Ο ΠΑΟΚ κέρδισε εύκολα τον Βόλο με 4-2 και φουλάρει για το διαδικαστικό έτσι όπως εξελίχθηκε δεύτερο αγώνα με την Λαμία για τα ημιτελικά του κυπέλλου Ελλάδος.
Αλλά σήμερα θα ήθελα να μη μιλήσω για την αντίδραση των ποδοσφαιριστών του ΠΑΟΚ μετά τις δύο ήττες από (ΑΕΚ, Ολυμπιακό) και όλα τα σχετικά. Υπάρχει ο χρόνος και η διάθεση να τα συζητήσουμε κι’ αυτά. Το πραγματικό θέμα προσωπικά έχει να κάνει με την συμπεριφορά μερίδας του κόσμου προς τον Ομάρ Ελ Καντουρί όταν έβγαινε αναγκαστική αλλαγή μετά το νέο τραυματισμό του.
Άσχετα από τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες, που όλοι μας έχουμε στην ομάδα, αυτή η εικόνα με τον Ελ Καντουρί να κλαίει με λυγμούς στον πάγκο εμένα προσωπικά με άγγιξε.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καμία προσωπική επαφή με τον Μαροκινό, αλλά σέβομαι την μεγάλη προσπάθεια που κάνει για να επιστρέψει και να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπάει και είναι να παίζει ποδόσφαιρο.
Ένας ποδοσφαιριστής που είναι πολύ ποιοτικός αλλά έχει μια ευαισθησία στους τραυματισμούς που τον έχουν αφήσει πίσω. Αν δεν ήταν έτσι τα πράγματα δεν ξέρω αν θα μπορούσε ο ΠΑΟΚ να τον πείσει να έρθει στην Ελλάδα.
Αλλά όπως και να έχει το γεγονός οτι φοράει την φανέλα της ομάδας και προσπαθεί για το καλύτερο είναι κάτι που του το αναγνωρίζω και προσωπικά το σέβομαι.
Δεν σας κρύβω πως η αντίδραση της Τούμπας από μια μερίδα του κόσμου με χάλασε πολύ. Ενδεχομένως ο Ελ Καντουρί να μην πρόσφερε αυτά που περιμένατε τόσο εσείς όσο και η ίδια η ομάδα όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στην Τούμπα.
ΑΛΛΑ το να αποδοκιμάζεις έναν παίκτη που αποχωρεί τραυματίας από το γήπεδο δεν μπορώ να το χωνέψω. Δεν μπορώ να το δεχθώ. Δεν μπορώ να το καταλάβω.
ΥΓ: Περαστικά Ομάρ Ελ Καντουρί
