Η διαμάχη ΠΑΕ και Ερασιτέχνη φανερώνει κάτι βαθύτερο από μια διαφωνία για το γήπεδο: την απουσία εμπιστοσύνης και σοβαρού θεσμικού διαλόγου.
Η υπόθεση της Νέας Τούμπας εξελίσσεται, πλέον, σε πεδίο ανοιχτής σύγκρουσης μεταξύ ΠΑΕ και Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ. Οι τελευταίες ανακοινώσεις των δύο πλευρών επιβεβαιώνουν με τον πιο ηχηρό τρόπο ότι το χάσμα είναι υπαρκτό, βαθύ και, δυστυχώς, πιθανότατα αγεφύρωτο.
Η ΠΑΕ βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τον Α.Σ. ΠΑΟΚ. Ανάλογο σκηνικό είχε στηθεί και στο παρελθόν, με την ΚΑΕ και την παραχώρηση του γηπέδου μπάσκετ. Όμως το διακύβευμα τώρα είναι τεράστιο: η κατασκευή του νέου γηπέδου, το μεγαλύτερο έργο υποδομής στην ιστορία του συλλόγου και ένα όνειρο δεκαετιών για τους φίλους του ΠΑΟΚ.
Η εικόνα που αποπνέεται από τις δημόσιες τοποθετήσεις είναι θλιβερή. Από την πλευρά του Α.Σ., οι διαδοχικές ανακοινώσεις δείχνουν ερασιτεχνισμό στον χειρισμό ενός εξαιρετικά σύνθετου και σοβαρού θέματος. Από την πρώτη τους ανακοίνωση έως και τη χθεσινή, ο λόγος είναι κακογραμμένος, ασύντακτος και ασαφής, αδυνατώντας να διαμορφώσει ένα πειστικό επιχείρημα ή να αποσαφηνίσει τη θέση του Ερασιτέχνη. Την ίδια στιγμή, η ΠΑΕ μπορεί να εμφανίζεται πιο τεκμηριωμένη και να καταγγέλλει με ένταση, ωστόσο η σκληρή ρητορική και ο διχαστικός τόνος κάθε άλλο παρά βοηθούν στη γέφυρα εμπιστοσύνης που απαιτείται.
Στην ουσία της υπόθεσης, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ υποστηρίζει ότι κατέθεσε προς τον Α.Σ. ένα μνημόνιο συνεργασίας, το οποίο περιλάμβανε εγγυήσεις και προβλέψεις για αποζημιώσεις σε περίπτωση που δεν τηρηθούν τα συμφωνημένα. Σύμφωνα με την ίδια, η πρόταση παρουσιάστηκε με διαφάνεια, συνοδευόμενη από μελέτες, σχέδια και στοιχεία, ενώ έγιναν αποδεκτές όλες οι παρατηρήσεις που τέθηκαν. Η απάντηση του Α.Σ. υπήρξε ή τουλάχιστον φάνηκε να είναι ασαφής. Δεν κατέστη σαφές αν όντως προχώρησε σε διατύπωση αντιπρότασης, ούτε παρουσιάστηκε κάποιο συγκεκριμένο επιχείρημα που να εξηγεί τη διαφοροποίησή του. Αντ’ αυτού, επικράτησε καθυστέρηση, εσωτερικές αντιφάσεις και γενικόλογες αναφορές.
Κρίσιμο σημείο παραμένει το ζήτημα των εγγυήσεων: η ΠΑΕ δηλώνει πως αυτές θα δοθούν, αλλά δεν τοποθετείται με σαφή χρονοδιάγραμμα. Ο Ερασιτέχνης φαίνεται να ζητά πιο άμεσες δεσμεύσεις κάτι που, επί της αρχής, δεν είναι αδικαιολόγητο. Όμως η έλλειψη στοιχειώδους τεκμηρίωσης από την πλευρά του Α.Σ. καθιστά δύσκολη την αντικειμενική αποτίμηση των προθέσεων του.
Το βέβαιο είναι πως η ανακοίνωση της ΠΑΕ δημιουργεί νέα δεδομένα. Αν η ρήξη επιβεβαιωθεί και δεν υπάρξει θετική εξέλιξη, τότε είναι πολύ πιθανό να «παγώσει» η συνεργασία με την Populous και να τεθεί εν αμφιβόλω όλο το χρονοδιάγραμμα. Η συνέχιση των μελετών χωρίς συμφωνημένο πλαίσιο δεν είναι ούτε λογική ούτε επαγγελματική πρακτική και οι διεθνείς εταιρίες που συμμετέχουν δεν θα ρισκάρουν τη φήμη τους σε συνθήκες ασάφειας και εσωτερικών διενέξεων.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο αν θα γίνει το γήπεδο, αλλά πώς θα καταφέρει ο ΠΑΟΚ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διαχειριστεί ένα εσωτερικό ζήτημα με την απαραίτητη σοβαρότητα, υπευθυνότητα και ενιαία στρατηγική. Αντί για ενότητα και συλλογικότητα σε μια ιστορική συγκυρία για τον Σύλλογο, παρακολουθούμε δημόσιες αντιπαραθέσεις, νομικά παραθυράκια, και ρητορική πόλωσης.
Το όραμα του νέου γηπέδου δεν μπορεί να υλοποιηθεί μέσα σε περιβάλλον αβεβαιότητας και εσωτερικού πολέμου. Αν δεν βρεθεί τρόπος θεσμικής συνεννόησης και κοινού μετώπου, τότε η Νέα Τούμπα θα παραμείνει μια μακέτα. Και για αυτό, κανείς δεν θα μπορέσει να αποποιηθεί των ευθυνών του.
Δυστυχώς, τα χρονοδιαγράμματα που είχε παρουσιάσει ο Ιβάν Σαββίδης, με ορίζοντα τα 1+3 χρόνια, μοιάζουν πλέον εξαιρετικά δύσκολο να τηρηθούν. Όχι επειδή απουσιάζουν οι προϋποθέσεις ή η τεχνογνωσία, αλλά επειδή απουσιάζει το πιο κρίσιμο στοιχείο: η συνεννόηση. Χωρίς κοινό βηματισμό, θεσμική εμπιστοσύνη και προσήλωση στο συλλογικό συμφέρον, το εγχείρημα της Νέας Τούμπας κινδυνεύει να χαθεί στη μετάφραση εσωτερικών αντιθέσεων και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Και τότε, το τίμημα δεν θα το πληρώσουν οι διοικήσεις, αλλά ο ίδιος ο ΠΑΟΚ.
