Η οργή που γεννιέται μετά από τέτοια περιστατικά δεν προέρχεται μόνο από το ίδιο το γεγονός, αλλά και από τον τρόπο που αυτό αντιμετωπίζεται. Όταν μια ανθρώπινη ζωή χάνεται τόσο άδικα και βίαια, ειδικά σε έναν δημόσιο χώρο, ο κόσμος περιμένει τα αυτονόητα: άμεσες κινήσεις, καθαρές απαντήσεις και ξεκάθαρη στάση. Κι όμως, για ακόμη μία φορά, αυτά μοιάζουν να καθυστερούν ή να μην έρχονται ποτέ όπως θα έπρεπε.
Έχει περάσει ήδη μία ολόκληρη εβδομάδα από τη μέρα της δολοφονίας, και τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα . Γιατί μέχρι σήμερα δεν υπήρξε μια ξεκάθαρη και επίσημη ανακοίνωση, όπως θα όφειλε; Γιατί δεν έχει δοθεί άμεσα πλήρης εικόνα για μια υπόθεση που από την αρχή δείχνει να έχει σαφές οπαδικό υπόβαθρο; Αυτή η καθυστέρηση δεν βοηθά – αντίθετα, ενισχύει την αίσθηση ότι κάτι δεν γίνεται όπως θα έπρεπε.
Οι πρώτες ώρες μετά το περιστατικό ήταν γεμάτες ασάφεια. Πληροφορίες που έρχονταν με το σταγονόμετρο, καμία σαφής εικόνα για το τι πραγματικά συνέβη και μια γενικότερη σιωπή που μόνο απορίες δημιουργούσε. Σε τέτοιες στιγμές, η σιωπή δεν βοηθάει. Αντί να καθησυχάζει, κάνει τον κόσμο να θυμώνει περισσότερο και να νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά. Όταν υπάρχουν ενδείξεις για το τι έχει συμβεί, η καθυστέρηση στις ξεκάθαρες τοποθετήσεις δεν προστατεύει κανέναν – απλώς εντείνει την καχυποψία.
Κάπου εκεί άρχισε να ξεκαθαρίζει και η πραγματική διάσταση της υπόθεσης. Ένα 20χρονο παιδί , ο Κλεομένης, έχασε τη ζωή του σε έναν κεντρικό δρόμο της Καλαμαριάς, σε ένα περιστατικό που συνδέεται με οπαδική βία, καθώς δολοφονήθηκε από οπαδό του Άρη. Όσο περνούσαν οι ώρες, στοιχεία έρχονταν στο φως, ενώ διάλογοι που δημοσιεύτηκαν στα μέσα ενημέρωσης προκαλούν σοκ και αποτροπιασμό. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που τα ίδια τα λόγια αρκούν για να καταλάβει κανείς τι έχει συμβεί και σε παγώνουν.
Ακόμη πιο προβληματικό είναι όταν ακούγονται διαφορετικές εκδοχές από διαφορετικές πλευρές. Από τη μία υπάρχει μια στάση αναμονής, σαν να μην μπορούν να ειπωθούν πράγματα ακόμη, και από την άλλη αφήνονται υπαινιγμοί ότι κάποιοι ήδη γνωρίζουν περισσότερα. Αυτή η αντίφαση δεν βοηθάει ούτε την έρευνα ούτε την κοινωνία που περιμένει απαντήσεις. Το μόνο που καταφέρνει είναι να μπερδεύει και να ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά της αγανάκτησης.
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και η στάση της κοινωνίας. Εκεί ίσως κρύβεται το πιο ανησυχητικό κομμάτι. Γιατί δεν υπάρχει πάντα η ίδια αντίδραση. Δεν υπάρχει η ίδια ένταση, η ίδια καταδίκη, η ίδια ανάγκη να ειπωθεί ξεκάθαρα ότι αυτό που συνέβη είναι απαράδεκτο. Αντίθετα, πολλές φορές επικρατεί μια σιωπή. Μια αδιαφορία που δίνει την εντύπωση πως τέτοια γεγονότα αρχίζουν να θεωρούνται “συνηθισμένα”. Και αυτό είναι επικίνδυνο.
Γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν είναι συνηθισμένο. Δεν είναι φυσιολογικό να χάνονται νέοι άνθρωποι στον δρόμο. Δεν είναι φυσιολογικό να περνάνε μέρες χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις. Δεν είναι φυσιολογικό να μην υπάρχει μια καθολική αντίδραση από όλους. Κάθε τέτοιο περιστατικό θα έπρεπε να μας ταρακουνάει όλους το ίδιο.
Για την οικογένεια του παιδιού, η πραγματικότητα είναι σκληρή και αμετάκλητη. Έχασαν έναν άνθρωπο δικό τους, έναν νέο άνθρωπο, και καλούνται να ζήσουν με αυτό το κενό. Για εκείνους, ο χρόνος δεν κυλάει όπως για όλους τους υπόλοιπους. Ο πόνος δεν μειώνεται με δηλώσεις ή με καθυστερημένες αντιδράσεις. Και μέσα σε όλο αυτό, το μόνο που ζητούν και δικαιούνται είναι δικαιοσύνη.
Αλλά το θέμα δεν σταματά εκεί. Δεν είναι μόνο να βρεθούν οι υπεύθυνοι και να τιμωρηθούν. Είναι και το πώς ως κοινωνία αντιμετωπίζουμε τέτοια γεγονότα. Είναι το αν δείχνουμε την απαραίτητη σοβαρότητα, αν υπάρχει πραγματική ενσυναίσθηση, αν καταλαβαίνουμε το βάρος αυτών που συμβαίνουν.
Γιατί κάθε φορά που η αντίδραση είναι χλιαρή, κάθε φορά που υπάρχουν μισόλογα και καθυστερήσεις, το μήνυμα που περνάει είναι λάθος. Σαν να λέμε ότι όλα αυτά δεν μας αγγίζουν όσο θα έπρεπε. Και αυτό, τελικά, είναι εξίσου ανησυχητικό με το ίδιο το γεγονός.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες γενικές κουβέντες και τυπικές δηλώσεις. Χρειάζεται ξεκάθαρες στάσεις, άμεσες πράξεις και πραγματικό ενδιαφέρον. Γιατί όταν χάνεται μια ζωή, δεν υπάρχει χώρος για “ίσως”, για καθυστερήσεις ή για επικοινωνιακά παιχνίδια. Υπάρχει μόνο η ανάγκη για αλήθεια, δικαιοσύνη και σεβασμό.
Υ.Γ.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του παιδιού και κουράγιο σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να νιώσει τον πόνο τους. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δείξουμε σεβασμό, ειδικά σε μια μάνα που ζήτησε κάτι τόσο απλό αλλά δυστυχώς όχι αυτονόητο, όπως θα έπρεπε να είναι.
