Δεκατρία χρόνια πριν, ο ΠΑΟΚ ήταν ένα καράβι που έπλεε με τρύπια πανιά, βαρύ από χρέη και κουρασμένο από υποσχέσεις που έσβηναν πριν καν ειπωθούν. Και τότε, ήρθε ο Ιβάν. Όχι με μαγικό ραβδί, αλλά με σχέδιο, πείσμα και… την επιμονή εκείνου που δεν αντέχει να βλέπει κάτι όμορφο να βουλιάζει.
Το πρώτο κεφάλαιο δεν ήταν γκολ και κούπες. Ήταν ο πιο σκληρός αγώνας: η αποπληρωμή των χρεών. Όχι μεταθέσεις, όχι «να δούμε πώς θα πάει». Καθαρά. Οριστικά. Έτσι ώστε ο ΠΑΟΚ να μη χρωστάει σε κανέναν, εκτός από τους οπαδούς του και σε αυτούς να χρωστάει μόνο χαρές.
Και μετά ήρθαν οι τίτλοι. Δύο πρωταθλήματα, τέσσερα κύπελλα, ευρωπαϊκές πορείες που θύμισαν σε όλους ότι ο «Δικέφαλος» δεν πετάει μόνο πάνω από την Ελλάδα. Ο ΠΑΟΚ δεν έγινε απλά ανταγωνιστικός· έγινε παρών. Παντού.
Ο Σαββίδης δεν έπαιξε τον ρόλο του «σωτήρα». Έπαιξε τον ρόλο του ιδιοκτήτη-οπαδού που επενδύει σαν να αγοράζει το μέλλον του παιδιού του. Και η ατάκα του, «Η ιστορία θα είναι καλή μαζί μου γιατί σκοπεύω να την γράψω», δεν είναι ρητορική. Είναι ήδη κεφάλαιο με κεφαλαία γράμματα.
Η αλήθεια είναι πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που έχουν τα κότσια να την υπαγορεύσουν. Και στον ΠΑΟΚ, εδώ και 13 χρόνια, ο Ιβάν είναι ο συγγραφέας.
