Σε κρίσιμες περιόδους για κάθε οργανισμό, ποδοσφαιρικό, επαγγελματικό ή οικογενειακό η έννοια της εσωτερικής κριτικής αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ειδικά όταν μιλάμε για έναν σύλλογο με ιστορία, απαιτήσεις και ισχυρή ταυτότητα, όπως ο ΠΑΟΚ.
Η πρόσφατη εσωτερική αναστάτωση με την απόπειρα πώλησης του Γιάννη Κωσταντέλια και η δημόσια αντίδραση μέρους των φιλάθλων φανερώνουν κάτι ουσιαστικό: η ανάγκη για διάλογο και αντίλογο είναι ενεργή και απολύτως υγιής. Η διαφωνία δεν μπορεί να θεωρείται αχαριστία, όπως συχνά επιχειρείται να παρουσιαστεί. Είναι δείγμα ενδιαφέροντος, συμμετοχής και υπευθυνότητας.
Ατάκες όπως «ε, ρε Γούμενος που σας χρειάζεται» και άλλες ανάλογες, που είναι πιο γραφικές και από το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης, δεν προσφέρουν τίποτα στην ουσία της συζήτησης. Ανακυκλώνουν στερεότυπα και αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά ζητήματα. Το να διατυπώνει κάποιος την άποψή του, να ασκεί κριτική, να εκφράζει διαφωνία (όταν το κάνει με επιχειρήματα και κόσμιο τρόπο) δεν είναι ένδειξη αχαριστίας ή μηδενισμού. Είναι βασικό συστατικό της δημοκρατικής λειτουργίας κάθε σοβαρού οργανισμού.
Δεν υπάρχει σύγχρονος και ζωντανός οργανισμός ( είτε ομάδα, είτε εταιρεία, είτε οικογένεια )που να προοδεύει χωρίς εσωτερικές διαφωνίες και επαναξιολογήσεις. Ο ηγέτης, είτε πρόκειται για πρόεδρο ομάδας είτε για διευθύνοντα σύμβουλο, οφείλει να ενθαρρύνει τη διαφορετική άποψη, όχι να την αντιμετωπίζει με καχυποψία ή να την αποσιωπά.
Η ιδέα ότι η κριτική προς τη διοίκηση αποτελεί απειλή ή υπονόμευση δεν αντέχει σε σοβαρή ανάλυση. Το αντίθετο: η απουσία ουσιαστικού διαλόγου είναι που εγκυμονεί κινδύνους. Και οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε περιβάλλον σιγής, σπανίως είναι οι σωστές.
Η επόμενη μέρα για τον ΠΑΟΚ και για κάθε ζωντανό οργανισμό πρέπει να βασίζεται στη συνεννόηση, στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και στον ανοιχτό εσωτερικό διάλογο. Η διαφωνία, όταν εκφράζεται με σεβασμό και τεκμηρίωση, είναι εργαλείο εξέλιξης. Και οι οργανισμοί που την ενσωματώνουν, είναι αυτοί που προοδεύουν.
Η έκπληξη κάποιων για την έντονη αντίδραση που εκδηλώθηκε, ίσως αποκαλύπτει υποτίμηση της εγρήγορσης και της νοημοσύνης του κόσμου. Η σιωπή δεν είναι πάντα συναίνεση. Και η φωνή, όταν υψώνεται με ευθύνη, δεν διχάζει ,αλλά προστατεύει.
