Φέτος η χρονιά που ήδη διανύουμε είναι πολύ περίεργη. Αρχικά ο εξορθολογισμός στο οικονομικό κομμάτι, που επηρέασε σημαντικά το αγωνιστικό, αρχίζοντας από την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο. Εκεί όπου όλοι μας ελπίζαμε σε κάτι καλύτερο, με παίκτες που θα αντικαταστήσουν τις απώλειες παικτών, με ισαξιους το λιγότερο ποδοσφαιριστές. Ωστόσο αυτό συνέβη ως έναν βαθμό.
Η Ευρωπαϊκή πορεία που πραγματοποίησε φέτος ο ΠΑΟΚ και κυρίως οι εμφανίσεις απέναντι στα μεγαθήρια που αντιμετώπισε, μετρίασε την οικονομική αστάθεια που υπήρξε τα τελευταία χρόνια. Έτσι τα οφέλη είναι πολλά και η ενίσχυση της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου μπορεί να αλλάξει την εικόνα της ομάδος προς το καλύτερο.
Η αλλαγή προπονητή στο ενδιάμεσο της χρονιάς δείχνει να μην έχει φέρει τριγμούς στα αποδυτήρια, καθώς ο Γκαρσία που ανέλαβε την ομάδα, ήταν ήδη δικό της κομμάτι και ήξερε (Και φαίνεται αυτό) από την πρώτη στιγμή πως να διαχειριστεί τους παίκτες που υπάρχουν στο ροστερ. Θετικό μέσα στις αλλαγές αυτές που αποφάσισε η Διοίκηση του ΠΑΟΚ είναι και η ανάδειξη παικτών από τα τμήματα υποδομής. Ο ΠΑΟΚ μπορεί να πιστεύει πως οι παίκτες αυτοί θα αφήσουν ιστορία είτε θα φέρουν πολλά χρήματα στα ταμεία της ομάδος.
Στο σημερινό παιχνίδι ο Γκαρσία δάκρυσε, καθώς όλο αυτό που συμβαίνει τον αγγιζει, όντας συναισθηματικός και όχι ένας στυγνός επαγγελματίας προπονητής που ήρθε να κάνει μια αρπαχτή, χωρίς να νοιαστεί για το μέλλον του συλλόγου. Και ναι, αν δεν μιλήσει αυτός για την αδικία στον αγωνιστικό χώρο, τότε ποιος θα μιλήσει; Είναι ο άμεσος ενδιαφερόμενος και του πιστώνεται μια τέτοια κουβέντα.
Θεωρώ πως τίποτε δεν έχει τελειώσει καθώς η σεζόν δεν είναι κατοσταρι, αλλά μαραθώνιος. Υπομονή καθώς υπάρχουν και τα play off, υπάρχει και ένας ακόμη ολόκληρος γύρος. Όλα εδώ πληρώνονται και στο τέλος ένας θα είναι ο κερδισμένος.
