Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο συναισθήματα. Χαρά, λύπη, ενθουσιασμό, απογοήτευση, ακόμα και οργή. Όλα αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού. Αλλά το μίσος; Το ανόθευτο, ακραίο μίσος που βλέπουμε τελευταία για τον Ραζβάν Λουτσέσκου; Αυτό είναι κάτι διαφορετικό.
Δεν μιλάμε για μια κριτική προς τον προπονητή, ούτε για έναν θυμό που γεννά η πορεία της ομάδας. Μιλάμε για σχόλια που ξεπερνούν τα όρια της λογικής, επιθέσεις που δεν έχουν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Και ειλικρινά, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτοί οι άνθρωποι.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου είναι ο άνθρωπος που, μετά από 35 χρόνια, πήρε πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ το 2019 – και μάλιστα αήττητος, με νταμπλ. Είναι ο άνθρωπος που το 2024 χάρισε ένα από τα πιο συγκλονιστικά πρωταθλήματα όλων των εποχών, με 4/4 νίκες στα ντέρμπι στις τελευταίες αγωνιστικές. Είναι, επίσης, ο προπονητής που έφερε τον ΠΑΟΚ δύο φορές στα προημιτελικά του UEFA Conference League.
Αλλά στο ποδόσφαιρο, ο ήρωας του καλοκαιριού γίνεται ο προδότης του χειμώνα. Ξαφνικά, τα πάντα ξεχνιούνται. Τα πρωταθλήματα, τα κύπελλα, οι ευρωπαϊκές επιτυχίες, όλα διαγράφονται με μια κακή εμφάνιση, ένα άσχημο αποτέλεσμα, μία κακή περίοδο φόρμας. Ο κόσμος απαιτεί συνέχεια νίκες, τίτλους, επιτυχίες, χωρίς να αναγνωρίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια ομάδα μέσα στη σεζόν. Οι απαιτήσεις είναι τεράστιες, η υπομονή μηδενική και το αφήγημα μπορεί να αλλάξει μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ο ίδιος προπονητής που λατρεύτηκε, που αποθεώθηκε, βρίσκεται ξαφνικά στο στόχαστρο ενός ακραίου και τοξικού κύματος αντίδρασης.
Δεν είμαι σίγουρος αν ο Λουτσέσκου πρέπει να μείνει ή να φύγει. Προσωπικά, θα ήθελα να συνεχίσει, αλλά αναρωτιέμαι αν μπορεί πλέον να αντέξει όλη αυτή την πίεση. Ποιος θα άντεχε τόσο μίσος;
Από την άλλη, ο Ραζβάν λειτουργεί ως ιδανική «ασπίδα» για τη διοίκηση και τον Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος φέτος έδωσε στον ΠΑΟΚ «το καλύτερο ρόστερ της ιστορίας του».
Όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα, ένα είναι βέβαιο: αυτό το μίσος δεν του αξίζει. Είναι πραγματικά ντροπή.
