Στο μπάσκετ, τις περισσότερες φορές, κερδίζει ο καλύτερος. Χθες η Τουρκία απέδειξε ότι ήταν πιο έτοιμη, πιο συγκεντρωμένη και πιο αποφασιστική. Η Εθνική μας, αντίθετα, βρέθηκε σε μια από εκείνες τις κακές βραδιές που μπορεί να στοιχίσουν ακριβά σε ένα τουρνουά. Το αποτέλεσμα ήταν μια βαριά ήττα, που αφήνει πικρή γεύση και ανοίγει ξανά τον διάλογο για τα όρια και τις δυνατότητες αυτής της ομάδας.
Ωστόσο, στον αθλητισμό όπως και στη ζωή δεν υπάρχει περιθώριο για παράδοση. Ο πρωταθλητισμός σε αναγκάζει να συνεχίζεις, ακόμα και όταν όλα μοιάζουν να έχουν γκρεμιστεί. Το ίδιο καλείται να κάνει και η Εθνική μας: να αφήσει πίσω της το σοκ, να ανασυνταχθεί και να κοιτάξει μπροστά.
Το μεγάλο στοίχημα είναι πλέον ο μικρός τελικός. Μια δεύτερη ευκαιρία για μετάλλιο, έπειτα από πολλά χρόνια απουσίας από το βάθρο. Ένα παιχνίδι που δεν χαρίζει απλώς διάκριση, αλλά δικαιώνει κόπους, θυσίες και όνειρα. Και κυρίως, μπορεί να ξαναδώσει στην ομάδα την αυτοπεποίθηση που φάνηκε να λείπει κόντρα στους Τούρκους.
Το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα. Μια κακή βραδιά αρκεί για να ανατρέψει ισορροπίες, αλλά και μια μεγάλη εμφάνιση μπορεί να γράψει ιστορία. Η Φινλανδία είναι ένας αντίπαλος που δεν επιτρέπει εφησυχασμό, όμως η Εθνική έχει τα όπλα να σταθεί στο ύψος της. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να παίξει καλύτερα· είναι να δείξει χαρακτήρα, να αποδείξει ότι η βαριά ήττα ήταν μια παρένθεση κι όχι η πραγματική εικόνα της.
Ένα παιχνίδι χάθηκε. Όχι ο μεγάλος στόχος. Το βάθρο παραμένει εκεί, μια ανάσα μακριά. Κι αυτή η ομάδα οφείλει στον εαυτό της – αλλά και στον κόσμο της , να παλέψει μέχρι τέλους για να το κατακτήσει.
