Η χθεσινή ήττα του ΠΑΟΚ από τον Παναθηναϊκό με 2-1 στη Λεωφόρο δεν ήταν απλώς το πρώτο στραβοπάτημα της σεζόν. Ήταν μια βραδιά που συνδύασε κακή εμφάνιση, σωματική και πνευματική κόπωση, αλλά και μια διαιτησία που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Μια βραδιά που αφήνει γεύση πίκρας, αλλά και πολλά διδάγματα για τη συνέχεια.
Ο ΠΑΟΚ γνώρισε την πρώτη του ήττα στο πρωτάθλημα, χάνοντας το πολύτιμο σερί που είχε χτίσει με κόπο. Ήταν φανερό από τα πρώτα λεπτά πως η ομάδα του Ράζβαν Λουτσέσκου δεν είχε την ίδια ενέργεια και ένταση που τη χαρακτήριζε στα προηγούμενα παιχνίδια. Οι συνεχόμενοι αγώνες υψηλής πίεσης είχαν αφήσει σημάδια – το μυαλό δεν «έτρεχε» όσο τα πόδια, και η συγκέντρωση έλειψε σε καίρια σημεία.
Ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε τα λάθη, μπήκε πιο δυνατά, και μέχρι να καταλάβει ο ΠΑΟΚ τι συμβαίνει, το σκορ ήταν ήδη 2-0. Το γκολ του Κωνσταντέλια στο δεύτερο μέρος έδωσε μια σπίθα, αλλά τίποτα παραπάνω. Η αντίδραση ήρθε καθυστερημένα, με ελάχιστο καθαρό μυαλό και πολύ λίγη τύχη.
Αυτό όμως που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο είναι η στάση του Γερμανού διαιτητή. Από τα πρώτα λεπτά, επέτρεψε ένα επίπεδο σκληρού παιχνιδιού που ξεπέρασε τα όρια του ποδοσφαίρου υψηλού επιπέδου. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού μαρκάριζαν με δύναμη, σε πολλές περιπτώσεις στα όρια – ή και πέρα από αυτά – και ο ρέφερι έμοιαζε απρόθυμος να επιβάλει πειθαρχία.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το επικίνδυνο μαρκάρισμα του Σιώπη πάνω στον Κωνσταντέλια – μια φάση που θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες για τον νεαρό μεσοεπιθετικό του ΠΑΟΚ. Και όμως, ούτε η άμεση αντίδραση του διαιτητή ούτε το VAR παρενέβησαν, κάτι που στην εποχή της τεχνολογίας είναι αδιανόητο. Το VAR υπάρχει ακριβώς για να διορθώνει όσα ξεφεύγουν από τον ανθρώπινο παράγοντα, και σε τέτοιες περιπτώσεις απαγορεύεται να μένει σιωπηλό.
Το ίδιο συνέβη και στη φάση με τον Κεντζιόρα, όπου ο Τζούρισιτς βάζει στόχο τον λαιμό του ποδοσφαιριστή του Δικεφάλου. Καθαρή, επικίνδυνη επαφή που – αν μη τι άλλο – άξιζε έλεγχο από το VAR. Αντ’ αυτού, ούτε εδώ υπήρξε παρέμβαση, με τη φάση να «χάνεται» μέσα στη ροή του παιχνιδιού. Σε μια εποχή που το σύστημα υποτίθεται πως εγγυάται δικαιοσύνη, τέτοια αδράνεια γεννά ερωτήματα και οργή.
Η αίσθηση στο γήπεδο και στα αποδυτήρια ήταν κοινή: ο ΠΑΟΚ δεν ζητά εύνοια, αλλά ισονομία. Κι αυτή χθες έλειψε με τρόπο εκκωφαντικό.
Από ένα σημείο και μετά, ο ΠΑΟΚ έμοιαζε να μην πιστεύει ότι μπορεί να γυρίσει το ματς. Ήταν η στιγμή που φάνηκε η ψυχολογική κόπωση: μια ομάδα που στα προηγούμενα παιχνίδια έβγαζε πάθος και συγκέντρωση, τώρα δεν είχε «καύσιμα». Μερικοί βασικοί παίκτες ήταν φανερά εκτός ρυθμού, ενώ η συνοχή που συνήθως χαρακτηρίζει τον Δικέφαλο έλειπε.
Η διακοπή που έρχεται λόγω των εθνικών ομάδων ίσως λειτουργήσει θετικά αυτήν τη στιγμή. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται αυτό το διάστημα για να ανασυνταχθεί, να ξεκουραστεί και να επανέλθει με καθαρό μυαλό. Ο στόχος δεν είναι να ψάξει δικαιολογίες, αλλά να αναλύσει ψύχραιμα τι δεν πήγε καλά.
Η ήττα αυτή δεν ακυρώνει όσα έχει πετύχει η ομάδα. Αντίθετα, είναι μια υπενθύμιση πως κανένα πρωτάθλημα δεν κατακτάται με αήττητα και αυτοματισμούς. Χρειάζεται διάρκεια, χαρακτήρας και αντίδραση. Ο ΠΑΟΚ έχει δείξει πολλές φορές πως μπορεί να επιστρέψει πιο δυνατός μετά από τέτοιες στιγμές. Το θέμα είναι να μην αφήσει την πίκρα να γίνει συνήθεια, αλλά να τη μετατρέψει σε καύσιμο.
Υ.Γ.1:
Ο Κωνσταντέλιας είναι διαμάντι του ελληνικού ποδοσφαίρου και πρέπει να προστατεύεται — όχι να κινδυνεύει από ανευθυνότητα. Τέτοια μαρκαρίσματα δεν έχουν θέση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, και οι διαιτητές οφείλουν να στέλνουν μήνυμα μηδενικής ανοχής.
Υ.Γ.2:
Η ήττα στη Λεωφόρο δεν είναι καταστροφική. Είναι απλώς μια υπενθύμιση ότι η κορυφή απαιτεί και πνευματική αντοχή. Ο ΠΑΟΚ έχει αποδείξει πως μπορεί να χτίζει μέσα από τις δυσκολίες — τώρα είναι η ώρα να το δείξει ξανά.
