Όλες οι σχέσεις στην ζωή κάποτε έχουν ένα τέλος. Είτε αυτό είναι εύκολο, είτε δύσκολο μερικές φορές κρίνεται αναγκαίο. Ο ΠΑΟΚ μέσα σε ένα πλαίσιο ριζικών αλλαγών, αποφάσισε πως θα έπρεπε να συμπεριληφθεί και ο καλύτερος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου.
Γράφει ο Παναγιώτης Μαυρόπουλος
Επτά χρόνια, δυο για αρχή και τα επόμενα πέντε έως σήμερα. 2 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα, δύο φορές στην οχτάδα του Conference League. Μια σχέση αγάπης και μίσους. Ο Λουτσέσκου είναι από τις προσωπικότητες που ή θα τον λατρέψεις ή θα τον μισείς, ανεξάρτητα από το ποια ομάδα υποστηρίζεις. Ωστόσο θα περιοριστούμε στην σχέση του με τον λαό του ΠΑΟΚ. Φίλοι και εχθροί υπήρχαν και εντός.
Με δυσπιστία αντιμετωπίστηκε ο ερχομός του, οι πρώτοι μήνες ήταν αρκετά δύσκολοι, όμως όταν η ομάδα βρήκε τον δρόμος της ήταν ασταμάτητη. Δεν το εξαργύρωσε από την πρώτη χρονιά, με όσα έγιναν το 2018, ωστόσο την επόμενη επανέφερε τον Δικέφαλο του Βορρά στην κορυφή της βαθμολογίας, κατακτώντας το πρωτάθλημα μετά από 33 ολόκληρα χρόνια αήττητος, ενώ του χάρισε και το πρώτο του νταμπλ.
Αποχώρησε, όμως επέστρεψε εκεί που ανήκει. Τα πράγματα όμως τότε είχαν αλλάξει στον τρόπο διοίκησης. Κατάφερε να πολεμήσει με όχι και τόσο πλούσια ρόστερ. Την πρώτη χρονιά που επέστρεψε έφτασε έως τα προημιτελικά του Conference League και αν η τύχη ήταν με το μέρος του θα μπορούσε να φτάσει και στα ημιτελικά, όμως η αστοχία έστειλε η Μαρσέιγ στην τετράδα.
Δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε πρωτάθλημα, έφτασε πάλι στα προημιτελικά και αποκλείστηκε από την Μπριζ και δεν προκρίθηκε στον τελικό λόγω του αλησμόνητου εκείνου ημιτελικού στην Λεωφόρο, χάνοντας την πρόκριση στα πέναλτι.
Ο Ράζβαν με ότι υλικό δούλεψε κατάφερε να παίρνει το 100% για όσο διάστημα μπορούσε αυτό να ανταποκριθεί.
Πάντα Κύριος, ασυμβίβαστος, πιστός στο πλάνο του, χωρίς να κάνει σχέσεις για προσωπικό του σκοπό. Τσαλακώθηκε αμέτρητες φορές για τα πιστεύω του και αυτό σίγουρα του κόστισε.
Στον ΠΑΟΚ βρήκε χώρο, κακώς, μπαίνοντας και σε άλλα μονοπάτια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που λειτουργούσε πέρα από προπονητής ως εκπρόσωπος τύπου, ψυχολόγος, ασπίδα σε μια διοίκηση με τις δικές της παθογένειες. Σε αυτή την περίοδο της διαφαινόμενης αλλαγής έκριναν οι διοικούντες πως δεν θα μπορούσε να είναι παρών στην επόμενη ημέρα.
Ράζβαν από την δική μας πλευρά, που σου ασκήσαμε καλοπροαίρετη κριτική, αλλά σε αγαπήσαμε τρομερά, σου οφείλουμε ένα τεράστιο «ευχαριστώ» που έκανες ξανά τον ΠΑΟΚ μας πρωταγωνιστή, διεκδικητή και πρωταθλητή. Που στα χρόνια σου ο ΠΑΟΚ περνούσε τα Τέμπη και όχι απλά δεν φοβόταν, αλλά προκαλούσε τον φόβο στους αντιπάλους του.
Το μόνο σίγουρο είναι πως θα θέλαμε να σε αποχαιρετήσουμε όπως σου αξίζει. Σε ένα γήπεδο γεμάτο, να αποθεωθείς και να αποχωρήσεις όπως σου αξίζει.
Εις το επανιδείν Μίστερ! Ποιος ξέρει; Στα δύσκολα μπορεί να τα ξαναπούμε…
