Σε ένα ντέρμπι με υψηλό τακτικό φορτίο, όπου ο Ολυμπιακός κατάφερε να απομονώσει τα επιθετικά ατού του ΠΑΟΚ και να ελέγξει το κέντρο με την ένταση και τις καλύψεις του, ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς αποτέλεσε την εξαίρεση στο γενικό μοτίβο. Όχι μόνο διασώθηκε από το τακτικό χάος της ομάδας του, αλλά κατάφερε να είναι και ο μοναδικός διακριθείς παίκτης μέσα από δομημένες και προσωπικές ενέργειες.
Ο Ζίβκοβιτς κινήθηκε κυρίως στη δεξιά πτέρυγα, με συχνές εσωτερικές διαδρομές, μετατρέποντας το 4-2-3-1 του ΠΑΟΚ σε ασύμμετρη διάταξη με εντονότερη παρουσία στον μισό χώρο. Με 71 επαφές με την μπάλα και 4 key passes, πήρε πρωτοβουλίες που σε τακτικό επίπεδο κάλυπταν τις αδυναμίες σύνδεσης του άξονα. Οι κινήσεις του μεταξύ γραμμών, σε συνδυασμό με την ικανότητά του στο 1v1 (5 προσπάθειες ντρίμπλινγκ, 2 επιτυχημένες), έδωσαν στον ΠΑΟΚ την όποια δημιουργία είχε.
Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, ήταν η επιμονή του να παραμείνει συνδεδεμένος με το ματς ακόμη και σε φάσεις χωρίς κατοχή. Η επιθετική του μετάβαση ήταν άμεση, και οι επανατοποθετήσεις του για πίεση στην πρώτη γραμμή ήταν συνειδητές. Κέρδισε 6 από τις 17 μονομαχίες στο έδαφος – νούμερο που δείχνει εμπλοκή αλλά και την έλλειψη υποστήριξης γύρω του.
Τα δύο γκολ του δεν ήταν προϊόν απλώς ποιότητας. Ήταν αποτέλεσμα τοποθέτησης, σωστού προσανατολισμού σώματος και ικανότητας να «διαβάσει» τον χώρο πίσω από τη γραμμή άμυνας. Στο πρώτο τέρμα, ο συγχρονισμός με τον φορ και η εκτέλεση δείχνουν παίκτη που λειτουργεί με ένστικτο, αλλά μέσα σε τακτικό πλαίσιο.
Σε μια βραδιά όπου ο άξονας του ΠΑΟΚ απέτυχε να κυκλοφορήσει ή να σπάσει τη γραμμή πίεσης, ο Ζίβκοβιτς λειτούργησε σχεδόν ως πλάγιος οργανωτής – όχι με τη στενή έννοια του playmaker, αλλά ως ο μόνος που μπορούσε να διατηρήσει την ομάδα σε «ζώνη επιρροής».
