Μας έβγαλε την ψυχή, προκρίθηκε στα προημιτελικά – όπου τον περιμένει ο Ολυμπιακός, με πρωταγωνιστή στο τέλος ένα δικό του παιδί. Το πρώτο παιχνίδι σε μια χρονιά ορόσημο για την ιστορία του συλλόγου, λόγω της συμπλήρωσης των 100 ετών, έφερε ιδιαίτερες συγκινήσεις.
Γράφει ο Παναγιώτης Μαυρόπουλος
Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την συναισθηματική βραδιά, ανήμερα των Φώτων, αν ο ΠΑΟΚ ήταν σοβαρότερος στην τελική ενέργεια. Ανώτερος σε όλη την διάρκεια του αγώνα κόντρα στον Ατρόμητο, δημιούργησε πολλές ευκαιρίες ευστοχώντας μόνο μια φορά με τον Ζίφκοβιτς, του οποίου οι επιλογές στο πρώτο ημίχρονο ήταν σχεδόν όλες λανθασμένες, ίσως στο χειρότερο σαρανταπεντάλεπτο του Σέρβου εξτρέμ στα «ασπρόμαυρα».
Το γεγονός πως αυτή η αναμέτρηση κατέληξε στην διαδικασία των πέναλτι σίγουρα αποτελεί έκπληξη. Η ομάδα του Λουτσέσκου θα μπορούσε να «καθαρίσει» την αναμέτρηση από το πρώτο ημίχρονο, αλλά η επιθετική αστοχία δεν την άφησε να περάσει ένα ήσυχο βράδυ.
Οι «ασπρόμαυροι» στην διαδικασία των πέναλτι ίσως κατάφεραν κάτι που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια, με τρεις αμυντικούς να αναλαμβάνουν τις πρώτες εκτελέσεις πέναλτι και μάλιστα να πετύχουν το απόλυτο. Ιδιαίτερη στιγμή, το διπλό πέναλτι του Μιχαηλίδη, λόγω διπλής επαφής στο πέναλτι του Γιάννη. Ευτυχώς ο κανονισμός άλλαξε, καθώς με την προηγούμενη κατάσταση θα ήταν χαμένο.
Ποδοσφαιρικά κρατάμε το πετυχημένο συνδυαστικό ποδόσφαιρο που έπαιξε η ομάδα, τις ευκαιρίες που δημιούργησε, την συμμετοχικότητα του Γερεμέγεφ, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, με τις περισσότερες ενέργειες να περνάνε από τα πόδια του. Συμμετοχή είχε και στο γκολ, δίνοντας την πάσα στον Αντρίγια στην ισοφάριση. Ντεμπούτο με θετικό πρόσημο!
Η στιγμή της βραδιάς διαδραματίστηκε στην διαδικασία των πέναλτι. Ο νεαρός που χρησιμοποίησε ο Ρουμάνος τεχνικός ήταν ο Μοναστηρλής, που εξελίχθηκε σε ήρωα αποκρούοντας το πέναλτι του Καραμάνη. Έδωσε την πρόκριση για την οχτάδα του Κυπέλλου, γράφοντας ακόμα μια όμορφη ποδοσφαιρική ιστορία με πρωταγωνιστή ένα παιδί από τα σπλάχνα της ομάδας.
Μια στιγμή λύτρωσης για την ομάδα που έβαλε μόνη της δύσκολα στον εαυτό της, για το παιδί που μια ημέρα πριν ενημερώθηκε πως θα παίξει βασικός σε ένα παιχνίδι χωρίς αύριο για τον θεσμό, αλλά και για την οικογένεια του παίχτη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι πίσω από κάθε ποδοσφαιριστή βρίσκεται μια οικογένεια, η οποία κάνει τις δικές της θυσίες για αυτόν. Η στιγμή που ο νεαρός κίπερ αγκαλιάζει τον πατέρα του στα κάγκελα στην θύρα 1 μας υπενθυμίζει πως υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που στηρίζουν τα παιδιά τους όσο τίποτα άλλο.
