Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην εξήγηση και στη δικαιολογία. Ο φετινός ΠΑΟΚ την πέρασε πολλές φορές. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο του πρόβλημα.
Ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε τη χρονιά με εντελώς διαφορετική εικόνα. Είχε ενέργεια, ένταση, αυτοπεποίθηση και ποδοσφαιρική καθαρότητα. Έβλεπες μια ομάδα που ήξερε τι θέλει να κάνει στο γήπεδο και το υποστήριζε με προσωπικότητα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η εικόνα δεν άντεξε στον χρόνο.
Ναι, οι τραυματισμοί διέλυσαν τον ρυθμό της ομάδας. Ναι, βασικοί ποδοσφαιριστές έπαιξαν στα κόκκινα για μήνες. Ναι, το ευρωπαϊκό καλοκαίρι φόρτωσε νωρίς τα πόδια και το μυαλό του γκρουπ. Όλα αυτά ισχύουν. Αλλά κάποια στιγμή, ένας μεγάλος οργανισμός οφείλει να κοιτάξει πιο βαθιά από τις ατυχίες του.
Γιατί η εικόνα του ΠΑΟΚ εδώ και μήνες δεν δείχνει απλώς μια κουρασμένη ομάδα. Δείχνει μια ομάδα που έχασε τη λειτουργία της.
Το εύκολο είναι να σταθεί κανείς μόνο στους τραυματισμούς. Και προφανώς υπήρξαν πολλοί. Πάρα πολλοί. Ο ΠΑΟΚ έχασε βασικούς παίκτες σε κρίσιμα σημεία, έπαιξε συνεχόμενα ντέρμπι με μισό rotation διαθέσιμο και είδε κορυφαίες μονάδες του να αγωνίζονται στα όρια της εξάντλησης. Αυτό είναι πραγματικότητα και όχι υπερβολή.
Όμως αν ο οργανισμός μείνει μόνο εκεί, θα κάνει το μεγαλύτερο λάθος του.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι οι βαθμοί που χάθηκαν. Είναι ότι το rotation κατέρρευσε πλήρως. Παίκτες που αποκτήθηκαν για να δώσουν ανάσες, δεν μπήκαν ποτέ πραγματικά στην εξίσωση. Άλλοι έμοιαζαν να μην έχουν ρυθμό, άλλοι να μην έχουν εμπιστοσύνη και κάποιοι να μην έχουν καν ξεκάθαρο ρόλο. Έτσι, ο κορμός έφτασε να κουβαλάει μόνος του όλη τη σεζόν μέχρι να “σκάσει”.
Και όταν έσκασε, ο ΠΑΟΚ έμεινε χωρίς εναλλακτικές
Από ένα σημείο και μετά, έμοιαζε μαθηματικά βέβαιο ότι αυτό θα οδηγούσε σε κατάρρευση.
Κι όμως, ακόμη και τότε, ο ΠΑΟΚ δεν προσαρμόστηκε. Δεν άλλαξε τρόπο παιχνιδιού, δεν χαμήλωσε ρυθμούς όταν έπρεπε, δεν προστάτευσε ποδοσφαιριστές που έδειχναν ξεκάθαρα επιβαρυμένοι. Υπήρχαν παίκτες που αγωνίζονταν συνεχώς με προβλήματα, άλλοι που επέστρεφαν από τραυματισμούς και έμοιαζαν ανέτοιμοι για εβδομάδες, ενώ συνολικά η ομάδα έδειχνε να χάνει όλο και περισσότερο τη σωματική και πνευματική της ένταση.
Ο Λουτσέσκου είναι ο άνθρωπος που άλλαξε επίπεδο το κλαμπ και αυτό δεν μπορεί να το διαγράψει κανείς. Όμως ακριβώς επειδή γνωρίζει όσο λίγοι τι σημαίνει να χτίζεις πρωταθλητισμό, οφείλει πρώτος να παραδεχτεί ότι φέτος κάτι δεν λειτούργησε σωστά. Η ομάδα έβγαλε σημάδια υπερφόρτωσης από πολύ νωρίς και ποτέ δεν κατάφερε να τα διαχειριστεί ουσιαστικά.
Υπήρξαν ποδοσφαιριστές που έπαιζαν συνεχώς τραυματισμένοι ή ανέτοιμοι. Υπήρξαν επιστροφές παικτών που έμοιαζαν περισσότερο με βιαστικές επαναφορές παρά με κανονική επανένταξη. Υπήρξαν παιχνίδια όπου ο ΠΑΟΚ έδειχνε να μην έχει ούτε φρεσκάδα ούτε καθαρό μυαλό από το 60ο λεπτό και μετά. Αυτά δεν είναι μόνο θέμα ατυχίας. Είναι και θέμα οργάνωσης.
Το καλοκαίρι που έρχεται είναι ίσως το πιο κρίσιμο των τελευταίων ετών. Όχι επειδή ο ΠΑΟΚ απέτυχε ολοκληρωτικά. Αλλά επειδή βρίσκεται ακριβώς στο σημείο όπου πρέπει να αποφασίσει τι θέλει να γίνει.
Αν συνεχίσει με τη λογική “μας χτύπησαν οι τραυματισμοί”, τότε το πιθανότερο είναι να ξαναζήσει τα ίδια. Αν όμως δει με ειλικρίνεια τα λάθη του, τότε αυτή η δύσκολη χρονιά μπορεί να εξελιχθεί σε αφετηρία επανεκκίνησης.
Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται πιο σύγχρονη ποδοσφαιρική δομή. Χρειάζεται ανθρώπους που θα παίρνουν γρήγορες αποφάσεις, καλύτερη διαχείριση του ρόστερ, περισσότερη αθλητικότητα και μεγαλύτερη ένταση στο παιχνίδι του. Χρειάζεται επίσης να ξεφύγει από συναισθηματικές εξαρτήσεις και “ιεραρχίες” που δεν βοηθούν πλέον αγωνιστικά.
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη φθορά, υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Αυτή η ομάδα εξακολουθεί να μάχεται. Δεν διαλύθηκε. Δεν παραδόθηκε. Ακόμη και στα χειρότερά της, βρίσκει τρόπο να μένει όρθια στα μεγάλα παιχνίδια.
Αυτό λέει πολλά για τον χαρακτήρα που έχει χτιστεί τα τελευταία χρόνια.
Ίσως τελικά ο ΠΑΟΚ να μην αξίζει τίποτα περισσότερο από όσα πήρε φέτος. Ίσως όμως να αξίζει και κάτι πολύ σημαντικό: την ευκαιρία να διορθώσει τον εαυτό του πριν να είναι αργά.
Και καμιά φορά, αυτό είναι πιο σημαντικό ακόμη κι από μια θέση στο Champions League.
Υ.Γ. Το γκολ του Ανέστη Μύθου απέναντι στην ΑΕΚ μπορεί στο φινάλε της σεζόν να αποδειχθεί «χρυσό». Ένα τέρμα που κρατά ζωντανό το όνειρο της δεύτερης θέσης και των προκριματικών του UEFA Champions League για τον Δικέφαλο. Πλέον, όλα θα κριθούν στην τελευταία αγωνιστική: με νίκη επί του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο και παράλληλη απώλεια βαθμών του Ολυμπιακός απέναντι στην ΑΕΚ στην OPAP Arena, η δεύτερη θέση μπορεί να βαφτεί ασπρόμαυρη. Μία τελευταία ανάσα απέμεινε… και τα πάντα παραμένουν ανοιχτα.
