Ο χρόνος σταματά. Παγώνει. Τα λόγια στερεύουν και ο πόνος διαπερνά κορμί και μυαλό. Η θλίψη κυριεύει, γονατίζει, διαλύει.
Μια ακόμα μαύρη μέρα. Μια ακόμα ανεπούλωτη πληγή για την οικογένεια του ΠΑΟΚ.
Όποιος έχει κάνει εκδρομή για την ομάδα του το ξέρει: δεν μιλάμε για μετακίνηση, μιλάμε για τελετουργία. Το κασκόλ στον λαιμό σαν φυλαχτό. Οι φωνές στο αυτοκίνητο. Τα τραγούδια, τα πειράγματα, η καζούρα που σε τσιτώνει αλλά σε δένει με τον άλλον, γιατί στο τέλος είστε μαζί: παρέα, δρόμος, ιστορία.
Στην κερκίδα του ΠΑΟΚ ο θάνατος τραγουδιέται συχνά σαν υπέρτατη μορφή αγάπης. Όχι από σκοτάδι, αλλά από πάθος. Από εκείνη την υπερβολή που γεννά η καθαρή, άδολη αγάπη. Λόγια που λέγονται δυνατά, χωρίς ποτέ να πιστεύεις ότι θα γίνουν πραγματικότητα.
Κι όμως, κάποιες φορές, η ζωή αποφασίζει αλλιώς.
Στις 4 Οκτωβρίου 1999 έξι νέα παιδιά του ΠΑΟΚ χάθηκαν στα Τέμπη. Ένα ταξίδι για την ομάδα τους έγινε αιωνιότητα. Τα ονόματά τους γράφτηκαν στη μνήμη, στη φανέλα, στην ψυχή της Τούμπας. Κάθε χρόνο, στην επέτειο, βρίσκονται εκεί που πάντα ήθελαν να είναι: πάνω στα κάγκελα. Με πανό, λουλούδια και σιωπή.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, ο κύκλος ανοίγει ξανά με τον πιο σκληρό τρόπο.
Επτά ακόμα παιδιά χάθηκαν στον δρόμο για τον ΠΑΟΚ. Προορισμός τους η Γαλλία. Οδικώς. Γιατί αν δεν μετρήσεις τα χιλιόμετρα, πώς να μετρήσεις την αγάπη σου; Η εκδρομή δεν είναι η άφιξη. Είναι το ταξίδι, οι ώρες στον δρόμο, τα γέλια που σε κάνουν ξανά παιδί, όσα χρόνια κι αν κουβαλάς.
Και αυτή η παιδική, τρελή αγάπη γύρισε ανάποδα και έγινε πόνος. Το «φεύγουμε» έγινε «δεν γυρνάμε». Η ανυπομονησία έγινε σιωπή που δεν αντέχεται.
Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έβαλε στον δρόμο, τους έφτασε ως εκεί και ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια. Κι όμως, οι ψυχές τους θα βρίσκουν για πάντα γαλήνη κάτω από τις ανοιχτές φτερούγες του Δικέφαλου Αετού.
Και η Θύρα 4 δεν είναι απλώς πέταλο. Είναι οικογένεια. Είναι η φωνή που σε μαθαίνει να αντέχεις, να στέκεσαι όρθιος, να τραγουδάς όταν όλα γύρω δυσκολεύουν. Είναι δεσμός. Και γι’ αυτό ο πόνος της δεν είναι στιγμιαίος. Έχει μνήμη.
Ο χαμός των επτά παιδιών σημαδεύει ανεξίτηλα την εκατονταετηρίδα του ΠΑΟΚ. Θα λείπουν από τη γιορτή, αλλά θα είναι παντού. Σε βουρκωμένα μάτια, σε σπασμένες φωνές, σε κάθε σύνθημα που θα λέγεται πιο βαριά από ποτέ.
Θα γίνουν μνήμη. Θα γίνουν τραγούδι. Θα γίνουν ιστορία.
Τώρα τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει. Έγιναν ένα. Έγιναν ο ΠΑΟΚ.
Καλό ταξίδι, αετόπουλα.
Να στήσετε εξέδρα εκεί ψηλά. Να είστε παρέα.
Να γελάτε όπως γελούσατε στον δρόμο.
Και αν σίγησε η φωνή σου,
σε ακούω να μου μιλάς…
μου λες στη Θύρα 4 πως είσαι εκεί,
μαζί με εμάς.
Μια ευχή μόνο…
Ποτέ ξανά.
