Υπάρχουν στιγμές που το ελληνικό ποδόσφαιρο δείχνει ότι δεν μαθαίνει ποτέ από τα λάθη του. Η υπόθεση του Γιάννη Κωνσταντέλια είναι μία από αυτές.
Ένας ποδοσφαιριστής 23 ετών γνωστοποιεί ότι, για προσωπικούς και οικογενειακούς λόγους, δεν θα είναι διαθέσιμος για το προσεχές διάστημα στην Εθνική ομάδα. Θα περίμενε κανείς το αυτονόητο: σεβασμό. Αντί γι’ αυτό, ξεκίνησε ένα πρωτοφανές κύμα υπονοούμενων, εικασιών και δημόσιων «δικών» από ανθρώπους που αγνοούν τα πραγματικά δεδομένα, αλλά δεν διστάζουν να εκφέρουν άποψη με απόλυτη βεβαιότητα.
Ξαφνικά, όλοι έγιναν ειδικοί. Όλοι απέκτησαν πρόσβαση στις σκέψεις, στα κίνητρα και στις προθέσεις του ποδοσφαιριστή. Όλοι είχαν μια θεωρία να παρουσιάσουν και ένα αφήγημα να εξυπηρετήσουν. Κανείς όμως δεν είχε την στοιχειώδη ευαισθησία να αναρωτηθεί αν πίσω από την απόφαση ενός νέου ανθρώπου υπάρχει κάτι που δεν αφορά ούτε τα τηλεοπτικά πάνελ ούτε τα χιλιάδες σχόλια των κοινωνικών δικτύων.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι η κριτική. Η κριτική είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ποδοσφαίρου. Το πρόβλημα είναι η στοχοποίηση. Είναι η προσπάθεια να παρουσιαστεί ένας διεθνής ποδοσφαιριστής ως απολογούμενος επειδή επέλεξε να βάλει για λίγο σε προτεραιότητα την προσωπική του ζωή. Είναι η απαίτηση ο κάθε αθλητής να εξηγεί δημόσια όσα δεν αφορούν κανέναν πέρα από τον ίδιο και την οικογένειά του.
Ο Κωνσταντέλιας δεν χρωστά εξηγήσεις σε όσους έσπευσαν να τον καταδικάσουν. Αντιθέτως, εκείνοι χρωστούν μια εξήγηση για τη βιασύνη με την οποία έστησαν ένα λαϊκό δικαστήριο χωρίς στοιχεία, χωρίς γνώση και κυρίως χωρίς σεβασμό.
Κάποιοι φαίνεται πως ξεχνούν ότι οι ποδοσφαιριστές δεν είναι μηχανές παραγωγής θεάματος. Είναι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να παίρνουν αποφάσεις, να αντιμετωπίζουν προσωπικές καταστάσεις και να προστατεύουν την ιδιωτικότητά τους χωρίς να μετατρέπονται σε στόχους.
Όσοι σήμερα επιχειρούν να πλήξουν τον Κωνσταντέλια, καλό θα ήταν να θυμηθούν κάτι απλό: η προσφορά ενός ποδοσφαιριστή στην Εθνική δεν διαγράφεται από μία προσωπική απόφαση. Διαγράφεται μόνο από την έλλειψη σεβασμού προς τη φανέλα. Και ο Γιάννης Κωνσταντέλιας δεν έχει δώσει ποτέ το παραμικρό δείγμα ότι δεν τη σέβεται.
Τελικά, η ιστορία αυτή λέει περισσότερα για όσους τον κατηγόρησαν παρά για τον ίδιο. Και αυτό είναι ίσως το πιο θλιβερό συμπέρασμα.
