Πόσες φορές έχετε ακούσει ανθρώπους που έχουν εμπλοκή στα κοινά της κεντρικής και της τοπικής πολιτικής σκηνής να μιλάνε για την ανάγκη επενδύσεων στην χώρα και συγκεκριμένα στην πόλη της Θεσσαλονίκης;
Και ταυτόχρονα πόσες φορές έχετε δει να γίνονται πραγματικές κινήσεις προκειμένου να έρθουν αυτές οι επενδύσεις για να στηρίξουν μια πραγματικά “στεγνή” οικονομία που δίνει “μάχη” με νύχια και με δόντια για να παραμείνει ζωντανή;
Oι απαντήσεις σας στις παραπάνω ερωτήσεις ναι μεν είναι σωστές και αναμενόμενες αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και το μεγάλο πρόβλημα της χώρας, αλλά και της πόλης της Θεσσαλονίκης γενικότερα.
Το θέμα δεν έχει να κάνει με τον ΠΑΟΚ αλλά με την γενικότερη στάση μας απέναντι στα μεγάλα πρότζεκτ πνοής που έχουμε σαν χώρα,σαν πόλη, σαν κοινωνία κτλπ
Στο σημερινό κείμενο η Νέα Τούμπα είναι η αφορμή ή αν θέλετε το παράδειγμα για να δούμε το πρόβλημα. Γιατί σήμερα είναι το γήπεδο αύριο μεθαύριο μπορεί να είναι η ανάπλαση της ΔΕΘ και χίλια δύο άλλα έργα πνοής που θα τα βρούμε μπροστά μας τα επόμενα χρόνια.
Θα πρέπει να σκεφτούμε καλά πως έργα όπως αυτά φέρνουν την ανάπτυξη στην Θεσσαλονίκη, ανοίγουν θέσεις εργασίας που είναι είδος προς εξαφάνιση, καθώς οι περισσότερες επιχειρήσεις κλείνουν αλλά ταυτόχρονα έρχονται χρήματα στην πόλη και στην κοινωνία που καθημερινά “παλεύει” για να τα βγάλει πέρα.
Με δεδομένη την κατάσταση που σας περιέγραψα πιο πάνω είναι εξοργιστικό εως και ανεύθυνο να υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να “φρενάρουν” τέτοια έργα.
Ειδικότερα όταν μιλάμε για έργα που η χρηματοδότηση τους ΔΕΝ έρχεται από το Ελληνικό δημόσιο αλλά έχει εξασφαλιστεί 100% από ιδιώτη.
Είναι ανεύθυνο απέναντι στην ίδια τους την πόλη αλλά και απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά που μπορεί αύριο να ψάχνουν δουλειά και να μην μπορούν να βρουν όπως χιλιάδες άλλα.
Η χώρα και η πόλη μπορεί να πάει μπροστά μόνο όταν και εφόσον αφήσει πίσω της τα συμπλέγματα που την ακολουθούν εδώ και δεκαετίες.
Όσο γρηγορότερα μπορέσει ο καθένας να το καταλάβει τόσο πιο ελπιδοφόρο θα είναι το αύριο για εμάς, τους συγγενείς μας, τους φίλους μας και τα παιδιά μας.
Σε διαφορετική περίπτωση ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του για τις συνέπειες που θα υπάρξουν…
Και αυτό το τελευταίο δεν είναι απειλή! Είναι μια πραγματικότητα! Να είστε σίγουροι πως πρώτα θα κληθείτε να απολογηθείτε στα ίδιας σας τα παιδιά όταν δεν θα βρίσκουν δουλειά και μετά στους συμπολίτες σας…
