Ο Ραζβάν Λουτσέσκου, ηγέτης του πάγκου του ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια, έχει καταφέρει να κερδίσει τη θέση του ως ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου, σύμφωνα με τους αριθμούς και τους τίτλους που έχει κατακτήσει.
Ο Ρουμάνος τεχνικός έχει αποδείξει πολλές φορές ότι μπορεί να αποσπά το 110% από τους ποδοσφαιριστές του και να αναγεννά παίκτες που ενδεχομένως είχαν πάρει την κατιούσα. Στη δεύτερη θητεία του στον ΠΑΟΚ, καλείται συνεχώς να βγάζει «λαγούς από το καπέλο του» για να καλύψει τα κενά του ρόστερ, κάτι που έχει πετύχει επανειλημμένα.
Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η ικανότητα του Λουτσέσκου να επιλύει προβλήματα και να βελτιώνει την απόδοση των παικτών δεν μπορεί να συνεχίζεται επ’ αόριστον. Υπάρχει κίνδυνος να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου οι συνεχείς προσαρμογές και τα «μαγικά» δεν θα είναι αρκετά για να καλύψουν τα κενά ή τις αδυναμίες της ομάδας. Το κόστος αυτού του κινδύνου θα είναι πιθανώς βαρύ, και είναι σαφές ότι δεν θα φέρει την ευθύνη ο προπονητής για την πιθανή αποτυχία.
Η ευθύνη για την πορεία της ομάδας, ειδικά όταν τα προβλήματα δεν επιλύονται μέσω της προπονητικής τέχνης, θα βαραίνει εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τις μεταγραφές, αλλά κυρίως αυτούς που διαχειρίζονται τη μεταγραφική στρατηγική και την πλήρωση του ρόστερ.
