Η κόντρα που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ και τον ΑΣ για το γήπεδο δεν είναι απλώς ένα θεσμικό ή νομικό ζήτημα. Είναι ένα θέμα που ξεπερνά τις διοικητικές αίθουσες και αγγίζει την «καρδιά» του συλλόγου, εκεί όπου βρίσκονται τα τμήματα, οι αθλητές και οι προπονητές. Και αυτοί είναι οι πρώτοι που κινδυνεύουν να βρεθούν στη θέση του «θύματος» μιας διαμάχης που δεν προκάλεσαν.
Σε τέτοιου είδους κόντρες, είτε αφορούν την Τούμπα είτε οποιοδήποτε άλλο έργο, πάντα υπάρχουν παράπλευρες απώλειες. Μόνο που εδώ οι απώλειες δεν είναι αριθμοί ή διαδικασίες· είναι άνθρωποι. Είναι παιδιά που προπονούνται καθημερινά σε δύσκολες συνθήκες, είναι προπονητές που προσπαθούν με πενιχρά μέσα να κρατήσουν όρθια τα τμήματα, είναι αθλητές που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό χωρίς να έχουν καμία σχέση με διοικητικές διαφωνίες.
Παράλληλα, η πλευρά του Ερασιτέχνη από την αρχή του συγκεκριμένου θέματος έχει πέσει σε αρκετά επικοινωνιακά λάθη. Από τη στιγμή που συμφώνησε με τον Μυστακίδη χωρίς να ενημερώσει τον Σαββίδη, μέχρι τη συνέντευξη τύπου που έδωσε για να δώσει απαντήσεις και που σε αρκετά σημεία φάνηκε να εκπροσωπεί περισσότερο τον Μυστακίδη, δημιουργήθηκε μια εικόνα ασάφειας. Προσπάθειες που φάνηκαν να αμφισβητούν την οικονομική δυνατότητα του Σαββίδη, έστω και έμμεσα, περιπλέκουν περαιτέρω την επικοινωνιακή διαχείριση του ζητήματος.
Η ουσία παραμένει απλή: η ανάπτυξη ενός συλλόγου δεν μπορεί να γίνεται εις βάρος του ίδιου του κορμού του. Ο ΠΑΟΚ είναι το σύνολο όλων των τμημάτων του, είναι ολόκληρη η οικογένεια που κουβαλά το έμβλημα στο στήθος. Όταν οι διαφωνίες ξεφεύγουν από τα όρια και αρχίζουν να πλήττουν τους πιο αδύναμους κρίκους, τότε χάνεται η ουσία.
Η λύση βρίσκεται στη συνεργασία, στη συνεννόηση και στην κατανόηση του κοινού καλού.
Η μεγάλη εικόνα είναι ξεκάθαρη: οι κόντρες μπορεί να έρχονται και να φεύγουν, όμως τα τμήματα και οι αθλητές δεν πρέπει ποτέ να γίνονται παράπλευρες απώλειες. Αυτοί είναι το μέλλον του συλλόγου και η ευθύνη όλων είναι να τους προστατεύσουν.
