Εχθές το βράδυ ήθελα να γράψω ένα άρθρο ανάλυση για ορισμένα σημεία του ντέρμπι της Κυριακής αλλά δεν πρόλαβα και λέω δεν πειράζει, αύριο. Να που όμως δεν ήξερα τι θα μου ξημέρωνε και τι θα ξημέρωνε και στην πόλη μας την Θεσσαλονίκη. Μια στυγνή δολοφονία ενός 19χρονου παιδιού για το ΤΙΠΟΤΑ. Και η επικαιρότητα άλλαξε ραγδαία, και πλέον ότι και να δεις στο ιντέρνετ μιλάει για την αποτρόπαια αυτή πράξη. Ένα σφίξιμο στο στομάχι και ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ; Προσπάθησα να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη πριν γράψω. Και ειλικρινά ακόμη δεν το έχω καταφέρει.
Γιατί να μετράμε ένα λιγότερο συνάνθρωπο μας; Γιατί εν έτη 2022 να φοβάται ένα παιδί να πει την αλήθεια σε μια τόσο απλή ερώτηση όπως το τι ομάδα υποστηρίζει; Γιατί μια οικογένεια αύριο να αποχαιρετήσει το παιδί της, ένα παλικάρι με ολόκληρη την ζωή μπροστά του θύμα των ορέξεων ορισμένων θολωμένων δολοφόνων; Αυτές είναι μερικές από τις σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου. Απάντηση στα ερωτήματα δεν βρήκα και δεν νομίζω ότι κανένας που θα σκεφτεί τα ίδια μπορεί να δώσει επακριβώς.
Υπάρχουν όμως κάποια δεδομένα που πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν. Είναι το πρώτο περιστατικό, δολοφονικής επίθεσης που συμβαίνει στην χώρα μας με πρόσχημα τις ομάδες; Όχι. Η πολιτεία αντιμετώπισε τις προηγούμενες δολοφονίες νέων ανθρώπων με τρόπο τέτοιο ώστε να βεβαιωθεί στο μέτρο που αυτό είναι δυνατό ότι δεν θα ξανασυμβούν; Όχι. Τότε πως περιμένουμε όλοι μας λυθεί το πρόβλημα όταν ο πρώτος υπεύθυνος για την κατάσταση αυτή δεν μπορεί να βάλει όρια στο κράτος του; Τον τρόπο δεν τον ξέρουμε εμείς. Αυτό είναι δουλειά που ΌΦΕΙΛΕ να έχει κάνει το κράτος ώστε να μπει ένα τέλος στην ασυδοσία και στην ατιμωρησία που επικρατεί.
Σήμερα δεν θρηνεί μόνο η οικογένεια του Άλκη, αλλά όλη η Θεσσαλονίκη και η Ελλάδα γιατί πολύ απλά έχουμε ΑΠΟΤΥΧΕΙ. Σαν κράτος, σαν κοινωνία, σαν άνθρωποι, σαν γενιά. Μόνο αν καταλάβουμε ότι ζούμε σε μια πολύ βαθιά αρρωστημένη κοινωνία μπορεί ίσως να αρχίσει κάτι να αλλάζει. Αρκεί αρχής γενομένης από το περιστατικό που μαύρισε την ψυχή όλων των υγιώς σκεπτόμενων ανθρώπων την δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού να υπάρξει μια οριστική αλλαγή στάσης με πράξεις όμως αυτή τη φορά όλων μας από το κράτος και την κυβέρνηση μέχρι τους απλούς πολίτες ώστε να μην βρεθεί ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ κανένας άλλος στην θέση του Άλκη, του Νάσου του Τόσκο και δεκάδων άλλων ανθρώπων που το νήμα της ζωής τους κόπηκε βίαια και τόσο άδικα.
