Η αναμέτρηση απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης περιμέναμε πως θα ήταν κάτι το διαφορετικό. Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν, αλλά είχε και κάποια κοινά χαρακτηριστικά με άλλες εμφανίσεις.
Κοινό χαρακτηριστικό πως η ομάδα δέχθηκε γκολ; Ναι, είναι κοινό. Μία κάποια νευρικότητα; Ας πούμε και αυτό. Ωστόσο, παρότι το σύνολο του Ραζβάν Λουτσέσκου έμεινε πίσω στο σκορ, μπορούμε να πούμε πως για όλη τη διάρκεια του αγώνα είχε τον έλεγχο και άξιζε να κερδίσει.
Ο ΠΑΟΚ θύμισε σε αρκετές περιπτώσεις την περσινή ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα. Ένα σύνολο που ήξερε τι ήθελε εντός του αγωνιστικού χώρου και με τον εύκολο ή τον δύσκολο τρόπο πήρε αυτό που ήθελε.
Για μία ακόμη αναμέτρηση ο Ότο ήταν εξαιρετικός. Τα χαφ της ομάδας, οι Οζντόεφ-Καμαρά πήραν όλες τις δεύτερες μπάλες και όταν ο Κωνσταντέλιας μεταφέρθηκε σε θέση «10», τότε η ομάδα παρουσίασε καλή κυκλοφορία. Ο Τσάλοφ μπορεί να έχασε μία κλασική ευκαιρία, αλλά και αυτός ήταν στα γκολ. Παραφωνία σαφώς ο Μιχαηλίδης, ο οποίος πρέπει να βρει τον εαυτό του, όπως φυσικά και ο Τόμας Μουργκ.
Όσο έχει καθαρό το κεφάλι του ο Ραζβάν Λουτσέσκου, εγώ θα είμαι ήσυχος. Από τη στιγμή που ανέλαβε την ευθύνη στη συνέντευξη τύπου, πιστεύω θα το βρει. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω άλλα πράγματα…
Δεν μπορώ να μην καταλάβω γιατί δεν δίνεται το πέναλτι στον Γιόνι Ότο σε καθαρό πάτημα στο 1-1… Ούτε γιατί βγάζει ο Καλτσάς τέτοιο μένος κατά του ΠΑΟΚ. Μα τόσο έχει πληγωθεί ο συγκεκριμένος; Τον θυμάμαι χαρακτηριστικά να ορμάει στον Παντελή Κωνσταντινίδη σε παιχνίδι τη χρονιά 2017-2018… και σήμερα προκαλούσε. Λίγο ίχνος ντροπής ρε Νίκο δεν βλάπτει έτσι δεν είναι; Ή να μας πεις ποιο είναι το πρόβλημά σου, να το διορθώσουμε;
Ακολουθεί σημαντικό παιχνίδι στη Λετονία. Must win αναμέτρηση. Δεν γράφω παραπάνω, τη Ρίγα να κερδίσω.
