Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες στον ΠΑΟΚ, με αφορμή την υπόθεση της Νέας Τούμπας, δεν είναι απλώς προβληματικό – είναι αποκαλυπτικό. Και όχι μόνο για τις διαδικασίες που (δεν) τηρούνται, αλλά κυρίως για τις προθέσεις ορισμένων προσώπων, τα οποία, αντί να υπηρετούν τον Σύλλογο, φαίνεται πως εξυπηρετούν αλλότριες ατζέντες.
Η απόφαση του Δ.Σ. του Α.Σ. ΠΑΟΚ, στις 16 Ιουνίου, να εξουσιοδοτήσει τον πρόεδρό του να υπογράψει μια συμφωνία που κανένα μέλος δεν είχε δει, ήταν ήδη μια ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά. Όμως η πραγματικότητα που ξεδιπλώθηκε μετά – και κυρίως η εικόνα της συνεδρίασης της 28ης Ιουλίου – απογυμνώνει πλήρως το παρασκήνιο.
Από τη μια πλευρά, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ με διαφάνεια παρουσιάζει την πρότασή της, παραδίδει μνημόνιο συνεργασίας, πληρώνει μελέτες, ανακοινώνει δημοσίως τις βασικές γραμμές της συμφωνίας. Και από την άλλη, δικαιολογίες, καθυστερήσεις, άγνοια, αμφισημίες και “διακοπές”.
Όταν μέλη του Δ.Σ. του Α.Σ. δηλώνουν ότι δεν έχουν διαβάσει το μνημόνιο, ότι δεν τους έχει δοθεί καν, και την ίδια στιγμή η νομική σύμβουλος τους φέρεται με αλαζονεία, ζητώντας τους «να φερθούν σαν άντρες», τότε δεν μιλάμε για εσωτερικές διαφωνίες. Μιλάμε για συνειδητή υπονόμευση.
Η Νέα Τούμπα δεν είναι απλώς ένα γήπεδο. Είναι η μεγάλη ευκαιρία του ΠΑΟΚ να κάνει το άλμα στο μέλλον. Να αποκτήσει σύγχρονες υποδομές, να τιμήσει την ιστορία του και να εδραιώσει τη θέση του σε όλα τα επίπεδα – αγωνιστικά, οικονομικά, πολιτισμικά. Αντί γι’ αυτό, παρακολουθούμε καχεκτικά παιχνίδια εξουσίας και μια οργανωμένη αντίσταση απέναντι σε κάθε τι που προχωρά.
Και το χειρότερο: όλα αυτά την χρονιά που ο ΠΑΟΚ γιορτάζει τα 100 του χρόνια. Σε μια χρονιά που θα έπρεπε να μας ενώνει όλους, κάποιοι επιλέγουν τον δρόμο του διχασμού. Και όχι από αφέλεια, αλλά με σχέδιο.
Ο Ιβάν Σαββίδης – είτε κάποιος τον συμπαθεί είτε όχι – είναι ο άνθρωπος που κράτησε όρθιο τον ΠΑΟΚ όταν όλοι οι άλλοι σιωπούσαν ή αποχωρούσαν. Και είναι ανεπίτρεπτο να τον αντιμετωπίζουν σήμερα, μέσα στο ίδιο του το “σπίτι”, σαν ξένο.
Η οικογένεια του ΠΑΟΚ δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο πλειστηριασμού. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να καθυστερεί, να μπλοκάρει ή να εκθέτει τον Σύλλογο, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα. Όσοι ρίχνουν νερό στον μύλο του διχασμού δεν κάνουν απλώς λάθος – διαπράττουν έγκλημα απέναντι στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Ήρθε η ώρα να σταματήσουν τα μισόλογα και οι υπεκφυγές. Οι μάσκες έπεσαν. Και όλοι όσοι λένε ότι αγαπούν τον ΠΑΟΚ, οφείλουν να αποδείξουν τώρα – με πράξεις – αν αυτό ισχύει.
