Η αποχώρηση του Ράζβαν Λουτσέσκου από τον ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς μια αλλαγή προπονητή. Είναι μια ρήξη με μια ολόκληρη εποχή που διαμόρφωσε σε βάθος τον τρόπο λειτουργίας, τη νοοτροπία και (κυρίως) την ταυτότητα του αγωνιστικού τμήματος.
Πως, όμως, έρχεσαι στον ΠΑΟΚ για να διαδεχθείς τον… ΠΑΟΚ; Το ερώτημα από μόνο του κουβαλάει μια υπερβολή, αλλά αυτή η υπερβολή είναι που αποτυπώνει την πραγματικότητα. Διότι όταν ένας προπονητής έχει καταφέρει να ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με έναν οργανισμό, τότε ο επόμενος δεν έρχεται απλώς να συνεχίσει. Έρχεται να συγκριθεί με ένα πρότυπο που έχει ήδη χαραχθεί βαθιά στη συλλογική μνήμη.
Το βάρος, λοιπόν, δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Είναι ψυχολογικό, είναι συναισθηματικό, είναι σχεδόν υπαρξιακό για τον σύλλογο. Πως πείθεις ένα κοινό που έχει μάθει να βλέπει τον προηγούμενο ως σημείο αναφοράς, ότι ο επόμενος μπορεί όχι απλώς να τον φτάσει, αλλά να δημιουργήσει τη δική του εποχή; Ακόμη και η πιο ισχυρή προπονητική προσωπικότητα μοιάζει να μπαίνει σε ένα περιβάλλον όπου η σύγκριση είναι προδιαγεγραμμένη και (συχνά) άδικη.
Η παγίδα σε όλο αυτό δεν βρίσκεται στη φιλοδοξία. Βρίσκεται στο ανεδαφικό της προσδοκίας που δημιουργείται όταν η μνήμη εξιδανικεύει. Οι επαφές, οι διερευνητικές κινήσεις, οι συζητήσεις που γίνονται για τον επόμενο τεχνικό του ΠΑΟΚ είναι απαραίτητες. Είναι το πρώτο βήμα κάθε μετάβασης. Όμως η πραγματική δυσκολία δεν είναι να βρεθεί ο επόμενος. Είναι να γίνει αποδεκτός ως επόμενος.
Και εδώ ακριβώς ξεκινά το πιο σύνθετο κομμάτι. Οι κορυφαίοι προπονητές, αυτοί που βρίσκονται «στο πάνω ράφι», δεν αναζητούν απλώς ένα πρότζεκτ. Αναζητούν σταθερότητα, καθαρό πλαίσιο, εγγυήσεις για το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα δουλέψουν. Όταν αυτά δεν είναι απολύτως ξεκάθαρα, τότε η επιλογή γίνεται πιο δύσκολη, η διαδικασία πιο αργή, και η τελική απόφαση ακόμη πιο περίπλοκη.
Έτσι, η αποχώρηση του Λουτσέσκου δεν αφήνει πίσω της απλώς ένα κενό στον πάγκο. Αφήνει ένα βάρος σύγκρισης, μια σκιά που απλώνεται πάνω από κάθε υποψήφιο διάδοχο. Γιατί δεν είναι εύκολο να διαδεχθείς έναν προπονητή που, στα μάτια πολλών, δεν ήταν απλώς ένας τεχνικός , αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό.
Και κάπως έτσι, το «μετά» δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Είναι πάντα πιο δύσκολο από το «πριν». Και στον ΠΑΟΚ αυτό το «μετά» μοιάζει ήδη με μια από τις πιο απαιτητικές μεταβάσεις των τελευταίων χρόνων.
