Και ξαφνικά, ένα πρωί, βλέπουμε ορισμένους να αραδιάζουν σαχλαμάρες περί «δικαίωσης». Να πανηγυρίζουν, να αυτοανακηρύσσονται προφήτες των εξελίξεων και να συμπεριφέρονται λες και περίμεναν χρόνια αυτή τη στιγμή για να επιβεβαιώσουν τον εαυτό τους.
Μόνο που η δικαίωση δεν είναι λέξη που χρησιμοποιείται τόσο εύκολα. Δεν είναι ένα σχόλιο στο Facebook, ούτε μια κραυγή στα μικρόφωνα. Η δικαίωση προϋποθέτει αγώνα, συνέπεια και προσφορά. Και όσοι σήμερα μιλούν γι’ αυτήν, καλό θα ήταν πρώτα να μας πουν σε ποιον ακριβώς αγώνα συμμετείχαν και τι ακριβώς πρόσφεραν στον ΠΑΟΚ για να δικαιωθούν.
Γιατί όσο κι αν προσπαθούν να βαφτίσουν τη χαιρεκακία «δικαίωση», η πραγματικότητα παραμένει ίδια. Δεν διψούσαν για δικαίωση. Διψούσαν για επιβεβαίωση. Δεν ήθελαν να κερδίσει ο ΠΑΟΚ. Ήθελαν να χάσει κάποιος άλλος για να μπορέσουν να πουν το γνωστό «εγώ τα έλεγα».
Τις τελευταίες ημέρες ακούμε ξανά την ίδια κασέτα. Κάποιοι παρουσιάζουν τις εξελίξεις ως προσωπικό τους θρίαμβο και μιλούν λες και έφτασε η ώρα της μεγάλης επιβεβαίωσης. Μόνο που η λέξη «δικαίωση» έχει βάρος. Έχει αγώνα. Έχει κόστος. Έχει συνέπεια. Και κυρίως, έχει προσφορά.
Όσοι σήμερα φωνάζουν ότι δικαιώθηκαν, πού ακριβώς αγωνίστηκαν; Πού ήταν όταν ο ΠΑΟΚ πάλευε να σταθεί όρθιος; Πού ήταν όταν ο σύλλογος έδινε μάχες εντός κι εκτός γηπέδων; Στα μικρόφωνα, στα πληκτρολόγια και στις δημόσιες σχέσεις δεν χτίζεται δικαίωση. Χτίζεται μόνο θόρυβος.
Ο Ιβάν Σαββίδης μπορεί να έκανε λάθη. Πολλά και σοβαρά. Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί. Όμως άλλο η κριτική και άλλο η διαγραφή της πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα λέει ότι επί των ημερών του ο ΠΑΟΚ έζησε στιγμές που οι προηγούμενες γενιές οπαδών περίμεναν δεκαετίες να ζήσουν. Η πραγματικότητα λέει ότι κράτησε τον σύλλογο σε υψηλό επίπεδο σε χρόνια οικονομικής ασφυξίας και κοινωνικής κρίσης.
Γι’ αυτό προκαλεί γέλιο και ταυτόχρονα θλίψη να ακούμε ορισμένους να μιλούν για δικαίωση. Δεν διψούσαν για δικαίωση. Διψούσαν για την πτώση κάποιου. Δεν τους ενδιέφερε να επιβεβαιωθούν οι θέσεις τους. Τους ενδιέφερε να βρεθεί η ευκαιρία να πουν το γνωστό «εγώ τα έλεγα». Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην κριτική και στην εμμονή.
Η αλήθεια είναι πιο απλή. Όταν αγαπάς πραγματικά μια ομάδα, δεν χαίρεσαι με τις κρίσεις της για να κερδίσεις έναν καβγά. Δεν ψάχνεις επιβεβαίωση μέσα από τις δυσκολίες της. Δεν αντιμετωπίζεις τον σύλλογο σαν εργαλείο προσωπικής προβολής. Όποιος περιμένει να στραβώσει η κατάσταση για να πανηγυρίσει τη δική του «δικαίωση», δεν υπηρετεί την ομάδα. Υπηρετεί τον εγωισμό του.
Ο κόσμος του ΠΑΟΚ έχει μάθει να πονά, να περιμένει και να αντέχει. Δεν έχει μάθει να πανηγυρίζει τις εσωτερικές πληγές του συλλόγου. Γι’ αυτό και οι κραυγές περί δικαίωσης ακούγονται τόσο ξένες. Γιατί ο πραγματικός ΠΑΟΚτσής δεν ψάχνει εκδίκηση. Ψάχνει λύσεις.
Ας σταματήσουν λοιπόν οι μεγάλες κουβέντες. Δικαίωση δεν είναι να πέσει κάποιος για να αισθανθείς εσύ σημαντικός. Δικαίωση είναι να βγει κερδισμένος ο ΠΑΟΚ. Όλα τα υπόλοιπα είναι σαχλαμάρες για κατανάλωση στα social media, στα ραδιόφωνα, τα ιντερνετικά πάνελ και στις παρέες όσων μπερδεύουν την αγάπη για την ομάδα με την προσωπική τους ατζέντα. Και ο κόσμος έχει πλέον αρκετή εμπειρία για να καταλαβαίνει τη διαφορά.
