Υπάρχει ένα σημείο όπου η αγάπη για την ομάδα χάνει την ουσία της και μετατρέπεται σε μίσος. Ένα όριο που, όταν το ξεπερνάς, δεν λέγεσαι πια φίλαθλος, αλλά θύτης. Οπαδική βία: δύο λέξεις που δυστυχώς στην Ελλάδα δεν σοκάρουν πια κανέναν. Συνηθίσαμε. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη μας ήττα.
Η βία με οπαδικό πρόσημο δεν είναι έκρηξη πάθους. Δεν είναι έντονη έκφραση αφοσίωσης. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που γεννιέται από την ατιμωρησία, τη σιωπή και την έλλειψη παιδείας. Είναι η στιγμή που το γήπεδο παύει να είναι γιορτή και γίνεται πεδίο μάχης. Όχι για την πρωτιά, αλλά για την επιβολή. Όχι με κανόνες, αλλά με γκλοπ, μαχαίρια και «ραντεβού θανάτου».
Όταν ένα παιδί φοβάται να πάει στο γήπεδο. Όταν κάποιος κρύβει τη φανέλα του στο λεωφορείο. Όταν η βραδινή έξοδος γίνεται παγίδα επειδή φοράς τα «λάθος» χρώματα, τότε δεν έχουμε αθλητισμό. Έχουμε φανατισμό, οργανωμένη βία και μια κοινωνία που το ανέχεται.
Δεν γεννιέται κανείς χούλιγκαν. Κάποιοι τού δείχνουν τον δρόμο. Του ψιθυρίζουν ότι ο αντίπαλος δεν είναι φίλαθλος, αλλά εχθρός. Του μαθαίνουν πως το εμείς μετράει μόνο όταν στρέφεται εναντίον ενός «άλλου». Κι έτσι, η παρέα γίνεται αγέλη. Το σύνθημα, απειλή. Η αφοσίωση, όπλο.
Πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: αυτό δεν είναι αθλητισμός. Δεν είναι καν οπαδισμός. Είναι βία με δικαιολογία. Είναι εκτόνωση με άλλοθι. Και όσο επιμένουμε να το αντιμετωπίζουμε με ήπιους χαρακτηρισμούς, να το αποδίδουμε σε «λίγους ανεγκέφαλους», τόσο δεν θα λύνεται. Γιατί οι «λίγοι» αυτοί βρίσκουν χώρο και ανοχή μέσα στους πολλούς. Και αυτό είναι συλλογικό πρόβλημα.
Η λύση δεν είναι μόνο αστυνομική. Είναι βαθιά κοινωνική. Θέλει παιδεία, θέλει παράδειγμα, θέλει μηδενική ανοχή. Θέλει πολιτικές που θα ενισχύουν τον υγιή φίλαθλο και θα απομονώνουν τον βίαιο. Θέλει μέσα ενημέρωσης που δεν ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Θέλει ομάδες που δεν θα κάνουν τα στραβά μάτια. Και πάνω απ’ όλα, θέλει ανθρώπους που θα λένε «φτάνει πια».
Η οπαδική ταυτότητα δεν είναι πρόβλημα. Είναι πολιτισμός, αν ξέρεις να τη φέρεις με αξιοπρέπεια. Το πρόβλημα είναι όταν η ταυτότητα γίνεται πανοπλία. Όταν η ομάδα γίνεται άλλοθι. Όταν ξεχνάς ότι πριν απ’ όλα, είσαι άνθρωπος.
Και τότε, όπως έγινε με τον Νάσο, μπορεί να χαθεί μια ζωή. Γιατί κάποιος δεν είδε μπροστά του έναν άνθρωπο, αλλά ένα κασκόλ.
Σαν σήμερα το 2017…
