότι όταν ένας προπονητής έχει αποδείξει πως μπορεί να λειτουργεί ακόμη και στις δύσκολες συνθήκες, αποτελεί μέρος της λύσης σε κάθε νέα φάση, όχι μέρος της αλλαγής.
Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν διαβάζεται απλώς ως μια αλλαγή προσώπου, αλλά ως μια ρήξη ανάμεσα σε δύο λογικές. Η μία λέει “βελτιώνω το περιβάλλον για να κρατήσω τη συνέχεια”,η άλλη δείχνει ότι “η αλλαγή του περιβάλλοντος απαιτεί και αλλαγή προσώπων”.
Και κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο λογικές βρίσκεται το πραγματικό παράδοξο της υπόθεσης.
