Στο τέλος μιας χρονιάς που για τον ΠΑΟΚ σχεδόν τίποτα δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε ο κόσμος του, υπήρχε μια τελευταία ευκαιρία να μείνει κάτι θετικό. Η δεύτερη θέση δεν ήταν ένας μικρός στόχος, κάθε άλλο. Ήταν μια προοπτική που μπορούσε να αλλάξει πολλά ενόψει της επόμενης σεζόν, καθώς θα έδινε στην ομάδα τη δυνατότητα να βρεθεί στα προκριματικά του Champions League. Ήταν επίσης η ευκαιρία για μια νίκη και μια πειστική εμφάνιση που θα έκλειναν τη χρονιά με διαφορετική διάθεση. Τελικά όμως, όπως συνέβη αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες, ο ΠΑΟΚ ακολούθησε ξανά τον ίδιο δρόμο και πρόσθεσε ακόμη ένα κεφάλαιο απογοήτευσης σε μια σεζόν που άφησε πίσω της περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Η φετινή χρονιά αφήνει ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Όχι μόνο επειδή οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν, αλλά κυρίως επειδή για μεγάλο διάστημα η ομάδα έδειχνε ότι μπορούσε να πετύχει πολύ περισσότερα. Υπήρξαν παιχνίδια και βραδιές που έβλεπες έναν ΠΑΟΚ με ένταση, ποιότητα και προσωπικότητα. Έναν ΠΑΟΚ που έμοιαζε ικανός να κοιτάξει κάθε αντίπαλο στα μάτια και να διεκδικήσει πράγματα μέχρι το τέλος.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη πίκρα της φετινής χρονιάς.
Γιατί όταν μια ομάδα δεν δείχνει ποτέ ότι μπορεί να φτάσει ψηλά, οι απαιτήσεις παραμένουν χαμηλές. Όταν όμως σε κάνει να πιστέψεις, όταν δημιουργεί προσδοκίες και σε πείθει ότι μπορεί να πετύχει κάτι σημαντικό, τότε το τέλος γίνεται πολύ πιο δύσκολο να το διαχειριστείς.
Η τελευταία αγωνιστική έμοιαζε με μια ευκαιρία να σωθεί έστω κάτι από όσα είχαν προηγηθεί. Μπορεί το πρωτάθλημα να είχε χαθεί, μπορεί το Κύπελλο να είχε ήδη αποτελέσει παρελθόν, αλλά η δεύτερη θέση παρέμενε ένας στόχος με τεράστια σημασία.
Στη Λεωφόρο, ο ΠΑΟΚ μπήκε στο γήπεδο σαν να καταλάβαινε απόλυτα το μέγεθος της στιγμής. Από τα πρώτα λεπτά παρουσίασε ένταση, πάθος και διάθεση να πιέσει τον αντίπαλο. Έβγαζε ενέργεια, κέρδιζε μονομαχίες και έδειχνε αποφασισμένος να πάρει αυτό που χρειαζόταν.
Στο πρώτο ημίχρονο ο Δικέφαλος ξέροντας ότι δεν έχει άλλη επιλογή εκτός από την νίκη μπήκε καλύτερα στον αγώνα .Οι Ασπρόμαυροι είχαν τον έλεγχο του παιχνιδιού έβρισκαν χώρους και κατάφεραν να πάρουν σημαντικό προβάδισμα με δύο γκολ μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Κάπου εκεί όμως και με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου ο Δικέφαλος φάνηκε σαν να πάτησε << pause>> και περίμενε απλά να τελειώσει ο αγώνας.
Εκείνη τη στιγμή υπήρχε η αίσθηση ότι ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε τουλάχιστον να κλείσει τη χρονιά με έναν τρόπο που θα άφηνε μια διαφορετική γεύση στον κόσμο του.
Όμως κάπου εκεί εμφανίστηκε ξανά η άλλη πλευρά της φετινής ομάδας.
Στο δεύτερο ημίχρονο παρουσιάστηκε ένας εντελώς διαφορετικός ΠΑΟΚ. Μια ομάδα χωρίς την ίδια ένταση, χωρίς την ίδια συγκέντρωση και χωρίς την καθαρότητα που απαιτούσε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός ανέβασε την πίεσή του, πήρε περισσότερα μέτρα στο γήπεδο και κατάφερε να επιστρέψει στο παιχνίδι.
Και όσο περνούσε η ώρα, όλα έμοιαζαν επικίνδυνα γνώριμα.
Γιατί αυτή η ομάδα είχε πληρώσει πολλές φορές μέσα στη χρονιά παρόμοιες καταστάσεις. Είχε ξαναχάσει τον έλεγχο αγώνων που έμοιαζαν δικοί της. Είχε ξανά παρουσιάσει δύο τελείως διαφορετικά πρόσωπα μέσα στην ίδια αναμέτρηση.
Και τελικά το πλήρωσε ξανά.
Το πιο δύσκολο κομμάτι όμως ίσως δεν ήταν καν η απώλεια της νίκης. Ήταν ότι χάθηκε μια τεράστια ευκαιρία.
Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να κερδίσει την ΑΕΚ, ένα αποτέλεσμα που υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να λειτουργήσει ιδανικά για τον ΠΑΟΚ. Ήταν η ευκαιρία να πετύχει τον στόχο της δεύτερης θέσης και να αλλάξει τα δεδομένα για τη συνέχεια.
Όμως στο ποδόσφαιρο οι ευκαιρίες δεν αρκεί να παρουσιάζονται. Πρέπει να τις αρπάζεις όταν έρχονται.
Ο ΠΑΟΚ δεν το έκανε.
Και έτσι η χρονιά ολοκληρώθηκε με τον πιο απογοητευτικό τρόπο. Χωρίς πρωτάθλημα, χωρίς Κύπελλο, χωρίς δεύτερη θέση και χωρίς την προοπτική να διεκδικήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του την παρουσία του στη League Phase του Champions League.
Πλέον το βλέμμα στρέφεται στην επόμενη μέρα.
Και το καλοκαίρι που ακολουθεί μοιάζει ίσως πιο σημαντικό από οποιοδήποτε παιχνίδι της χρονιάς. Υπάρχουν αποφάσεις που πρέπει να παρθούν σε όλα τα επίπεδα. Από το ρόστερ και το αγωνιστικό πλάνο μέχρι τον συνολικό σχεδιασμό της ομάδας.
Γιατί μετά από μια αποτυχημένη σεζόν δεν χρειάζονται μόνο αλλαγές. Χρειάζονται και απαντήσεις.
Τι έφταιξε; Πού χάθηκε η σταθερότητα; Γιατί η ομάδα έδειχνε τόσο συχνά να χάνει τον εαυτό της;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που καλείται να απαντήσει ο ΠΑΟΚ από εδώ και πέρα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει από τη φετινή χρονιά είναι ένα μεγάλο «κρίμα». Κρίμα γιατί για αρκετό διάστημα έδειξε ότι μπορούσε να πετύχει πολύ περισσότερα. Και τελικά έδωσε την αίσθηση ότι έχασε περισσότερα από όσα του στέρησαν οι αντίπαλοί του.
