Ο ΠΑΟΚ έφυγε από τη Λάρισα με ακόμη δύο χαμένους βαθμούς και με ένα αίσθημα φθοράς που πλέον δεν κρύβεται. Η ισοπαλία απέναντι στην ΑΕΛ δεν ήταν απλώς μια κακή βραδιά· ήταν η συμπύκνωση ενός Φεβρουαρίου γεμάτου επιβάρυνση, απουσίες και αγωνιστική αστάθεια σε παιχνίδια που – θεωρητικά – έπρεπε να είχαν «καθαρίσει».
Το ξεκίνημα, πάντως, προμήνυε κάτι διαφορετικό. Ο ΠΑΟΚ μπήκε με διάθεση να επιβάλει ρυθμό, με σωστή κυκλοφορία και ξεκάθαρη στόχευση να ελέγξει το τέμπο. Η συνεργασία του Μιχαηλίδη με τον Γιακουμάκη και η τελική εκτέλεση του Χατσίδη έφεραν το γρήγορο 0-1, ένα γκολ που όφειλε να λειτουργήσει ως βάση για ένα ώριμο και επαγγελματικό διπλό.
Αντί όμως να απελευθερώσει την ομάδα, το προβάδισμα αποδείχθηκε εύθραυστο. Ο ΠΑΟΚ δεν βρήκε δεύτερο γκολ στο διάστημα που είχε καθαρό μυαλό και ενέργεια. Η μεγαλύτερη ευκαιρία χάθηκε από τον Γιακουμάκη, που από το ύψος της μικρής περιοχής δεν κατάφερε να «κλειδώσει» το παιχνίδι. Εκεί άρχισε να αλλάζει η ψυχολογία της αναμέτρησης.
Με τους τρεις εναπομείναντες μεσοεπιθετικούς στο αρχικό σχήμα, αλλά με τον Ζίφκοβιτς και τον Τάισον εμφανώς καταπονημένους, ο ΠΑΟΚ έδειχνε να παίζει στα όριά του. Η ενέργεια έπεφτε, οι αποστάσεις μεγάλωναν και η ηρεμία στις αποφάσεις μειωνόταν. Ο Σάντσες, στο ντεμπούτο του, προσπάθησε να προσφέρει ισορροπία, όμως σε ένα σύνολο που «άδειαζε» σταδιακά, το έργο του ήταν δύσκολο.
Αμυντικά, τα προβλήματα ήταν ξεκάθαρα. Από την πλευρά των Μπάμπα και Τάισον η ΑΕΛ έβρισκε διαδρόμους, κερδίζοντας μέτρα και αυτοπεποίθηση. Μπορεί να μην βρήκε γκολ σε οργανωμένη ροή αγώνα, ωστόσο απειλούσε σταθερά με καταστάσεις έντασης και δεύτερες μπάλες.
Η φάση που έφερε την ισοφάριση ήρθε στο 62ο λεπτό. Ο Σαγκάλ εκμεταλλεύτηκε τη σύγχυση στα καρέ του ΠΑΟΚ. Σαν να μην έφταναν οι τόσες απουσίες ήρθε να προστεθεί και άλλη μία με τον Παβλένκα να δέχεται νέο χτύπημα στα πλευρά – δεύτερη κάκωση στο ίδιο σημείο – και τον διαιτητή Τσιμεντερίδη να μην καταλογίζει φάουλ στον Τσέχο τερματοφύλακα. Το γκολ του Σαγκάλ στο 62΄ δεν βρήκε ποτέ απάντηση, με τον ΠΑΟΚ να μην έχει ούτε τις δυνάμεις ούτε την καθαρότητα στο παιχνίδι του για να αντιδράσει ουσιαστικά μέχρι το φινάλε.
Το αποτέλεσμα αυτό δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Στο φετινό πρωτάθλημα, ο ΠΑΟΚ παρουσιάζει μια αντιφατική εικόνα: στα ντέρμπι εμφανίζεται κυρίαρχος, με ένταση, καθαρό πλάνο και αποτελεσματικότητα. Όμως απέναντι σε ομάδες χαμηλότερα στη βαθμολογία έχει χάσει πολύτιμο έδαφος. Παναιτωλικός, Αστέρας AKTOR, Ατρόμητος και τώρα ΑΕΛ Novibet. Συνολικά εννέα βαθμοί που στοιχίζουν ακριβά στη μάχη της κορυφής.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Φεβρουάριος έχει αφήσει ισχυρό αποτύπωμα. Ο ΠΑΟΚ έχει δώσει δύο παιχνίδια περισσότερα από τον Ολυμπιακό και τρία από την ΑΕΚ που θα γίνουν τέσσερα την ερχόμενη Πέμπτη. Η διαφορά στη φρεσκάδα είναι ορατή. Το rotation περιορισμένο. Οι λύσεις μετρημένες.
Το ζήτημα πλέον δεν είναι μόνο αγωνιστικό, αλλά και πνευματικό. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται να επαναφέρει τη σταθερότητα και την αποτελεσματικότητα σε παιχνίδια που απαιτούν υπομονή και κυνισμό. Χρειάζεται επιστροφές παικτών, καλύτερη διαχείριση ρυθμού και – πάνω απ’ όλα – καθαρό μυαλό στις κρίσιμες στιγμές.
Το πρόγραμμα που ακολουθεί χαρακτηρίζεται πιο «βατό» και λιγότερο απαιτητικό σε ένταση. Αυτό, όμως, δεν εγγυάται τίποτα. Αντίθετα, αυξάνει την πίεση για απόλυτη συγκομιδή. Από εδώ και πέρα, κάθε απώλεια θα βαραίνει περισσότερο, κάθε χαμένη ευκαιρία θα φαντάζει διπλή.
Ο ΠΑΟΚ παραμένει μέσα στη μάχη του τίτλου. Για να μείνει όμως πραγματικά ζωντανός, πρέπει να βρει ξανά την ενέργεια, την ισορροπία και την αποφασιστικότητα που τον χαρακτήρισαν στα μεγάλα παιχνίδια. Και το πρόγραμμα not stop των τριών ημερών συνεχίζεται..
ΥΓ1: Ο Χόρχε Σάντσες άφησε θετικές εντυπώσεις στο πρώτο του παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Παρουσίασε συγκέντρωση, σωστές τοποθετήσεις και διάθεση να βοηθήσει και στις δύο πλευρές του γηπέδου, επιβεβαιώνοντας όσους πίστευαν πως μπορεί να προσφέρει άμεσα λύσεις.
ΥΓ2: Ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν είχε πολλές επιλογές στη διαχείριση του αγώνα, με δεδομένες τις απουσίες και την κόπωση. Ωστόσο, ίσως έχει έρθει η στιγμή να επανεξετάσει τον ρόλο του Αλεσάντρο Μπιάνκο στην ιεραρχία των κεντρικών χαφ, ειδικά με βάση τη μέτρια εικόνα που παρουσιάζει το τελευταίο διάστημα ο Μαντί Καμαρά.
