Για πέμπτη σερί αναμέτρηση σε όλες τις διοργανώσεις ο Δικέφαλος του Βορρά δεν «γεύτηκε» την χαρά της νίκης. Αυτή την φορά ήταν η Θέλτα, η οποία βρήκε… και τα έκανε. Το μεγάλο αρνητικό πλέον είναι πως λόγω της εικόνας που παρουσιάζει η ομάδα η πίστη έχει χαθεί.
Γράφει ο Παναγιώτης Μαυρόπουλος
Τις τελευταίες 20 ημέρες η «ασπρόμαυρη» οικογένεια δεν διανύει και την καλύτερη περίοδο. Δύο ήττες και τρεις ισοπαλίες στο ενεργητικό της, ο οποία βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο στην Ευρώπη, καθώς με την δύσκολη κλήρωση που της έλαχε και με τα έως τώρα αποτελέσματα, χρειάζεται τουλάχιστον ένα αποτέλεσμα… αναπάντεχο. Η τωρινή εικόνα της ομάδας δεν αφήνει πολλά περιθώρια σε κανέναν να αισιοδοξεί πως θα συμβεί αυτό.
Στο πρωτάθλημα σε δύο αγώνες must win, η συγκομοιδή είναι μόλις δύο βαθμοί. Δεν θα σταθώ στο κομμάτι της τύχης. Θεωρώ πως η τύχη είναι με τους τολμηρούς και με αυτούς που λειτουργούν μεθοδικά και με πλάνο. Στον αγώνα με τον Παναιτωλικό δεν ευθύνεται καμία τύχη για την επιμονή της ομάδας να μπει με την μπάλα στα δίχτυα, ούτε για το πως δεν δοκίμασε ο προπονητής να παίξει με δύο φορ. Λάθος επιλογή η μη επιχείρηση σουτ και όταν αποφασίστηκε να αλλάξει η ρότα, ήταν αργά.
Κόντρα στους «Αρκάδες», χωρίς να παίξει ιδιαίτερα κατάφερε όχι μόνο να ανατρέψει το εις βάρος του σκορ, αλλά και να βρεθεί μπροστά με διαφορά δύο τερμάτων πριν το ημίχρονο. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να διαχειριστεί το σκορ ως την ανάπαυλα. Όμως η κακή αμυντική λειτουργία έφερε το 2-3, βάζοντας τον Αστέρα ξανά στην διεκδίκηση της αναμέτρησης. Εύλογα λοιπόν, με το σκορ στο όριο, ο ΠΑΟΚ πιέστηκε δέχτηκε γκολ, που μεσολάβησε τύχη για τους γηπεδούχους, όμως ως τότε δεν είχε απειλήσει με αξιώσεις για ακόμα ένα γκολ. Μόνο μετά την ισοφάριση κατάφερε να ανασυνταχθεί , όμως και πάλι ήταν πολύ αργά.
Χάθηκαν ευκαιρίες για πρωτιά και περιθώρια για απώλειες στα επερχόμενα ντέρμπι με Ολυμπιακό και ΑΕΚ. Ο Σεπτέμβριος εξελίχθηκε σε έναν ανέλπιστα κακό μήνα, ενώ όταν ο Οκτώβριος έχει δύο σημαντικά ντέρμπι στα πλαίσια του πρωταθλήματος, αλλά και την εκτός έδρας αναμέτρηση με την Λιλ, αναμένεται να είναι το ίδιο άσχημα τα πράγματα. Πλέον η πίεση είναι ασφυχτική, ο κόσμος δικαίως τα έχει βάλει με την ομάδα, καθώς η αρχή του κακού έγινε στην Λιβαδειά, αφού το «μπλαζέ» ύφος όσων αγωνίστηκαν εκεί έφερε και τον διασυρμό.
Το χειρότερο είναι πως δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα φωτεινό σημείο στον ορίζοντα. Παίχτες «κλειδιά» φαίνεται να υστερούν πνευματικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Ζίφκοβιτς, Καμαρά και Κεντζιόρα. Εργαλεία του Λουτσέσκου που δεν ανταποκρίνονται και συνδυαστικά και με την αρνητική εικόνα των συμπαικτών τους ζούμε στο πετσί μας το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης.
Οι δύο που είναι σχεδόν πάντα διακριθέντες σε αυτήν την σειρά αγώνων είναι οι Παβλένκα και Κωνσταντέλιας. Ο ένας με τις αποκρούσεις του και ο άλλος με τις ενέργειες του, όντας η όαση των «ασπρόμαυρων» δημιουργικά.
Το μέλλον του Λουτσέσκου
Γίνεται αρκετός λόγος για το μέλλον του Ρουμάνου τεχνικού στην ομάδα. Η πραγματικότητα είναι πως η κουβέντα αυτή δεν ξεκίνησε τώρα, αλλά τον Μάιο. Τότε μπορεί οι δύο πλευρές να κατέληξαν σε συμφωνία, όμως ήταν κατανοητό πως το γυαλί είχε αρχίσει να ραγίζει από καιρό. Στα πρώτα στραβά αποτελέσματα, θα ερχόταν ξανά στο προσκήνιο ζήτημα παραμονής του στον πάγκο του ΠΑΟΚ.
Έτσι και τώρα. Όχι άδικα. Έχει εμμονές, επιμένει σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο και παίχτες, αλλά επειδή η μνήμη είναι κοντή, κάπως έτσι έφτασε στις επιτυχίες με τον ΠΑΟΚ. Όταν είχε τα κατάλληλα όπλα στο οπλοστάσιο του. Ας μην ξεχνάμε όμως και τον πολυσύνθετο ρόλο του στην ομάδα, ιδίως στην δεύτερη του θητεία, συγκεντρώνοντας αρμοδιότητες, οι οποίες θα έπρεπε να ανήκουν σε στελέχη της διοίκησης. Ρόστερ με κενά, με ορισμένους παίχτες να μην ανταποκρίνονται, άλλους να είναι προκλητικά αδιάφοροι, πως να δέσει το σύνολο αρμονικά. Σχεδιασμός μια από τα ίδια. Όπως πέρσι. Τότε όμως και ο ίδιος βγήκε μπροστά, μίλησε ανοιχτά για τα «θέλω» του που δεν έγιναν πράξη. Ο κόσμος έγινε ασπίδα στον κορυφαίο προπονητή της ιστορίας της ομάδας, όσο και αν κάποιοι εντός αυτής σχεδίαζαν «Δούρειους Ίππους». Φέτος κάτι τέτοιο δεν έγινε και προσωπικά εγώ αυτό του το προσάπτω.
Η Κυριακή είναι μια ημέρα κρίσιμη. Η υπομονή του κόσμου δικαίως είναι στα όρια της. Ένας κόσμος που ήταν άψογος, με την Μακάμπι δημιούργησε εξαιρετική ατμόσφαιρα, ενώ έγραψε χιλιόμετρα σε Τρίπολη και Βίγκο, τραγουδώντας ασταμάτητα. Το ίδιο θα πράξει και το βράδυ της Κυριακής, ελπίζοντας αυτή την φορά η ομάδα να φανεί αντάξια της περίστασης.
«Κυριακή κοντή γιορτή» λοιπόν. Με νίκη διατηρεί το όνειρο για πρωταθλητισμό, με ήττα θα πρέπει να μπει σε μια κατάσταση ενδοσκόπησης αναζητώντας επιτέλους λύσεις.
