«Τα εν οίκω μη εν δήμω», έλεγαν οι αρχαίοι, και η φράση αυτή παραμένει διαχρονικά επίκαιρη. Σε μια οικογένεια, σε έναν εργασιακό χώρο, σε έναν οργανισμό, σε μια ομάδα (και ειδικά στον επαγγελματικό αθλητισμό) δεν είναι όλα για δημόσια κατανάλωση. Κάποια ζητήματα απαιτούν εσωτερική διαχείριση, ψυχραιμία και μέτρο. Ακριβώς αυτό το μέτρο μοιάζει να έχει χαθεί το τελευταίο διάστημα.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η δημοσιοποίηση εγγράφων, εξωδίκων, μνημονίων συνεργασίας και ιδιωτικών συμφωνιών έχει μετατραπεί σε κακή συνήθεια. Μια τάση που συχνά διογκώνει τα προβλήματα αντί να τα λύνει. Δεν είναι όλα προς δημοσιοποίηση και σίγουρα δεν κερδίζει πάντα η αλήθεια μέσα από τον δημόσιο θόρυβο. Αντίθετα, πλήττεται η ουσία και η εικόνα του οργανισμού.
Από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα έχει επισημανθεί από το PAOKDAY ότι το μέτρο στον δημόσιο διάλογο γύρω από τα θέματα της ομάδας έχει χαθεί σε αρκετές περιπτώσεις που χρειάστηκε να πάρουμε θέση. Η συνεχής έκθεση εσωτερικών ζητημάτων ξεφεύγει από τα όρια, δημιουργεί πίεση στους πρωταγωνιστές και, το κυριότερο, τραυματίζει την εικόνα του συλλόγου. Ο ΠΑΟΚ, που το 2026 συμπληρώνει 100 χρόνια ιστορίας, δεν μπορεί να πορεύεται με εσωτερικές διαφορές σε δημόσια θέα.
Η υπογραφή του συμφωνητικού για την πώληση της ΚΑΕ ΠΑΟΚ ήταν γνωστό από την αρχή ότι αφορούσε και χρήματα του Ιβάν Σαββίδη. Η επιλογή να μην αποπληρωθούν αυτά τα χρήματα ήταν λανθασμένη. Οφείλει να επανεξεταστεί η στρατηγική και οι εισηγήσεις των ανθρώπων που συμβουλεύουν τον μεγαλομέτοχο της ΚΑΕ, ώστε να αποφευχθούν λανθασμένες κινήσεις που εκθέτουν τον σύλλογο και τον ίδιο τον Μυστακίδη. Ειδικά τώρα που προσπαθεί να “κερδίσει” του φίλους της ομάδας.
Η μη αποπληρωμή των χρημάτων προς τον Σαββίδη ήταν μία ακόμη τέτοια επιλογή. Επιβαρύνει την εικόνα της ομάδας, ειδικά σε μια χρονιά-ορόσημο που συμπληρώνεται ο αιώνας από την ίδρυσή της. Σε τέτοιες στιγμές χρειάζονται καθαρές λύσεις και ψυχραιμία, όχι αποφάσεις που δημιουργούν εντυπώσεις.
Φυσικά, όπου υπάρχει δράση, υπάρχει και αντίδραση. Η αντίδραση ήρθε με το εξώδικο του Θανάση Χατζόπουλου, μια κίνηση θεσμικά κατανοητή, αλλά επικοινωνιακά προβληματική. Και αυτή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί: ένα απλό τηλεφώνημα στον νυν πρόεδρο της ΚΑΕ ΠΑΟΚ, Νίκο Βεζυρτζή, θα μπορούσε να λύσει το ζήτημα εκ των έσω, χωρίς να προστεθεί ακόμη ένα επεισόδιο στον δημόσιο διάλογο.
Το ζητούμενο, σε αυτή τη φάση, δεν είναι να ενισχυθούν τα ήδη σχηματισμένα στρατόπεδα («Σαββιδικοί» και «Μυστακιδικοί») ούτε να επικεντρωθούμε σε πρόσωπα. Το μόνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι η καλή πορεία και η εικόνα του ΠΑΟΚ ως συλλόγου.
Το μεγαλύτερο διακύβευμα δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι ο ίδιος ο ΠΑΟΚ. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς, ειδικά σε μια χρονιά που σηματοδοτεί τον πρώτο αιώνα της ιστορίας του.
