Το βράδυ των Θεοφανείων στην Τούμπα δεν ήταν απλώς ένα ποδοσφαιρικό βράδυ. Ήταν μια συσσώρευση στιγμών ζωής που περίμεναν χρόνια για να χωρέσουν σε λίγα λεπτά. Ίσως και σε λίγα δευτερόλεπτα. Από εκείνες τις βραδιές που ξεκινούν βαριά, αλλά τελειώνουν με λύτρωση.
Το παιχνίδι εξελίχθηκε με τον πιο… ΠΑΟΚ τρόπο. Ο ΠΑΟΚ τα έχανε, ο Ατρόμητος το έβαλε. Η αίσθηση ότι το ματς δεν «κυλάει» σωστά ήταν έντονη. Κι όμως, η άμεση ισοφάριση και το 1-1 έστειλαν τις δύο ομάδες στη διαδικασία των πέναλτι. Εκεί όπου το ποδόσφαιρο παύει να είναι σχέδιο και γίνεται καθαρό συναίσθημα.
Και εκεί ήρθε η στιγμή του Δημήτρη Μοναστηρλή. Ενημερωμένος μόλις 24 ώρες πριν ότι θα βρεθεί κάτω από τα δοκάρια σε παιχνίδι πρόκρισης, ανέβηκε στην ασπρόμαυρη σκηνή και έλαμψε. Τα δάκρυά του στο φινάλε δεν ήταν απλώς συγκίνηση. Ήταν επιβράβευση. Για ένα παιδί που μεγάλωσε σε οικογένεια βαθιά δεμένη με τον ΠΑΟΚ, που ζει και ακολουθεί την ομάδα δεκαετίες και γνωρίζει καλά τι σημαίνει να περιμένεις, να αντέχεις και να πιστεύεις. Για το δάκρυ του μικρού, για τον μπαμπά και τη μαμά που έζησαν αυτή τη στιγμή από μέσα, το βράδυ αυτό άξιζε μέχρι το τελευταίο του δευτερόλεπτο.
Στα αγωνιστικά, όποιος είδε το ματς καταλαβαίνει πως το ότι οδηγήθηκε στα πέναλτι ήταν σχεδόν μαγική εικόνα. Ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να είχε «καθαρίσει» την πρόκριση από το πρώτο ημίχρονο. Η αστοχία του Γιάννη, σε μια βραδιά που του βγήκαν όλα ανάποδα, σε συνδυασμό με τη διακοπή των 2,5 εβδομάδων, κράτησαν την ομάδα σε μια κατάσταση αναμονής.
Αυτό που σίγουρα κρατάμε, πέρα από την πρόκριση, είναι η εξαιρετική ευχέρεια του Γερεμέγιεφ να κάνει το απλό, στον σωστό χρόνο. Σχεδόν όλες οι φάσεις του πρώτου ημιχρόνου ξεκινούσαν από εκείνον, ενώ στο δεύτερο πρόσθεσε και την ασίστ στο ενεργητικό του. Για τον Ζαφείρη, τα συμπεράσματα οφείλουν να περιμένουν. Η προσαρμογή σε αυτό το επίπεδο δεν γίνεται σε ένα βράδυ.
Αξίζει στάση και στον Ζίφκοβιτς. Με την υποσημείωση πως για τον ΠΑΟΚ αποτελεί τον φυσικό ηγέτη της ομάδας και πως η διάθεσή του δεν αμφισβητείται. Το πρώτο του ημίχρονο ήταν ίσως το χειρότερό του με την ασπρόμαυρη φανέλα. Όμως μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης. Σκόραρε, απάντησε άμεσα στο γκολ που δέχθηκε η ομάδα και έβγαλε τον ΠΑΟΚ από την παράνοια μέσα σε ενάμιση λεπτό. Σε Αγρίνιο και Καραϊσκάκη, θα είναι αλλιώς.
Το φινάλε ανήκε αλλού. Στα δάκρυα, στο ξέσπασμα στην αγκαλιά του πατέρα του – που όπως είπε είχε «δεκαπλάσιο άγχος». Ένα κλικ ζωής. Μια στιγμή-σταθμός σε έναν αγώνα ετών. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι ιστορίες. Και εδώ μιλάμε για ιστορίες ανθρώπων που ζουν και νιώθουν ΠΑΟΚ.
Για τον ΠΑΟΚ, αυτή η πρόκριση ήταν κάτι περισσότερο από ένα αποτέλεσμα. Ήταν επιβεβαίωση ενός τρόπου σκέψης. Οι ομάδες δεν αγοράζονται· χτίζονται. Με πλάνο, υπομονή, δουλειά στις ακαδημίες και επιλογές που υπηρετούν το σύνολο. Και με έναν προπονητή που, όταν έρθει η στιγμή, δεν φοβάται να «ρίξει στα βαθιά» έναν νεαρό τερματοφύλακα σε ματς που κρίνει πρόκριση.
Αυτή είναι και η απάντηση σε όσους επαναλαμβάνουν εύκολα ότι «δεν βάζει τους νέους». Ο Ραζβάν Λουτσέσκου, όταν έρθει η ώρα, τους βάζει. Και τους εμπιστεύεται. Όχι στα εύκολα. Αλλά σε εκείνα που αν κάτι πάει στραβά, μετράει διπλά.
Και κάπως έτσι, μέσα από ένα παιχνίδι γεμάτο ένταση και συναισθήματα, γεννήθηκε μια καθαρή ιστορία. Μια ιστορία πίστης, υπομονής και δικαίωσης. Γιατί στον ΠΑΟΚ, οι προκρίσεις δεν μετριούνται μόνο με σκορ. Μετριούνται με δάκρυα, με ψυχή και με ανθρώπους που, όταν έρθει η στιγμή τους, είναι έτοιμοι να σταθούν όρθιοι.
