Αυτό που ζήσαμε προχθές, δεν μπορεί κανείς να το περιγράψει με λέξεις. Σαν γενιά δεν προλάβαμε τις μεγάλες βραδιές του μπασκετικού ΠΑΟΚ, ενός τμήματος που στα δύσκολα ποδοσφαιρικά χρόνια, κράτησε ολόκληρο τον σύλλογο όρθιο και γέννησε ΠΑΟΚτσάκια. Αυτά τα ΠΑΟΚτσακια ήταν οι πατεράδες μας, οι μανάδες μας που μας μετέφεραν αυτές τις δόξες.
Ξεκίνησε το παιχνίδι και από την αρχή φάνηκε στα μάτια των παικτών το πάθος, η θέληση και πως θα “ματώσουν την φανέλα”. Για να τους αποκλείσουν οι Γάλλοι, θα έπρεπε να βγάλουν διπλό πάθος, κάτι που απλά ΔΕΝ γινόταν. Χτίσαμε την διαφορά αλλά λόγω της ποιότητας της Σολέ, περιμέναμε την αντίδραση. Το κρίσιμο σημείο ήταν στην αντίδραση τους, εμείς να “κρατηθούμε”.
Στο +14 η Σολέ με ένα τρομακτικό σερί τριπόντων και εντυπωσιακών καρφωμάτων, που οποιαδήποτε ομάδα των 600.000 μπάτζετ απέναντι σε μια των 7.000.000, θα κατέρρεε. Εκτός αν αυτή την ομάδα την λένε ΠΑΟΚ και έχει στον πάγκο της τον Μάσιμο Καντσελιέρι. Κάπου εκεί ο Μπάρτλεϊ με 5 συνεχόμενους πόντους δίνει πνοή στην ομάδα και λίγο μετά το 63-49 γίνεται 66-70. 3-21 επί μέρους σκορ, βγαλμένο από όνειρο. Αυτό το σημαντικό που προανέφερα, να “κρατηθούμε” στην αντίδραση τους που δεδομένα θα έβγαζαν.
Οι Γάλλοι βγάζουν και πάλι αντίδραση και το σκορ φτάνει στο 80-75(επί της ουσίας 81-75 μαζί με την διαφορά του ενός πόντου στο Παλατάκι), με 0:49 στο ρολόι. Δεν θα κρυφτώ, σηκώθηκα από την θέση μου, χειροκρότησα του παίκτες και τους ευχαρίστησα για αυτή την απίθανη χρονιά αλλά και βραδιά. Πίστευα ότι τελείωσε. Τελικά η βραδιά θα είχε και συνέχεια.
“Και εκεί που πήγαινα για πάντα να σε σβήσω… Το’ βάλε”. Φρανκ Μπάρτλεϊ για τρεις και ξαφνικά άκουσα όλη την γειτονιά στο πόδι. ΠΑΟΚτσήδες και μη. Το ματς στην παράταση. Εκεί οι παίκτες της Σολέ έδειξαν να τα έχουν χαμένα. Δύο χαμένα lay up, ένα air-ball από τον “σεληνιασμένο” στο Παλατάκι Ayayi και ήταν ξεκάθαρο πως αυτή η πρόκριση πολύ απλά δεν μπορούσε να χαθεί. Παίρνει το ριμπάουντ ο Φόρεστερ, δίνει στον Γκράντισον, αυτός στον αρχηγό μας τον Κατσίβελη ο οποίος κάνει ότι πρέπει απλώς για να αποφύγει τους αντιπάλους και να περάσουν τα δευτερόλεπτα. Εμπειρία. Κάπου εκεί αρχίζουν και τρέχουν δάκρυα από τα μάτια και δεν μπορώ να τα συγκρατήσω. Βασικά δεν ήθελα να τα συγκρατήσω, τα άφησα να τρέξουν, να ζήσω την στιγμή.
Πόσα ευχαριστώ να πεις στον Θανάση Χατζόπουλο; Πόσα συγγνώμη επίσης; Τι να πεις για τον “τρελό” Ιταλό; Πόσα επίσης συγγνώμη που λίγοι πίστεψαν στην αρχή της χρονιάς; Πόσα ευχαριστώ σε αυτά τα παλικάρια που φοράνε τις φανέλες του ΠΑΟΚ στο στήθος και πάλεψαν δίχως αύριο; Πόσα επίσης συγγνώμη και σε αυτούς;
Ένα είναι σίγουρο, αν όλα πάνε καλά στο Μπιλμπάο στο πρώτο παιχνίδι, αυτό που θα ζήσει το Παλατάκι, η Πυλαία και όλη η Θεσσαλονίκη στις 23 του Απρίλη, πολύ απλά δεν θα έχουν προηγούμενο.
Δεν κατάφερα φέτος για πολλούς και διαφορετικούς λόγους να βρεθώ στο Παλατάκι. Δεν θα ψάξω να βρω εισιτήριο γιατί δεν αξίζω να βρίσκομαι εκεί. Θα είμαι από έξω ή όπου υποδείξει η ΚΑΕ, μαζί με ακόμη χιλιάδες οπαδούς του ΠΑΟΚ που δεν θα βρουν το “μαγικό χαρτάκι”.
Όλα να πάνε καλά στο Μπιλμπάο αρχικά και μετά.. Ευρωπαϊκό στον Πύργο τον Λευκό!
Σας ευχαριστούμε!
