Η βασική αδυναμία του ΠΑΟΚ στον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης εντοπίζεται στην κακή αμυντική μετάβαση. Η ομάδα επιχειρούσε έντονη επιθετική ανάπτυξη, με τα full backs να ανεβαίνουν ψηλά και το κέντρο να τοποθετείται κοντά στην αντίπαλη περιοχή, γεγονός που άφηνε τεράστια κενά ανάμεσα στις γραμμές. Οι στόπερ βρέθηκαν συχνά εκτεθειμένοι σε καταστάσεις 1vs1 ή 2vs2, ενώ οι μεσοεπιθετικοί δεν επέστρεφαν γρήγορα για να δημιουργήσουν το πρώτο line pressing, επιτρέποντας στον αντίπαλο να οργανώνει αντεπιθέσεις με σχετική άνεση.
Παρά την καλή επιθετική λειτουργία και την κατοχή της μπάλας, η ομάδα δεν είχε φροντίσει για την ασφάλεια στην άμυνα κατά τη φάση απώλειας της μπάλας. Τα κενά που δημιουργούνταν ανάμεσα στις γραμμές επέτρεπαν στον Αστέρα να βρίσκει χώρους για γρήγορη ανάπτυξη και τελικές πάσες, με αποτέλεσμα τα τρία γκολ που δέχτηκε ο ΠΑΟΚ να προέρχονται σχεδόν πανομοιότυπα από εκμετάλλευση του χώρου ανάμεσα στις γραμμές και την έκθεση των στόπερ.
Η βελτίωση της ισορροπίας μεταξύ επίθεσης και άμυνας είναι καθοριστική για να μπορεί η ομάδα να διαχειρίζεται αποτελεσματικά το transition. Με σωστή τοποθέτηση των χαφ και των full backs και άμεση πίεση στην πρώτη πάσα του αντιπάλου, η ομάδα μπορεί να περιορίσει τα κενά ανάμεσα στις γραμμές και να μειώσει την έκθεση των στόπερ σε επικίνδυνες καταστάσεις. Η διαχείριση του transition θα κάνει τον ΠΑΟΚ πιο σταθερό και αποτελεσματικό, αποτρέποντας εύκολα γκολ που προέρχονται από την κακή οργάνωση μετά την απώλεια της μπάλας.
