Υπάρχει μια κατηγορία κόσμου που σε κάθε διοικητική διαμάχη, σε κάθε διαφορετική άποψη και σε κάθε κρίση μέσα στον ΠΑΟΚ επιλέγει να λειτουργεί με όρους στρατοπέδων.
Πέρσι, όταν υπήρξε η κόντρα ανάμεσα στον ΑΣ και την ΠΑΕ, ακούστηκαν απίστευτες τοποθετήσεις. Άνθρωποι που έφταναν στο σημείο να λένε: «Ιβάν, πήγαινε να χτίσεις γήπεδο αλλού να δούμε πώς θα ζήσει ο ΑΣ».
Σήμερα, με τη νέα αντιπαράθεση ανάμεσα στον ΑΣ και την ΚΑΕ, το έργο επαναλαμβάνεται με διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικό αποδέκτη: «Τέλη, πήγαινε να χτίσεις γήπεδο αλλού να δούμε πώς θα ζήσει ο ΑΣ».
Το πρόβλημα δεν είναι η κριτική. Σε έναν μεγάλο σύλλογο η κριτική είναι απαραίτητη. Το πρόβλημα είναι η λογική του «όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου είναι απέναντι». Η λογική ότι ο ΠΑΟΚ χωρίζεται σε στρατόπεδα ανάλογα με το ποιον στηρίζει ο καθένας.
Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κουνάνε το δάχτυλο στους άλλους και δηλώνουν «ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα», είναι πολλές φορές αυτοί που στην πράξη βάζουν πρώτα το πρόσωπο και μετά τον σύλλογο. Και το πιο οξύμωρο; Συχνά χαρακτηρίζουν όλους τους υπόλοιπους «προσωπολάτρες».
Η πραγματική αγάπη για έναν σύλλογο δεν μετριέται με το ποιον υπερασπίζεσαι στα social media. Δεν αποδεικνύεται με επιθέσεις σε όσους έχουν διαφορετική άποψη. Αποδεικνύεται όταν μπορείς να δεις τη μεγάλη εικόνα.
Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε ο εκάστοτε μεγαλομέτοχος, ούτε μια διοίκηση, ούτε μια διοικητική πλευρά. Είναι ένας οργανισμός με ιστορία, με τμήματα, με ανθρώπους που έχουν προσφέρει και με έναν κόσμο που οφείλει να προστατεύει την ενότητα του συλλόγου.
Κάπου στην πορεία κάποιοι έχασαν το βασικό. Ξέχασαν ότι οι διοικήσεις αλλάζουν, οι πρόεδροι περνούν, οι εποχές μεταβάλλονται, αλλά ο ΠΑΟΚ μένει.
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσει η ανάγκη να αποδεικνύει ο καθένας ποιον «ΠΑΟΚ» αγαπά περισσότερο από τον άλλον. Γιατί όταν η συζήτηση γίνεται μόνο γύρω από πρόσωπα, ο μεγάλος χαμένος δεν είναι κανένας παράγοντας.
Είναι ο ίδιος ο σύλλογος.
