Η δικαιοσύνη στην ιδανική της μορφή χαρακτηρίζεται ως «τυφλή». Κάτι που σημαίνει ότι δεν λοξοκοιτάει πουθενά, είναι αμερόληπτη, αντικειμενική, ίση προς όλους.
Αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι είναι αλάνθαστη. Ούτε άμοιρη ευθυνών, όταν δεν λειτουργεί όπως επιτάσσει το καθήκον της. Ακόμα και οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί υπάγονται στο ίδιο νομικό δίκαιο με το οποίο δικάζουν. Δεν ελέγχουν μόνο, αλλά ελέγχονται κιόλας.
Κι όταν ασκούν πλημμελώς τα καθήκοντα τους, πρώτιστα εκτίθενται απέναντι στην κοινή γνώμη και μετέπειτα στους ίδιους τους εαυτούς της.
Στην Ελλάδα, την χώρα του ωχαδερφισμού και της αποποίησης ευθυνών, οι παραιτήσεις για λόγους ευθιξίας και δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Κι όταν συμβαίνουν μαζικά σε μία Επιτροπή, τότε χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης.
Πρώτος «άνοιξε τον χορό» ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εφέσεων, Παναγιώτης Φιλόπουλος. Σειρά πήρε ο Γεράσιμος Βρυώνης, ο οποίος παραιτήθηκε και αυτός, μετά το ηχηρό ράπισμα από το CAS, που δικαίωσε τον ΠΑΟΚ και ουσιαστικά «άδειασε» το πόρισμα της Επιτροπής Εφέσεων, που αρνήθηκε να δικάσει και να μπει στην ουσία της υπόθεσης περί φερόμενης πολυιδιοκτησίας, θεωρώντας δεσμευτική την ετυμηγορία της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού.
Στις επιστολές παραίτησης δεν διευκρινίζεται τι ήταν αυτό που ώθησε τους δύο τακτικούς δικαστές να πάρουν αυτή την απόφαση. Αμφότεροι, επικαλούνται αόριστους προσωπικούς λόγους.
Ωστόσο από το timing των παραιτήσεων, εύκολα κανείς μπορεί να συμπεράνει ότι οι παραιτήσεις αυτές έρχονται ως επακόλουθο της απόφασης του CAS, που με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο είπε πως η Επιτροπή Εφέσεων και τα μέλη της δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους.
Οι άνθρωποι που με την ψήφο τους κατά του ΠΑΟΚ (και ουσιαστικά υπέρ του Ολυμπιακού) αλλοίωσαν την εικόνα ενός πρωταθλήματος, αρνούμενοι να δικάσουν και να μπουν στην ουσία της υπόθεσης παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλον. Είτε λόγω τύψεων, είτε λόγω του πρωτοφανούς αδειάσματος από το CAS, η ουσία είναι η ίδια.
Και σχεδόν αντανακλαστικά δημιουργείται στην κοινή γνώμη η ίδια απορία. Αν από μόνοι τους τακτικοί δικαστές σύρονται σε παραιτήσεις, έχοντας ασκήσει πλημμελώς τα καθήκοντα τους (σύμφωνα με την απόφαση του CAS), σκεφτείτε τι γινόταν παλιότερα, στις σκοτεινές περιόδους του ελληνικού ποδοσφαίρου, όταν στα δικαιοδοτικά όργανα του ελληνικού ποδοσφαίρου τις αποφάσεις έπαιρναν συνταξιούχοι δικαστές ή απλοί δικηγόροι. Οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι και οι μνήμες από το παρελθόν, όταν ανακαλούνται προκαλούν αηδία.
Το επιμύθιο από αυτή την υπόθεση είναι ένα. Οι εποχές που οι αποφάσεις αθλητικού δικαίου περνούσαν αέρα-πατέρα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα πια όλοι ελέγχονται. Όλοι λογοδοτούν. Αυτοί που κρίνουν, κρίνονται. Κι όταν ασκούν πλημμελώς τα καθήκοντα τους, έχουν τις ανάλογες κυρώσεις.
Το μάθημα από αυτό το τεράστιο φιάσκο που εξέθεσε διεθνώς την ελληνική αθλητική δικαιοσύνη, ας γίνει μάθημα από εδώ και στο εξής, σε όσους καθίσουν στα έδρανα…
sdna.gr
