Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις. Δεν ρωτά αν κάποιος ήταν διάσημος, πλούσιος, επιτυχημένος ή αγαπητός. Και όταν φεύγει ένας άνθρωπος μόλις στα 49 του χρόνια, το σοκ γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Η είδηση για τον χαμό του Παρασκευά Άντζα δεν προκάλεσε μόνο θλίψη,έγινε αφορμή για μια βαθύτερη σκέψη γύρω από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε σήμερα τους ανθρώπους του αθλητισμού.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η υπερβολή έχει γίνει καθημερινότητα. Ένα χαμένο πέναλτι, μια κακή εμφάνιση, μια μεταγραφή, μια δήλωση, αρκούν για να ξεσπάσει ένα κύμα χυδαιότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ευχές για θάνατο, κατάρες για οικογένειες, σχόλια γεμάτα μίσος και δηλητήριο εκτοξεύονται με τρομακτική ευκολία. Λες και πίσω από τη φανέλα δεν υπάρχει άνθρωπος. Λες και ο αθλητής είναι ένα άψυχο αντικείμενο που υπάρχει μόνο για να ικανοποιεί τις απαιτήσεις και τα νεύρα του κόσμου.
Κι όμως, κάθε φορά που ένας άνθρωπος φεύγει ξαφνικά, η πραγματικότητα έρχεται να μας ταρακουνήσει βίαια. Γιατί εκείνος που χθες έβριζες από την κερκίδα ή πίσω από ένα πληκτρολόγιο, σήμερα δεν υπάρχει. Και τότε οι ίδιες φωνές που εύχονταν “ψόφο” γράφουν “καλό παράδεισο”. Όχι πάντα από υποκρισία, πολλές φορές από εκείνη τη στιγμιαία συνειδητοποίηση ότι οι λέξεις έχουν βάρος. Ότι το μίσος που πετάμε τόσο εύκολα στον αέρα δεν είναι ποτέ αθώο.
Ο Παρασκευάς Άντζας δεν ήταν απλώς ένας καλός ποδοσφαιριστής. Όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν χαμηλών τόνων άνθρωπο, αξιοπρεπή, εργατικό, με σεβασμό προς όλους. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο που αφήνει πίσω του: την υπενθύμιση ότι στο τέλος της ημέρας δεν μετρά μόνο τι πέτυχες στο γήπεδο, αλλά τι άνθρωπος υπήρξες έξω από αυτό.
Ο αθλητισμός υποτίθεται πως γεννήθηκε για να ενώνει. Για να διδάσκει πάθος, συναγωνισμό, σεβασμό και δύναμη ψυχής. Όταν όμως μετατρέπεται σε πεδίο τοξικότητας, φανατισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού, τότε έχουμε χάσει το νόημα. Δεν είναι “μαγκιά” να εύχεσαι αρρώστιες και θανάτους επειδή η ομάδα σου έχασε. Δεν είναι “οπαδισμός”. Είναι απανθρωπιά που έχουμε κανονικοποιήσει.
Και ίσως το πιο ανησυχητικό είναι πως πλέον δεν σοκάρει κανέναν. Διαβάζουμε κατάρες κάτω από φωτογραφίες αθλητών όπως διαβάζουμε τον καιρό. Συνηθίσαμε την ασχήμια. Συνηθίσαμε να ξεχνάμε πως απέναντί μας υπάρχουν άνθρωποι με οικογένειες, παιδιά, φόβους, προβλήματα και ζωή έξω από τα 90 λεπτά ενός αγώνα.
Ο θάνατος του Παρασκευά Άντζα ας γίνει, έστω για λίγο, μια αφορμή αυτοκριτικής. Όχι μόνο για τον χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά για όλους μας. Για τον τρόπο που μιλάμε, που θυμώνουμε, που ξεσπάμε, που ξεχνάμε την ανθρώπινη πλευρά του άλλου.
Γιατί κάποια στιγμή οι φανέλες μένουν στην άκρη. Τα πρωταθλήματα ξεχνιούνται. Τα γήπεδα αδειάζουν. Και στο τέλος μένει μόνο ο άνθρωπος.
Καλό παράδεισο. Συλλυπητήρια στους ανθρώπους του. Και ίσως, λίγη περισσότερη ανθρωπιά από όλους εμάς τους υπόλοιπους.
