Το 4-4-2 είναι το σύστημα που στους τελευταίους αγώνες φαίνεται να ταιριάζει γάντι στον ΠΑΟΚ. Κι αυτό γιατί ο Δικέφαλος έχει παρουσιάσει αισθητά βελτιωμένη εικόνα στα παιχνίδια του, δείχνοντας μεγαλύτερη ισορροπία, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει να παίρνει τα αποτελέσματα. Ο Αλέσιο Λίσι έχει δείξει πως δεν φοβάται να αλλάξει σχηματισμούς και να δοκιμάσει διαφορετικές προσεγγίσεις, προκειμένου να βελτιώσει πράγματα στην ομάδα του. Μέχρι στιγμής, μάλιστα, τα αποτελέσματα τον δικαιώνουν.
Στις ποδοσφαιρικές συζητήσεις βέβαια η επιλογή του συγκεκριμένου σχηματισμού δέχεται κριτική, κυρίως επειδή ο ΠΑΟΚ δεν έχει υψηλά ποσοστά κατοχής της μπάλας στη διάρκεια των αγώνων. Σίγουρα είναι κάτι που προκαλεί εντύπωση και ενδεχομένως κακοφαίνεται σε αρκετούς. Υπάρχει, όμως, και μια εξήγηση. Ο κόσμος έχει συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια, με τον Ραζβάν Λουτσέσκου στον πάγκο, να βλέπει έναν ΠΑΟΚ που επιδίωκε να έχει την κατοχή, να κυκλοφορεί την μπάλα και να ελέγχει τον ρυθμό των αναμετρήσεων. Επομένως, η σημερινή διαφορετική αγωνιστική προσέγγιση είναι λογικό να δημιουργεί συζητήσεις.
Ωστόσο, η ουσία είναι αρκετά διαφορετική. Γιατί στο ποδόσφαιρο η κατοχή της μπάλας, ως στατιστικό στοιχείο, δεν λέει από μόνη της απολύτως τίποτα. Το βασικό ζητούμενο είναι τι κάνεις με την μπάλα στα πόδια. Σε ποιο σημείο του γηπέδου την έχεις, πόσο επικίνδυνος γίνεσαι για την αντίπαλη άμυνα, πόσες φορές πατάς την περιοχή και πόσες μεγάλες ευκαιρίες δημιουργείς.
Κατά συνέπεια, το να έχεις 60% ή 70% κατοχή στον χώρο της μεσαίας γραμμής, χωρίς να μπορείς να απειλήσεις ουσιαστικά, δεν αποτελεί κάποιο ιδιαίτερο πλεονέκτημα. Στο τέλος της ημέρας, σημασία έχει η αποτελεσματικότητα, η δημιουργία και φυσικά το αποτέλεσμα. Και σε αυτούς τους τομείς ο ΠΑΟΚ δείχνει να βρίσκει σταδιακά τον δρόμο του.

