Υπάρχουν προκρίσεις που γράφονται απλώς στα πρακτικά και υπάρχουν βραδιές που λειτουργούν σαν καθρέφτης της πραγματικότητας. Αυτό που συνέβη στο «Γ. Καραϊσκάκης» ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ο ΠΑΟΚ δεν πέρασε απλώς στα ημιτελικά . Έστησε έναν καθρέφτη απέναντι στο ελληνικό ποδόσφαιρο και του έδειξε ποια ομάδα βρίσκεται, αυτή τη στιγμή, ένα βήμα μπροστά από όλες τις υπόλοιπες.
Γιατί άλλο είναι να κερδίζεις και άλλο να επιβάλλεσαι. Κι ο ΠΑΟΚ έκανε το δεύτερο, μέσα σε μια έδρα όπου παραδοσιακά οι φιλοξενούμενοι παίζουν με το άγχος του «πώς θα αντέξουμε». Εκείνος μπήκε με τη νοοτροπία του «πώς θα τους διαλύσουμε». Χωρίς κραυγές. Χωρίς πανικό. Με καθαρό πλάνο και ποδοσφαιρική λογική.
Σε μια χρονιά ιδιαίτερη συμβολική, της χρονιάς-ορόσημο, όπου ο ΠΑΟΚ κλείνει έναν αιώνα ζωής δείχνει να έχει ξεπεράσει το στάδιο της απλής φιλοδοξίας. Ο ΠΑΟΚ ασχολείται με το κανονικό ποδόσφαιρο και προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του, όσο οι άλλοι ψάχνουν δικαιολογίες και δίνουν άλλοθι στα αποδυτήριά τους!
Ο Ρουμάνος τεχνικός έχει φτιάξει ένα σύνολο που ξέρει πότε να ανεβάσει στροφές και πότε να παγώσει το παιχνίδι. Που δεν εξαρτάται από μία ιδιοφυΐα ή μια έμπνευση της στιγμής, αλλά από μηχανισμούς. Από αυτοματισμούς. Από ποδοσφαιρική μνήμη. Ο ΠΑΟΚ στο Φάληρο έμοιαζε να ξέρει τι θα συμβεί δύο φάσεις πριν αυτές παιχτούν.
Η επιλογή εμπειρίας στον άξονα από το ξεκίνημα δεν ήταν τυχαία. Ο Οζντόεφ μπήκε για να δώσει σκληράδα, σωστές αποστάσεις και καθαρό πρώτο πάτημα. Ο Μεϊτέ λειτούργησε ως ο παίκτης που «καθάριζε» τις δεύτερες μπάλες και έκοβε τον ρυθμό του Ολυμπιακού πριν καν γεννηθεί. Όταν το παιχνίδι άρχισε να βαραίνει, η είσοδος του Ζαφείρη ήρθε για να κλειδώσει οριστικά την υπόθεση πρόκριση. Αυτό λέγεται διαχείριση. Όχι άμυνα.
Και στην κορυφή, ένας παίκτης που συμπυκνώνει όλη τη φρεσκάδα και το θράσος αυτής της ομάδας. Ο Ανέστης Μύθου δεν είναι απλώς μια ευχάριστη έκπληξη. Είναι μια δήλωση για το πώς ο ΠΑΟΚ βλέπει το μέλλον του. Κάθε φορά που μπαίνει στο γήπεδο, δεν παίζει σαν «μικρός». Παίζει σαν να του ανήκει η στιγμή. Γκολ σε μεγάλα ματς, καθαρές αποφάσεις, ψυχραιμία εκεί που άλλοι θα έψαχναν την πάσα ασφαλείας. Στο Καραϊσκάκης, δεν λύγισε. Αντίθετα, λύγισε αυτούς που τον μάρκαραν.
Αμυντικά, ο ΠΑΟΚ ήταν σχεδόν υποδειγματικός. Κεντζιόρα και Μιχαηλίδης έπαιξαν με σωστές τοποθετήσεις, χωρίς περιττές εξόδους, χωρίς να αφήσουν τον Ολυμπιακό να «μυρίσει» περιοχή. Στα άκρα, Κένι και Μπάμπα έκαναν διπλή δουλειά: πίεση, τρεξίματα, σωστό τάιμινγκ στις προωθήσεις. Όχι εντυπωσιακά. Αποτελεσματικά.
Και αν κάποιος αδικείται από την τελική έκταση του σκορ, αυτός σίγουρα δεν φορούσε ερυθρόλευκα. Γιατί οι ευκαιρίες, η εικόνα και η συνολική κυριαρχία του ΠΑΟΚ στο χορτάρι λένε μια ιστορία πολύ πιο εμφατική από το αποτέλεσμα. Το ματς θα μπορούσε να είχε τελειώσει πολύ νωρίτερα και με μεγαλύτερη διαφορά, χωρίς κανείς να μιλήσει για υπερβολή.
Το σκορ δεν άλλαξε απλώς επειδή ο ΠΑΟΚ δεν έπαιξε ποτέ με το ρολόι. Έπαιξε με το μυαλό. Δεν έδωσε στον αντίπαλο ούτε τον χώρο ούτε τον χρόνο για να πιστέψει ότι μπορεί να επιστρέψει. Κι αυτό είναι χαρακτηριστικό ομάδας που ξέρει ποια είναι.
Γιατί το θέμα, πλέον, δεν είναι ότι ο ΠΑΟΚ κερδίζει ή προκρίνεται. Είναι ο τρόπος. Είναι ότι σε τέτοια παιχνίδια, σε τέτοιες έδρες, πολλές φορές μοιάζει σαν να είναι βγαλμένος από το PlayStation. Κάθετη ανάπτυξη, σωστές αποστάσεις, κινήσεις χωρίς μπάλα, παίκτες που δείχνουν να ξέρουν το επόμενο πάτημα πριν καν τους έρθει η μπάλα. Όχι ποδόσφαιρο πανικού, αλλά ποδόσφαιρο ελέγχου και καθαρών αποφάσεων. Ποδοσφαιρική ανωτερότητα που δεν βασίζεται στο λάθος του αντιπάλου, αλλά στη δική του αδυναμία να ακολουθήσει τον ρυθμό.
Μέσα σε αυτή την εικόνα, ξεχώρισαν ξανά οι προσωπικότητες. Ο Ζίβκοβιτς, με τις δύο ασίστ του στο Φάληρο, επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά πόσο οξυδερκής είναι, πόσο καθαρά βλέπει πράγματα που οι άλλοι ούτε καν φαντάζονται. Και κάπου εκεί, έρχεται και ο Τάισον για να μπερδέψει κάθε ποδοσφαιρική λογική. Δεν μπορεί να έγινε χθες (13/1) 38 ετών. Κάποιο λάθος υπάρχει εδώ. Μάξιμουμ… 25 πρέπει να ’ναι ο Βραζιλιάνος, έτσι όπως παίζει, έτσι όπως τρέχει πάνω-κάτω, έτσι όπως βγάζει τη γλώσσα στους νεότερους. Με ένταση, με καθαρό μυαλό, με τη σπίθα παίκτη που δεν έχει χορτάσει το παιχνίδι, αλλά το απολαμβάνει.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία μόνο ποιος περνάει. Σημασία έχει πώς περνάει. Και ο ΠΑΟΚ πέρασε παίζοντας ποδόσφαιρο κυριαρχίας, όχι επιβίωσης. Ποδοσφαίρου που δεν αλλοιώνεται από την έδρα, από το βάρος του αντιπάλου ή από το διακύβευμα.
Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάστηκε φωνές,υπερβολές ή άλλοθι. Μπήκε, έπαιξε, κέρδισε και έφυγε. Και όταν μια ομάδα μπορεί να το κάνει αυτό, σε τέτοιο γήπεδο, σε τέτοιο παιχνίδι, τότε η συζήτηση τελειώνει μόνη της. Γιατί, όσο κι αν ψάχνεις αλλού, την απάντηση τη βρίσκεις στο χορτάρι.
Και εκεί, αυτή τη στιγμή, σαν του ΠΑΟΚ την ομάδα… δεν υπάρχει στην Ελλάδα!
ΥΓ 1:Φαντάζομαι πως στην Cosmote γνωρίζουν ότι ανάμεσα στους πελάτες τους υπάρχουν και φίλοι του ΠΑΟΚ, οι οποίοι πληρώνουν ακριβώς το ίδιο αντίτιμο με τους φίλους του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ. Το γεγονός ότι στις επαναλήψεις δείχνονται δεκάδες φάσεις με “βουτιές” του Ταρέμι, ενώ δεν υπάρχει ούτε μία επανάληψη για το τετ-α-τετ του Αντρίγια Ζίβκοβιτς στο 77ο λεπτό, δεν αποτελεί τιμή ούτε για τον σκηνοθέτη ούτε για το κανάλι συνολικά.
ΥΓ 2:
Υπομονή και σωστή διαχείριση χρειάζονται και όσοι φέτος έπλεξαν μεγάλα όνειρα, αλλά βλέπουν τη χρονιά να τελειώνει πρόωρα και χωρίς αντίκρισμα. Το μοτίβο γνωστό: όσο απουσιάζει η αυτοκριτική και η πραγματικότητα, και η προσοχή μένει κολλημένη στους «άλλους», τόσο θα εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο μιζέριας και αυταπάτης.
