Εδώ και περίπου έναν χρόνο, ο ΠΑΟΚ ζει μια πραγματικότητα που κανείς δεν θα περίμενε. Ένας σύλλογος που θα μπορούσε να αισθάνεται προνομιούχος, έχοντας δύο ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, βρίσκεται εγκλωβισμένος σε έναν ατέρμονο κύκλο έντασης, αντιπαραθέσεων και δημόσιων συγκρούσεων.
Το περιβάλλον του συλλόγου έχει δηλητηριαστεί από ανακοινώσεις, διαρροές, υπονοούμενα και εκατέρωθεν απαντήσεις. Η δημόσια συζήτηση έχει ξεφύγει από τα όρια της ουσίας και, πολλές φορές, έχει μετατραπεί σε μια μάχη εντυπώσεων. Το χειρότερο; Τίποτα δεν δείχνει ότι το έργο αυτό πλησιάζει στο φινάλε του. Αντίθετα, όλα δείχνουν πως τα επόμενα επεισόδια είναι ήδη προ των πυλών.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, το σύνθημα «Ο ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα» ακούγεται περισσότερο ως ευχή παρά ως πραγματική στάση ζωής. Γιατί, αν πράγματι ο ΠΑΟΚ ήταν πάνω από πρόσωπα, εγωισμούς και προσωπικές ατζέντες, τότε η επιλογή θα ήταν μία: διάλογος, συνεργασία και κοινή πορεία. Αντ’ αυτού, κυριαρχούν η πόλωση, η καχυποψία και η σύγκρουση.
Και στη μέση βρίσκεται ο κόσμος του ΠΑΟΚ. Ο φίλαθλος που δεν ζητά να επιλέξει στρατόπεδο, αλλά να βλέπει τον σύλλογό του να προοδεύει. Ο κόσμος που κουράστηκε να παρακολουθεί καθημερινά διαρροές, ανακοινώσεις και δημόσιες αντιπαραθέσεις, προσπαθώντας να καταλάβει ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή δεν θα έπρεπε να είναι η δική του αγωνία.
Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του μεγάλες προκλήσεις και ιστορικές ευκαιρίες. Για να τις αξιοποιήσει, χρειάζεται καθαρό μυαλό, κοινή στόχευση και ενότητα. Όχι έναν διαρκή εμφύλιο που φθείρει την εικόνα του συλλόγου και διχάζει τον κόσμο του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν υπάρχουν νικητές σε αυτή την ιστορία. Όταν ο διάλογος αντικαθίσταται από τις ανακοινώσεις και η συνεργασία από την αντιπαράθεση, ο μόνος που πληρώνει το τίμημα είναι ο ίδιος ο ΠΑΟΚ. Και αυτό είναι κάτι που κανείς, ανεξάρτητα από τη θέση ή τον ρόλο του, δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοεί.
