Ο Διονύσης Σαββόπουλος υπήρξε μια από τις πιο αντισυμβατικές και επιδραστικές φωνές της ελληνικής μουσικής. Οι στίχοι και οι μελωδίες του «κόσμησαν» τον ελληνικό μουσικό χώρο, ενώ η ανήσυχη προσωπικότητά του ενέπνευσε γενιές ακροατών.
Εκτός από την καλλιτεχνική του προσφορά, ο Σαββόπουλος ήταν δηλωμένος ΠΑΟΚτσης, όχι με την έννοια του φανατισμού, αλλά ως έκφραση αντίστασης και διαφορετικότητας. Ο ΠΑΟΚ για εκείνον δεν ήταν απλώς μια ομάδα, αλλά στάση ζωής και σύμβολο του βορειοελλαδίτικου πείσματος που ενσάρκωνε και στη μουσική του.
Σε συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα “Το Βήμα” στις 21 Αυγούστου 2016 είχε αναφέρει χαρακτηριστικά:«Είμαι ΠΑΟΚ! Αλλά δεν έχω πάει ποτέ μου στο γήπεδο και με ενοχλεί όχι το άθλημα, οι οπαδοί, αυτοί που δεν θα έχουν αντίρρηση να κερδίσουν χωρίς καν να γίνει ο αγώνας. Εν τούτοις, τουλάχιστον πέντε τραγούδια μου ακούγονται παραφρασμένα στα γήπεδα. Μου αρέσει αυτό».
Η προσωπικότητα και το έργο του Σαββόπουλου συνδέθηκαν τόσο με την ελληνική μουσική σκηνή όσο και με την κοινωνική και πολιτισμική κριτική, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του στην καλλιτεχνική ζωή της χώρας.
