Το τελικό 2-0 δεν λέει όλη την αλήθεια ποδοσφαιρικά. Και όποιος είδε το παιχνίδι, το ξέρει καλά. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε σε ένα από τα πιο κρίσιμα χρονικά σημεία της σεζόν σαν ομάδα που δεν ήθελε απλώς να κερδίσει, αλλά να επιβληθεί. Να δείξει ότι βρίσκεται εδώ και ότι δεν σκοπεύει να χάσει επαφή με την κορυφή. Κάθε λεπτό στο γήπεδο ήταν ένα μάθημα πειθαρχίας, συγκέντρωσης και αποφασιστικότητας.
Ο στόχος πριν τη διακοπή ήταν ξεκάθαρος: να μείνει κοντά στους πρωτοπόρους. Και ο Δικέφαλος δεν το πέτυχε με μισές λύσεις. Το έκανε παίζοντας ποδόσφαιρο έντασης, ελέγχου και καθαρών αποφάσεων απέναντι σε έναν αντίπαλο που θεωρητικά θα μπορούσε να του δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Στην πράξη, όμως, ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε ποτέ να μπει πραγματικά στο παιχνίδι και φάνηκε να αδυνατεί να διαχειριστεί τον ρυθμό, την πίεση και τις αλλαγές του ΠΑΟΚ.
Αυτή η εικόνα είναι αρκετή για να χαμογελούν οι φίλοι του ΠΑΟΚ. Όχι μόνο για τη νίκη, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε. Ταυτόχρονα, γεννά εύλογο προβληματισμό στην άλλη πλευρά, γιατί σπάνια βλέπεις τον Παναθηναϊκό τόσο ανήμπορο σε ντέρμπι, χωρίς ένταση, χωρίς καθαρές ιδέες, χωρίς αντίδραση. Και αυτό δεν είναι θέμα τύχης, αλλά δείγμα της σοβαρότητας και της ποιότητας που εμφάνισε ο ΠΑΟΚ.
Οι κλασικοί πρωταγωνιστές έδωσαν ξανά το «παρών». Ο Τάισον ήταν ασταμάτητος και ανάγκασε τον Μπενίτεθ να ξεχάσει κάθε σκέψη για ανάπτυξη από τα δεξιά. Ο Ντέλιας κινούνταν ανάμεσα στις γραμμές με άνεση, δημιουργώντας συνεχώς ρήγματα. Ο Ζίβκοβιτς επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι αποτελεί τον παίκτη-κλειδί για την ισορροπία της ομάδας, ενώ ο Κένι ήταν παντού, με ενέργεια και καθαρό μυαλό σε άμυνα και επίθεση.
Ωστόσο, το ματς αυτό θα μείνει στη μνήμη και για έναν λόγο ακόμα. Για τον Μύθου. Ένας 18χρονος, στο πρώτο του ντέρμπι ως βασικός, όχι μόνο δεν κρύφτηκε, αλλά έπαιξε με αυτοπεποίθηση και ωριμότητα. Ήταν συνεχώς μέσα στις φάσεις, πήρε σωστές αποφάσεις και δικαίωσε απόλυτα την επιλογή του προπονητή. Το γκολ του ήταν η φυσική κατάληξη μιας εμφάνισης που ξεπέρασε την απλή «συμμετοχή» και έκανε τους πάντες να μιλήσουν γι’ αυτόν.
Και ήρθε αμέσως μετά από μια φάση που δεν γίνεται να προσπεραστεί. Το μαρκάρισμα του Σφιντέρσκι στον Παβλένκα ήταν επικίνδυνο και εκτός ορίων. Απλωμένο πόδι, ένταση και ταχύτητα, με αποτέλεσμα ο Τσέχος τερματοφύλακας να οδηγηθεί στο νοσοκομείο με τραυματισμούς σε θώρακα και γόνατο και τις πρώτες εκτιμήσεις να μιλούν για περίπου έναν μήνα εκτός. Κι όμως, ο elite Βόσνιος διαιτητής περιορίστηκε σε κίτρινη κάρτα. Μια απόφαση που δεν αντέχει σοβαρή κριτική και αφήνει ερωτήματα για τα κριτήρια και την προστασία των παικτών.
Παρά ταύτα, ο ΠΑΟΚ δεν επηρεάστηκε. Βρήκε δεύτερο γκολ, ηρέμησε, έχασε άλλες πέντε-έξι καθαρές ευκαιρίες και απειλήθηκε μόνο στο τέλος, από φάσεις περισσότερο συγκυριακές παρά αποτέλεσμα πίεσης. Η εικόνα της ομάδας ήταν ξεκάθαρη: πειθαρχία, σοβαρότητα και ψυχραιμία σε κάθε λεπτό.
Η χρονιά κλείνει με θετικό πρόσημο. Ο ΠΑΟΚ παραμένει κοντά στην κορυφή, οι Ζαφείρης και Γερεμέγιεφ επιστρέφουν, ενώ οι τραυματίες σταδιακά επανέρχονται. Μειτέ και Μπάμπα θα πάρουν τον απαραίτητο χρόνο για ανάκαμψη και στο εσωτερικό του συλλόγου υπάρχει αισιοδοξία, δικαιολογημένη και ενισχυμένη από την εικόνα της ομάδας στο γήπεδο. Από εδώ και πέρα θα υπάρξουν κι άλλες επιστροφές και πιθανές ενισχύσεις, αλλά το πιο σημαντικό για τον ΠΑΟΚ είναι η δουλειά που γίνεται στον πάγκο.
Ο προπονητής της ομάδας συνεχίζει να χτίζει έναν ΠΑΟΚ με ξεκάθαρη ταυτότητα, που ξέρει τι θέλει στο γήπεδο και που δικαιώνει το πλάνο του κάθε φορά που παίζει. Χθες το βράδυ είχε κάθε λόγο να νιώθει περήφανος, γιατί ο ΠΑΟΚ που δημιουργεί δείχνει και φέτος ότι έχει τα φόντα να διεκδικήσει το καλύτερο στην Ελλάδα.
Μεγάλη η νίκη, ωραίο το πάρτι· αν είχε και… μουσική, ίσως οι δύο μονομάχοι να έκαναν χρόνια να το ξεχάσουν!
