Στην Τούμπα, ο ΠΑΟΚ πήρε κάτι περισσότερο από τρεις βαθμούς, αλλά πολύ λιγότερα από όσα πραγματικά χρειάζεται. Το 2-1 απέναντι στον Ηρακλή τον γλίτωσε από μια δύσκολη βραδιά και του έδωσε λίγη ηρεμία, χωρίς όμως να αλλάξει την εικόνα που προβληματίζει εδώ και καιρό. Το ερώτημα παραμένει: ποιος είναι τελικά ο φετινός ΠΑΟΚ; Μια ομάδα που μπορεί να επιβληθεί ή ένα σύνολο που πρέπει πρώτα να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο για να αντιδράσει;
Η ανατροπή έδειξε πως οι ποδοσφαιριστές του Αλέσιο Λίσι δεν έχουν χάσει το ένστικτο της επιβίωσης. Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι έχουν βρει τον τρόπο να διαχειρίζονται σωστά τα παιχνίδια τους. Και αυτή είναι μια διαφορά που δεν μπορεί να αγνοηθεί, ειδικά από μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστεί.
Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται απλώς να κερδίζει. Χρειάζεται να πείθει ότι ξέρει τι κάνει μέσα στο γήπεδο.
Η αναμέτρηση με τον Ηρακλή ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των αντιφάσεων που παρουσιάζει ο Δικέφαλος. Για λίγα λεπτά έδειξε διάθεση να πιέσει, να πάρει την πρωτοβουλία και να αναγκάσει τον αντίπαλο να περιοριστεί στα αμυντικά του καθήκοντα. Η προσπάθεια, ωστόσο, δεν είχε συνέχεια.
Η ανάπτυξη έχασε γρήγορα την ταχύτητά της, οι επιθετικές ενέργειες έγιναν εύκολα προβλέψιμες και ο Ηρακλής κατάφερε να αντιμετωπίσει την πίεση χωρίς να απειληθεί ιδιαίτερα. Το γεγονός ότι οι φιλοξενούμενοι είχαν τη μοναδική τελική στην εστία στο πρώτο ημίχρονο λέει πολλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο ΠΑΟΚ.
Ακόμη χειρότερα, στην επανάληψη χρειάστηκαν διαδοχικά λάθη για να βρεθεί ο Δικέφαλος πίσω στο σκορ. Ξαφνικά, ένα παιχνίδι που έπρεπε να διαχειρίζεται βρέθηκε να εξελίσσεται σε δοκιμασία νεύρων.
Εκεί φάνηκε η αντίδραση των παικτών, αλλά και το πόσο εύθραυστη παραμένει η αγωνιστική λειτουργία της ομάδας. Ο ΠΑΟΚ βρήκε τις λύσεις για να γυρίσει το ματς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έλυσε και τα προβλήματα που τον οδήγησαν σε αυτή τη δύσκολη θέση.
Στο 15ο επίσημο παιχνίδι της σεζόν, ο Λίσι δοκίμασε μια διαφορετική προσέγγιση, επιλέγοντας το 4-3-3 με τους Γιάκιτς, Ούγκρεσιτς και Ζαφείρη στη μεσαία γραμμή. Η ιδέα δεν απέδωσε όπως θα ήθελε. Η ομάδα έμοιαζε να στερείται ταχύτητας, οι γραμμές της δεν συνεργάζονταν αποτελεσματικά και η κυκλοφορία της μπάλας σπάνια δημιουργούσε πραγματικά προβλήματα στον αντίπαλο.
Η αλλαγή σε 4-4-2 βοήθησε τον ΠΑΟΚ να βρει καλύτερες ισορροπίες και να γίνει πιο επικίνδυνος. Αυτό είναι ένα στοιχείο που ο προπονητής οφείλει να αξιολογήσει, χωρίς να καταλήξει βιαστικά στο συμπέρασμα ότι η συγκεκριμένη διάταξη αποτελεί τη λύση για όλα.
Το ζήτημα είναι βαθύτερο. Ο Λίσι πρέπει να αποφασίσει ποια χαρακτηριστικά θέλει να έχει η ομάδα του, ποιοι ποδοσφαιριστές μπορούν να υπηρετήσουν το πλάνο του και σε ποιους ρόλους αποδίδουν καλύτερα. Μέχρι στιγμής, ο ΠΑΟΚ δεν έχει παρουσιάσει μια σταθερή αγωνιστική ταυτότητα που να επιτρέπει στον κόσμο του να γνωρίζει τι να περιμένει από αυτόν.
Και όταν μετά από τόσα παιχνίδια εξακολουθείς να αναζητάς τις βασικές σου απαντήσεις, το πρόβλημα δεν είναι απλώς μια κακή βραδιά.
Αν υπάρχει ένας τομέας που χρειάζεται άμεση παρέμβαση, αυτός είναι η αμυντική λειτουργία. Ο ΠΑΟΚ δυσκολεύεται να πιέσει ψηλά με συνοχή, αφήνει μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών και συχνά επιτρέπει στους αντιπάλους να μεταφέρουν την μπάλα στην περιοχή του χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση.
Ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί η συμπεριφορά του όταν χάνει την κατοχή. Το αμυντικό τρανζίσιον παραμένει προβληματικό, με τους αντιπάλους να βρίσκουν χώρους για γρήγορες επιθέσεις και να κερδίζουν μέτρα χωρίς να αντιμετωπίζουν την πίεση που θα έπρεπε.
Αυτές οι αδυναμίες δεν εξαφανίζονται επειδή μια ομάδα καταφέρνει να ανατρέψει ένα παιχνίδι. Αντίθετα, μια τέτοια νίκη μπορεί εύκολα να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι όλα διορθώνονται, ενώ στην πραγματικότητα απλώς αποφεύγονται οι συνέπειες.
Στα θετικά της αναμέτρησης, ο Ζίβκοβιτς και ο Ζαφείρης ξεχώρισαν με την παρουσία και την επιρροή τους, ενώ ο Μπάνζα έδωσε ένα ενθαρρυντικό δείγμα των δυνατοτήτων του. Ο ΠΑΟΚ έχει ποδοσφαιριστές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Αυτό που του λείπει είναι η συνολική λειτουργία που θα τους επιτρέψει να το κάνουν με συνέπεια.
Το πρόγραμμα που ακολουθεί μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό για τη συνέχεια. Πρώτα έρχεται η αναμέτρηση με τον ΟΦΗ στην Κρήτη, στη συνέχεια το παιχνίδι με τον Αστέρα στην Τούμπα και έπειτα η δύσκολη έξοδος στο Καραϊσκάκη απέναντι στον Ολυμπιακό.
Ο Λίσι έχει μπροστά του χρόνο για να δουλέψει, να δοκιμάσει λύσεις και να διορθώσει όσα δεν λειτουργούν. Με ένα παιχνίδι την εβδομάδα, δεν υπάρχουν οι ίδιες δικαιολογίες που θα μπορούσαν να προκύψουν σε ένα ασφυκτικό πρόγραμμα συνεχόμενων αγώνων. Οι προπονήσεις πρέπει να αξιοποιηθούν, ώστε η ομάδα να αποκτήσει καλύτερη οργάνωση και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Οι επόμενες αναμετρήσεις, όμως, δεν θα κριθούν μόνο από τη διάθεση ή το πάθος. Θα απαιτήσουν σωστές αποφάσεις, αγωνιστική πειθαρχία και διάρκεια στην απόδοση. Αν ο ΠΑΟΚ συνεχίσει να παρουσιάζει τις ίδιες αδυναμίες, η πίεση προς τον Ιταλό τεχνικό θα αυξηθεί αναπόφευκτα.
Η θέση του δεν κρίνεται από μία νίκη αλλά από την ικανότητά του να παρουσιάσει μια ομάδα που θα βελτιώνεται ουσιαστικά.
Ο ΠΑΟΚ απέφυγε την παγίδα του Ηρακλή και κράτησε τους βαθμούς. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να κρατήσει και κάτι σημαντικότερο: τη δυνατότητα να ελέγχει τα παιχνίδια του χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να φτάνει στα όριά του.
Γιατί η ανατροπή μπορεί να αλλάξει το αποτέλεσμα μιας βραδιάς, αλλά δεν αρκεί για να αλλάξει την πορεία μιας ομάδας. Και όσο ο Δικέφαλος εξακολουθεί να ψάχνει την ταυτότητά του, το ερώτημα θα παραμένει πάνω από την Τούμπα: πόσο ακόμη μπορούν οι νίκες να κρύβουν τις ρωγμές;
