Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να θυμόμαστε την ιστορία. Και υπάρχουν στιγμές που, ακριβώς επειδή τη θυμόμαστε, πρέπει να μπορούμε να μιλάμε καθαρά για το σήμερα.
Ο Ιβάν Σαββίδης δεν χρειάζεται συστάσεις στον ΠΑΟΚ. Όταν ανέλαβε τον σύλλογο, δεν παρέλαβε έναν οικονομικά ισχυρό οργανισμό. Παρέλαβε έναν ΠΑΟΚ με μεγάλα οικονομικά βάρη, χρέη και αβεβαιότητα. Έβαλε χρήματα, κάλυψε υποχρεώσεις, επένδυσε στην ομάδα και στις υποδομές και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να αλλάξει επίπεδο ο σύλλογος.
Αυτά δεν διαγράφονται.
Και δεν πρέπει να διαγραφούν επειδή σήμερα υπάρχει έντονη αντίδραση για την πώληση του Γιάννη Κωνσταντέλια.
Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Μπορείς να αναγνωρίζεις όσα έκανε ο Σαββίδης για τον ΠΑΟΚ και ταυτόχρονα να λες ότι ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε η υπόθεση Κωνσταντέλια ήταν λανθασμένος.
Για μένα, εκεί βρίσκεται η ουσία.
Δεν είναι μόνο το αν έπρεπε να πουληθεί ο Κωνσταντέλιας. Είναι ο τρόπος, ο χρόνος και η προετοιμασία που προηγήθηκε.
Επικοινωνιακά, η εικόνα που είχε δημιουργηθεί στον κόσμο ήταν ότι ο ποδοσφαιριστής δεν πωλείται. Ότι δεν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο. Και ξαφνικά, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ο ίδιος ποδοσφαιριστής βρίσκεται εκτός ΠΑΟΚ.
Αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα αξιοπιστίας.
Όχι απαραίτητα επειδή μια ομάδα αλλάζει θέση όταν εμφανίζεται μια μεγάλη πρόταση. Αυτό μπορεί να συμβεί στο ποδόσφαιρο.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να αφήνεις τον κόσμο να πιστεύει κάτι και στη συνέχεια να τον φέρνεις μπροστά σε μια τετελεσμένη απόφαση χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία.
Και μετά υπάρχει το αγωνιστικό.
Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται μπροστά σε δύο παιχνίδια με την Μπραν που δεν είναι απλώς δύο ακόμη ευρωπαϊκά παιχνίδια. Είναι αγώνες που μπορούν να καθορίσουν ολόκληρη τη σεζόν.
Να υπάρχει ή να μην υπάρχει Ευρώπη.
Να υπάρχει διαφορετικός αγωνιστικός και οικονομικός σχεδιασμός ή να ξεκινήσει μια χρονιά με μια τεράστια αποτυχία από τον Αύγουστο.
Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, η απώλεια ενός ποδοσφαιριστή που αποτελεί σημαντικό κομμάτι του αγωνιστικού πλάνου δεν μπορεί να γίνεται χωρίς να έχει προηγηθεί συγκεκριμένη προετοιμασία για την επόμενη ημέρα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της υπόθεσης.
Δεν υπήρχε η απαραίτητη προετοιμασία.
Δεν υπήρχε έτοιμη μεταγραφική λύση που να δείχνει ότι ο ΠΑΟΚ είχε σχεδιάσει εγκαίρως την επόμενη ημέρα. Δεν υπήρξε η απαιτούμενη ενημέρωση όλων των ανθρώπων που έχουν ευθύνη και λόγο στον αγωνιστικό σχεδιασμό. Δεν είχε προετοιμαστεί η επικοινωνιακή διαχείριση μιας τόσο σημαντικής εξέλιξης και, κυρίως, δεν είχε προετοιμαστεί ο ίδιος ο οργανισμός για την απώλεια ενός ποδοσφαιριστή τέτοιου μεγέθους.
Όλα έγιναν γρήγορα, κλειστά και με συνοπτικές διαδικασίες.
Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Όταν πουλάς έναν από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές σου λίγες ημέρες πριν από δύο αγώνες που μπορούν να καθορίσουν την ευρωπαϊκή πορεία ολόκληρης της σεζόν, οφείλεις να έχεις προετοιμάσει την επόμενη ημέρα σε κάθε επίπεδο.
Μεταγραφικά. Αγωνιστικά. Επικοινωνιακά. Εσωτερικά.
Αυτό, στην περίπτωση του Κωνσταντέλια, δεν έγινε.
Και αυτή ακριβώς είναι η κριτική που πρέπει να γίνει.
Γιατί στο τέλος της ημέρας η τελική ευθύνη στον ΠΑΟΚ ανήκει στον ιδιοκτήτη.
Αυτό ισχύει όταν ο ιδιοκτήτης παίρνει τα εύσημα για μια μεγάλη επιτυχία. Το ίδιο ισχύει όταν μια απόφαση προκαλεί αντιδράσεις.
Δεν γίνεται να θυμόμαστε τον Σαββίδη μόνο όταν πουλάει έναν ποδοσφαιριστή και να ξεχνάμε όσα έκανε για να σταθεί ο ΠΑΟΚ όρθιος.
Αλλά δεν γίνεται και το αντίστροφο.
Να χρησιμοποιούμε όσα έκανε στο παρελθόν ως επιχείρημα για να μην ασκείται κριτική στις σημερινές αποφάσεις.
Η αναγνώριση της προσφοράς δεν σημαίνει λευκή επιταγή.
Και η κριτική δεν σημαίνει αχαριστία.
Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το καταλάβουμε επιτέλους στον ΠΑΟΚ.
Γιατί δυστυχώς έχουμε φτάσει στο σημείο η ουσία να περνάει σε δεύτερη μοίρα και να προηγείται η ταμπέλα.
Στον ΠΑΟΚ του 2026, αν ασκήσεις κριτική στο ποδόσφαιρο, κάποιοι θα αποφασίσουν ότι είσαι «Μυστακιδικός».
Αν ασκήσεις κριτική στο μπάσκετ, θα αποφασίσουν ότι είσαι «Σαββιδικός».
Και κάπως έτσι δεν συζητάμε ποτέ αυτό που πραγματικά γράφεις.
Συζητάμε για το ποιος υποτίθεται ότι βρίσκεται πίσω από αυτό που γράφεις.
Ε λοιπόν, όχι.
Στο PAOKDAY δεν έχουμε τέτοια ανάγκη.
Δεν γράφουμε για να υπηρετήσουμε πρόσωπα. Δεν γράφουμε για να προστατεύσουμε επιχειρηματίες. Δεν γράφουμε για να χτυπήσουμε επιχειρηματίες.
Γράφουμε αυτό που πιστεύουμε ότι είναι σωστό.
Όταν ο Σαββίδης κάνει κάτι σωστό, θα το αναγνωρίσουμε.
Όταν κάνει κάτι που θεωρούμε λάθος, θα το πούμε.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει για οποιονδήποτε άλλον βρίσκεται γύρω από τον ΠΑΟΚ.
Γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από όλους μας.
Ο ΠΑΟΚ.
Και προσωπικά θεωρώ ότι η πώληση του Κωνσταντέλια δεν πρέπει να γίνει αφορμή για έναν ακόμη εμφύλιο μεταξύ «στρατοπέδων».
Πρέπει να γίνει αφορμή για μια σοβαρή συζήτηση.
Για το πώς παίρνονται οι αποφάσεις.
Για το πώς επικοινωνούνται.
Για το πώς προστατεύεται το αγωνιστικό πλάνο.
Για το πώς λειτουργεί ένας οργανισμός που θέλει να πρωταγωνιστεί.
Ο Σαββίδης έσωσε τον ΠΑΟΚ όταν ο σύλλογος χρειαζόταν κάποιον να τον κρατήσει όρθιο.
Αυτό θα είναι πάντα κομμάτι της ιστορίας.
Σήμερα, όμως, ο ίδιος άνθρωπος έχει την ευθύνη να δείξει πως θα οδηγήσει τον ΠΑΟΚ στο επόμενο επίπεδο.
Και αυτό απαιτεί να ακούει και την κριτική.
Όχι μόνο το χειροκρότημα.
Γιατί όποιος αγαπά πραγματικά τον ΠΑΟΚ δεν του χρωστάει σιωπή.
Του χρωστάει την αλήθεια.
