Ο ΠΑΟΚ πήρε μια μεγάλη νίκη απέναντι στον Παναθηναϊκό και έδωσε ακόμη ένα αγωνιστικό δείγμα της δυναμικής που μπορεί να αποκτήσει η νέα του ομάδα.
Είχε προηγηθεί η Αρμάνι Μιλάνο. Ακολούθησε η Παρτίζαν. Και τώρα ο Παναθηναϊκός. Τρία παιχνίδια απέναντι σε ομάδες του κορυφαίου ευρωπαϊκού επιπέδου, τρία σημαντικά τεστ για έναν ΠΑΟΚ που βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία να χτίσει την αγωνιστική του ταυτότητα.
Αυτό είναι το γεγονός.
Και κανονικά αυτό θα έπρεπε να είναι και το επίκεντρο της συζήτησης.
Μόνο που μετά τη νίκη εμφανίστηκε ξανά η γνωστή ανάγκη. Η ανάγκη κάποιων να πουν «στα έλεγα». Να θυμίσουν τι είχαν γράψει. Να ανασύρουν προηγούμενες τοποθετήσεις. Να παρουσιάσουν μια μεγάλη νίκη του ΠΑΟΚ ως προσωπική δικαίωση.
Εδώ, λοιπόν, υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα που δεν αφορά πλέον μια απλή διαφορετική άποψη.
Αφορά μια ολόκληρη νοοτροπία.
Μια νοοτροπία που έχει μάθει να βλέπει τον ΠΑΟΚ μέσα από αντιπαραθέσεις, πλευρές και εσωτερικούς λογαριασμούς. Που χρειάζεται διαρκώς έναν «απέναντι» για να επιβεβαιώσει τη δική της θέση. Που δυσκολεύεται να χαρεί μια επιτυχία αν δεν τη χρησιμοποιήσει ταυτόχρονα ως όπλο απέναντι σε κάποιον άλλο.
Και αυτό είναι πραγματικά προβληματικό.
Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο ΠΑΟΚ δεν υπάρχει για να δικαιώνει τις δικές μας προβλέψεις.
Δεν υπάρχει για να επιβεβαιώνει τις αναρτήσεις μας.
Δεν υπάρχει για να δίνει επιχειρήματα στις προσωπικές μας αντιπαραθέσεις.
Δεν υπάρχει για να μας επιτρέπει, μετά από κάθε αποτέλεσμα, να γυρίζουμε στον διπλανό και να λέμε «είδες;».
Ο ΠΑΟΚ υπάρχει για να αγωνίζεται, να διεκδικεί, να κερδίζει και να μεγαλώνει.
Ο ΠΑΟΚ κερδίζει για τον εαυτό του.
Για τη δίψα των παικτών του να διακριθούν.
Για την πρόκληση που έχουν μπροστά τους.
Για την ομάδα που χτίζουν.
Για τον κόσμο που περιμένει να δει μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτό το σύνολο.
Και αυτό είναι το πραγματικό ενδιαφέρον σήμερα.
Όχι ποιος δικαιώθηκε σε μια συζήτηση που έγινε πριν από μήνες.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: το «στα έλεγα» δεν είναι ανάλυση. Είναι ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης.
Και όταν αυτή η ανάγκη γίνεται μόνιμη, η συζήτηση παύει να αφορά τον ΠΑΟΚ.
Αφορά το εγώ εκείνου που μιλάει.
Το «εγώ το είχα προβλέψει».
Το «εγώ είχα προειδοποιήσει».
Το «εγώ δικαιώθηκα».
Μόνο που ο ΠΑΟΚ δεν είναι προέκταση κανενός «εγώ».
Και είναι πραγματικά παράδοξο να βλέπουμε μια ομάδα να δημιουργεί αγωνιστική προοπτική και την ίδια στιγμή να επιμένουμε να μετράμε ποιος κέρδισε μια συζήτηση στα social media.
Η Αρμάνι Μιλάνο είναι πραγματικότητα.
Η Παρτίζαν είναι πραγματικότητα.
Ο Παναθηναϊκός είναι πραγματικότητα.
Οι μεγάλες προκλήσεις που έχει μπροστά του ο ΠΑΟΚ είναι πραγματικότητα.
Αυτά είναι τα δεδομένα.
Και αυτά πρέπει να αξιολογούμε.
Όχι τις παλιές κόντρες.
Όχι τις παλιές αναρτήσεις.
Όχι το ποιος είχε γράψει τι.
Και κυρίως όχι το ποιος θα βρει την ευκαιρία να εμφανιστεί σήμερα ως ο μεγάλος δικαιωμένος.
Γιατί αυτή η λογική έχει και μια δεύτερη, ακόμη πιο επικίνδυνη συνέπεια.
Μετατρέπει τον ΠΑΟΚ σε πεδίο εσωτερικής μάχης.
Κάθε νίκη γίνεται «απάντηση».
Κάθε ήττα γίνεται «επιβεβαίωση».
Κάθε απόφαση γίνεται αφορμή για στρατόπεδα.
Κάθε πρόσωπο γίνεται αφορμή για να διαλέξεις πλευρά.
Και κάπως έτσι χάνεται ο ίδιος ο ΠΑΟΚ μέσα στον θόρυβο που δημιουργούν όσοι υποτίθεται ότι συζητούν για το καλό του.
Αυτό πρέπει να τελειώσει.
Όχι η κριτική.
Η κριτική είναι απαραίτητη.
Όχι η διαφορετική άποψη.
Η διαφορετική άποψη είναι απολύτως φυσιολογική.
Αυτό που πρέπει να τελειώσει είναι η εμμονή με το «απέναντι στρατόπεδο» και η ανάγκη κάθε επιτυχία να χρησιμοποιείται για προσωπική δικαίωση.
Γιατί υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενοχλητικό.
Όταν μια μεγάλη νίκη δεν αρκεί από μόνη της.
Όταν πρέπει οπωσδήποτε να συνοδευτεί από ένα «σας τα έλεγα».
Όταν κάποιος δεν μπορεί απλώς να πει «ο ΠΑΟΚ ήταν καλός και κέρδισε», αλλά πρέπει να προσθέσει «και τώρα αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο».
Αυτό δεν είναι ενδιαφέρον για την ομάδα.
Είναι καταγραφή προσωπικού σκορ.
Και ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται προσωπικά σκορ.
Χρειάζεται πραγματικές νίκες.
Χρειάζεται ομάδες που μεγαλώνουν.
Χρειάζεται παίκτες που διψούν για διάκριση.
Χρειάζεται ανθρώπους που κοιτούν την επόμενη πρόκληση και όχι τον προηγούμενο καβγά.
Και εδώ υπάρχει ακόμη μια διάσταση που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη.
Η συγκεκριμένη βραδιά είχε και τη μνήμη του Σούλη Μαρκόπουλου.
Ενός ανθρώπου που αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του ΠΑΟΚ και έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.
Μια τέτοια στιγμή θα μπορούσε να είναι αφορμή για μνήμη, συγκίνηση και σύνδεση με την ιστορία του συλλόγου.
Και όμως, μέσα στον θόρυβο της εσωτερικής αντιπαράθεσης, ακόμη και αυτό κινδυνεύει να χαθεί.
Αυτό ακριβώς δείχνει πόσο μακριά μπορεί να οδηγήσει μια λάθος νοοτροπία.
Όταν το «ποιος είχε δίκιο» γίνεται σημαντικότερο από το «τι πέτυχε ο ΠΑΟΚ», τότε έχουμε χάσει την πυξίδα.
Και η πυξίδα πρέπει να ξαναμπεί στη θέση της.
Ο ΠΑΟΚ.
Η ομάδα.
Οι παίκτες.
Οι στόχοι.
Η προοπτική.
Οι νίκες.
Αυτά είναι που πρέπει να μας απασχολούν.
Γιατί η προοπτική του ΠΑΟΚ είναι πλέον πολύ μεγαλύτερη από αυτές τις μικρές, καθημερινές μάχες.
Και είναι κρίμα να προσπαθούν κάποιοι να τη χωρέσουν μέσα σε μια παλιά διαφωνία.
Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του κάτι που αξίζει πολύ περισσότερο από μια ακόμη διαδικτυακή δικαίωση.
Έχει μια πρόκληση.
Να μεγαλώσει.
Να διακριθεί.
Να κερδίσει.
Να δημιουργήσει ξανά μεγάλες στιγμές.
Και αυτές οι στιγμές έχουν τη δύναμη να ενώσουν τον κόσμο του.
Γι’ αυτό ακριβώς οι μεγάλες νίκες δεν πρέπει να γίνονται αφορμή για νέο γύρο εσωτερικής σύγκρουσης.
Πρέπει να κλείνουν πληγές.
Να σβήνουν, έστω για λίγο, τις γραμμές που κάποιοι επιμένουν να χαράζουν.
Να θυμίζουν ότι υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις προσωπικές μας δικαιώσεις.
Ο ΠΑΟΚ.
Οπότε, ας τελειώσει επιτέλους το «στα έλεγα».
Ας τελειώσει η ανάγκη να υπάρχει πάντα ένας απέναντι.
Ας τελειώσει η προσπάθεια να μετατρέπεται κάθε νίκη σε προσωπικό τρόπαιο.
Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν κέρδισε για να δικαιώσει κανέναν.
Κέρδισε για τους παίκτες του. Για τη δίψα τους. Για την πρόκληση που έχουν μπροστά τους. Για τον κόσμο του. Για την ίδια την ομάδα.
Και αυτή η προοπτική είναι πολύ μεγαλύτερη από όλες αυτές τις εσωτερικές μικρότητες.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος είχε δίκιο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο ΠΑΟΚ.
