Σήμερα, η ασπρόμαυρη οικογένεια θρηνεί. Η καρδιά του ΠΑΟΚ χτυπά πιο αργά, πιο βαριά. Ο Λουκάς Μήλιος, ο πατέρας του αγαπημένου Γιαννάκη, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια ιστορία γεμάτη αγάπη, πίστη και αφοσίωση — μια ιστορία που δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί με λόγια.
Όσα λόγια κι αν γραφτούν, δεν μπορούν να χωρέσουν το μεγαλείο της παρουσίας του. Ο κύριος Λουκάς δεν ήταν απλώς ο πατέρας ενός γιου· ήταν συνοδοιπόρος στα όνειρα, στήριγμα στις δυσκολίες, και καθρέφτης της πίστης για έναν σύλλογο που για πολλούς δεν είναι απλώς ομάδα — είναι ζωή.
Για 44 ολόκληρα χρόνια, ο κ. Λουκάς στάθηκε δίπλα στον Γιαννάκη του, όχι μόνο ως πατέρας, αλλά ως φίλος, προστάτης, οδηγός και σύντροφος ζωής. Από τα πρώτα βήματα του γιου του μέχρι τις αμέτρητες στιγμές στα γήπεδα, στις εξέδρες, στα ταξίδια, στις αγκαλιές των ΠΑΟΚτσήδων, ήταν πάντα εκεί. Δεν υπήρξε ποτέ στιγμή που να τον άφησε μόνο. Ο Γιαννάκης και ο Λουκάς ήταν ένα. Ένα σώμα, μια ψυχή, μια καρδιά δεμένη για πάντα με τα χρώματα του ΠΑΟΚ.
Ένα ταξίδι ζωής μέσα στα γήπεδα
Όσοι γνώριζαν τον κ. Λουκά, ξέρουν πως δεν υπήρξε γήπεδο στην Ελλάδα που να μην πάτησε το πόδι του μαζί με τον Γιαννάκη. Από την Τούμπα μέχρι το Παλατάκι, από την Κρήτη μέχρι την Ξάνθη, από τις νίκες μέχρι τις ήττες, ο Λουκάς ήταν εκεί, πάντα στο πλευρό του παιδιού του, πάντα με εκείνο το ήρεμο χαμόγελο, τη στοργική του ματιά και το βλέμμα γεμάτο περηφάνια.
Δεν ήταν φίλαθλος του ΠΑΟΚ μόνο. Ήταν κομμάτι του ΠΑΟΚ. Κάθε του ανάσα, κάθε του ταξίδι, κάθε του μέρα είχε μέσα της το μαύρο και το άσπρο, τα χρώματα που έγιναν τρόπος ζωής. Και μέσα σ’ αυτό το ταξίδι, είχε πάντα στο πλευρό του τον Γιαννάκη – τον γιο του, τον ήρωά του, το καμάρι του.
Η αγάπη ενός πατέρα που δεν γνώρισε όρια
Η σχέση τους δεν ήταν απλώς σχέση πατέρα και γιου. Ήταν μια ιερή ένωση ψυχών. Ο κ. Λουκάς δεν κουράστηκε ποτέ. Δεν παραπονέθηκε ποτέ. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, αφιέρωνε τη ζωή του στο παιδί του, με ανιδιοτελή αγάπη και απέραντη υπομονή. Ήξερε πως το χαμόγελο του Γιαννάκη ήταν το φως της δικής του ζωής.
Και μέσα από αυτή τη διαδρομή, έγινε παράδειγμα για όλους. Ένα ζωντανό μάθημα ανθρώπινης δύναμης, πίστης και αφοσίωσης. Ένας πατέρας που δεν ζήτησε τίποτα, αλλά έδωσε τα πάντα. Που δεν ζήτησε αναγνώριση, αλλά κέρδισε σεβασμό. Που δεν μιλούσε πολύ, αλλά η παρουσία του έλεγε όσα δεν μπορούν να ειπωθούν.
«Πάντα μαζί, για πάντα ΠΑΟΚ»
Για 44 χρόνια, πατέρας και γιος πορεύονταν μαζί. Όλοι τους ήξεραν. Όλοι τους αγαπούσαν. Στα γήπεδα, στο Παλατάκι, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, οι δυο τους ήταν σύμβολο αφοσίωσης. Μια εικόνα που μιλούσε από μόνη της — ο Γιαννάκης με το χαμόγελό του και δίπλα του ο Λουκάς, με το βλέμμα του γεμάτο περηφάνια και προστασία.
Κάθε ΠΑΟΚτσής που τους συνάντησε έπαιρνε κάτι από αυτή τη λάμψη. Από αυτή την καθαρή, αληθινή αγάπη. Κι αν σήμερα οι εξέδρες είναι πιο άδειες, αν η πόλη δείχνει λίγο πιο σιωπηλή, είναι γιατί έφυγε ένας άνθρωπος που συνόδευε τη ζωή του ΠΑΟΚ με καρδιά και ψυχή.
Μια απουσία που δεν θα καλυφθεί ποτέ
Η απουσία του θα είναι μεγάλη. Ο Γιαννάκης χάνει τον πατέρα του, το στήριγμά του, το χέρι που τον κρατούσε σε κάθε βήμα. Μα δεν χάνει τη δύναμή του. Γιατί ο Λουκάς θα συνεχίσει να είναι εκεί, αόρατος μα παντοτινός, σε κάθε κάθισμα του γηπέδου, σε κάθε γκολ, σε κάθε στιγμή χαράς ή λύπης.
Ο ουρανός απέκτησε σήμερα έναν ακόμη άγγελο με ασπρόμαυρη ψυχή. Κι αν υπάρχει γήπεδο στον Παράδεισο, εκεί ο κύριος Λουκάς σίγουρα θα φοράει το κασκόλ του ΠΑΟΚ, θα χαμογελά και θα φωνάζει δυνατά:
«Μπράβο, Γιαννάκη μου! Μπράβο, ΠΑΟΚ!»
Καλό ταξίδι, κύριε Λουκά. Σε αποχαιρετά όλη η οικογένεια του ΠΑΟΚ, με σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη. Γιατί οι αληθινοί ήρωες δεν χρειάζονται φωνές για να ακουστούν — αρκεί η σιωπή τους, για να μείνει αιώνια στη μνήμη όλων μας.
