Στον αθλητισμό παρατηρούνται συχνά φαινόμενα έντονων αντιδράσεων. Ο καθένας ζει τις στιγμές με τον δικό του τρόπο και αυτό είναι πράγματι κάτι ξεχωριστό. Ωστόσο όταν οι αντιδράσεις αυτές, μετατρέπονται σε συμπεριφορές βίαιες είτε σε λεκτικό είτε σε σωματικό επίπεδο, δεν έχουν θέση ούτε στα γήπεδα ούτε έξω από αυτά.
Γράφει ο Παναγιώτης Μαυρόπουλος
Η βασική ανθρώπινη αρχή λέει πως όταν έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο ο οποίος παλεύει να σηκωθεί, δεν τον κλωτσάς, ούτε τον πατάς να πέσει ακόμα πιο κάτω. Τον βοηθάς να σηκωθεί ή στην χειρότερη περιμένεις να σηκωθεί ξανά στα πόδια του για να του ορμήσεις.
Ιδίως όταν αυτός είναι μέλος της ίδιας της οικογένειας σου. Με αυτήν που ζεις όλα τα έντονα συναισθήματα σου, χαίρεσαι με τις χαρές της και λυπάσαι με τις λύπες της. Προφανώς τα λάθη του Γιάννη δεν αλλάζουν, ωστόσο για όλους υπάρχει κάτι που λέγεται κριτική, η οποία είναι αποδεκτή όταν δεν μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση.
Ο Μιχαηλίδης και ο καθένας από εμάς έχει ανάγκη από στήριξη στις δύσκολες στιγμές. Το να στιγματίζουμε, να κακοποιούμε και το να γινόμαστε απάνθρωποι είναι πραγματικά ελεεινό. Η μουρμούρα και η δυσαρέσκεια καλό θα είναι να μείνει στα τραπέζια του καφενείου και όχι να μετατρέπονται σε αισχρά λόγια και να αποστέλλονται σε μηνύματα στο προφίλ του εκάστοτε αθλητή. Δεν θα γίνει ξαφνικά ο Μιχαηλίδης κράμα Μπαρέζι και Νέστα επειδή μερικοί ανεγκέφαλοι του έστειλαν μηνύματα με αισχρό περιεχόμενο.
Όλο αυτό είναι ανήθικο. Είναι αρετή να μάθουμε κάποια στιγμή να μπαίνουμε στην θέση του άλλου. Ας μάθουμε να μπαίνουμε στην θέση του άλλου πριν κρυφτούμε πίσω από τις απρόσωπες μορφές του ίντερνετ και επιτεθούμε δεξιά και αριστερά.
