Η περίπτωση Λουτσέσκου δεν είναι εξαίρεση. Είναι ο καθρέφτης του οργανισμού. Και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα έρθει, αλλά ποιος μπορεί να αντέξει.
Τις τελευταίες ημέρες επανέρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα του προπονητή στον ΠΑΟΚ. Νέα ονόματα, νέα σενάρια, φιλοδοξία για «ανώτερο επίπεδο». Όμως αυτή η συζήτηση – όσο θεμιτή κι αν είναι – μοιάζει επιφανειακή όταν δεν συνοδεύεται από την πιο βασική παραδοχή: το πρόβλημα του ΠΑΟΚ δεν βρίσκεται στον πάγκο. Βρίσκεται πιο πάνω. Στον τρόπο που λειτουργεί ολόκληρος ο οργανισμός.
Ο ΠΑΟΚ εδώ και χρόνια λειτουργεί με παγιωμένες παθογένειες. Η διοικητική του δομή χαρακτηρίζεται από ασάφεια ρόλων, εσωτερικές εξαρτήσεις και μια ισορροπία που ακροβατεί μεταξύ οικογένειας και επαγγελματισμού. Το περιβάλλον δεν είναι απλώς απαιτητικό – είναι εξαντλητικό. Και το ζητούμενο δεν είναι πια να βρεθεί κάποιος «αρκετά καλός». Είναι να βρεθεί κάποιος που αντέχει.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν είναι απλώς ένας καλός προπονητής. Είναι ο μοναδικός που κατάφερε να επιβιώσει μέσα σε αυτό το περιβάλλον και να προσφέρει έργο. Όχι επειδή του προσφέρθηκαν ιδανικές συνθήκες, αλλά επειδή αποδέχτηκε να λειτουργεί σε συνθήκες που άλλοι δεν θα ανεχόντουσαν ούτε για λίγες εβδομάδες. Ήταν προπονητής, τεχνικός διευθυντής, διαχειριστής κρίσεων και – πολλές φορές – η φωνή της λογικής σε έναν οργανισμό που είχε ανάγκη σταθερότητας.
Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που έφερε και τους περισσότερους τίτλους στην ιστορία του συλλόγου.
Η ένταση με την οικογένεια Σαββίδη είναι ένα ακόμα σύμπτωμα. Όχι απαραίτητα το πιο σοβαρό, αλλά ενδεικτικό του πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή η σχέση εμπιστοσύνης μέσα στον οργανισμό. Αν τελικά ο Λουτσέσκου αποχωρήσει, δεν θα φύγει λόγω αγωνιστικής αποτυχίας. Θα αποχωρήσει επειδή το περιβάλλον δεν αντέχεται άλλο.
Η ουσία είναι μία: όσο ο ΠΑΟΚ δεν αντιμετωπίζει τις εσωτερικές του δυσλειτουργίες, καμία αλλαγή προπονητή δεν θα έχει ουσιαστικό αντίκρισμα. Δεν υπάρχει όνομα ή βιογραφικό που να μπορεί να εξουδετερώσει την τοξικότητα ενός οργανισμού που επιμένει να λειτουργεί με λάθος τρόπο. Και όσο το αφήγημα μένει στην επιφάνεια – «αποτύχαμε, αλλάζουμε τον προπονητή» – τόσο πιο βαθιά χάνεται το πρόβλημα κάτω από το χαλί.
Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται απλώς έναν νέο προπονητή. Χρειάζεται έναν νέο τρόπο να είναι ΠΑΟΚ.
